Spring naar inhoud

Naousa, Paros, 2 t/m 10 juni 2019

Naousa, Paros, 2 t/m 10 juni 2019.Vrijdag om vijf over zeven, aan het einde van de dag, komt de grote Blue Star ferry de haven in varen van Paroikia . Met aan boord onze lieve vrienden Marja en Cees. Wij hebben ons gehaast naar de haven om ze te verrassen. Het is super leuk om elkaar hier te treffen. Zij zijn een van de redenen voor ons om weer eens op de Cycladen te zijn. We nemen weer snel afscheid, want hun busje staat klaar om ze naar het hotel te brengen in Naousa.

Aanmeren van de Bleu Star ferry.

Hartelijk onvangst van onze vrienden.

Een knuffel en ze snel moeten in het busje naar hun hotel.

De volgende ochtend halen wij weer anker in Paroikia op, om in de baai bij Naousa het weer te laten vallen. We hebben een prachtige plek vlakbij de haven. Een hele gezellige Nederlander ligt ook met zijn boot vlak naast ons en komt gezellig even aan boord voor een praatje. Hij geeft ons een tip van een lekker restaurantje waar we s’ avonds met M&C gaan eten. Leuke vriendelijke bediening. Een van de jongens heeft een tijdje op de Hoge School van Wageningen gezeten en wil dat graag aan ons vertellen. Hij vraagt hij een foto van ons mag nemen als souvenir. We hebben het heel gezellig met de Lokjes

De bediening wil graag mee op de foto.

We gaan een dagje zeilen met onze vrienden. Ze boffen. Bij het uitvaren staat er een rustig windje, zodat we ook lekker op het voordek kunnen liggen. Na een paar uurtjes zetten we weer koers naar de baai. Zoals zo vaak hier komt er in de loop van de middag wat meer wind. We rollen het voorzeil in en zetten een rif in het grootzeil. Met wel ruim 20 knopen stuiven we de baai in. Dat was weer een cadeautje. We laten het anker weer op bijna dezelfde plek vallen. Het is er wat drukker geworden.

Dagje zeilen met Kees en Marja.

Gezellig bijkletsen op het voordek.

Nog een selfi als we weer op anker liggen.

We borrelen op het voordek en steken later de bbq aan. Na een heerlijke dag samenzijn, brengt Cees ze net voor donker weer naar de kade.

Cees brengt de vrienden met de dinghi naar de kant.

Omdat het handiger is om nu in de haven te liggen, gaan we een kijkje nemen en ontmoeten een stel Nederlanders. Wat gezellig zij hebben ook een contract voor de komende tijd in de haven Leros Marina. De andere ochtend zijn we vroeg uit de veren om klaar te liggen voor een plekje in de haven. Er zijn maar weinig mooie plaatsen. Zodra we de Nederlandsche boot de haven uit zien komen, halen wij anker op en nemen hun plekje in. Super, aan een mooringlijn achter het muurtje met water en stroom voor € 10,— per dag. Dit geldt voor de eerste twee dagen, de rest van de dagen betalen we het dubbele, hoogseizoen. Fijn dat we nu in de haven liggen, want er komt de komende week heel harde wind. M&C komen regelmatig naar de boot. We eten een aantal keren in restaurant Meltemi. Vrienden uit Lakki liggen inmiddels ook in de haven en schuiven ook gezellig aan in restaurant Meltemi.

Omdat de toplichten slecht contact maken, gaat Jaap die ook in de haven liggen de mast in.

Bedankt Jaap! Hier moet je geen hoogte vrees voor hebben.

Samen met M&C nemen we de bus naar Lefkes. We dwalen door de karakteristieke staatjes en genieten op de terrasjes van een drankje en een hapje.

Het eerste terrasje voor koffie in Lefkes.

Het laatste terrasje in Lefkes. De wijn met hapjes moet nog komen.

Onderstaande foto’s zijn van het rondwandelen in Lefkes.

’s Avonds hebben we aan boord vis op de grillplaat.

Alles ingepakt voor de vet spetters.

Close-up van de grillplaat.

Cees heeft ook de satellietschotel op de kade geïnstalleerd, zodat we voetbal, tennis en de autoracen kunnen kijken. Super, Nederland zit in de finale. Wat een spannende wedstrijd. Zondag is een hele drukke sportdag. Marijke kijkt de finale van heren enkel, op Roland Caros. Daarna haasten we ons naar de Adinda voor de borrel en eten heerlijke visjes die de dag er voor gemarineerd en gedroogd waren door de visboer.

Heerlijk gedroogde makreeltjes. Jaap bakt ze nog effe om en om in de grillpan.

Cees wil graag de autorace zien en gaat een uurtje eerder weg. Marijke drinkt nog een glaasjes . Samen kijken we voetbalfinale, de beker gaat uiteindelijk naar Portugal.
Vannacht heeft het echt hard gewaaid, we lagen flink te rollen en een van de rubber veren heeft het begeven. We hebben nog een reserve.
We liggen nu een week in de haven, erg lang. De verwachting is dat morgen de wind wat minder wordt en we weer op anker kunnen gaan. Marja en Cees halen ons op om nog een keer samen koffie te drinken in het stadje. We nemen afscheid na een SUPER GEZELLIGE week samen met onze lieve vrienden.

Afscheid van Marja en Kees met een heerlijk kopje koffie.

Advertenties

Lipsi, 27 mei, Lakki Marina, 27 mei. Naousa (Paros), 28 mei. Paroikia (Paros) 29 t/m 1 juni 2019.

Lipsi, 27 mei 2019, Lakki Marina, 27 mei . Naousa (Paros), 28 mei. Paroikia (Paros), 29 mei t/m 1 juni.

Het is weer welletjes geweest hier in Lipsi aan de kade. Het wordt tijd om de Cycladen op te gaan zoeken. We halen redelijk optijd het anker op. Maar dat lukt niet helemaal, de laatste meters geeft de ankerlier het op. Wat vervelend. Cees haalt het anker handmatig naar binnen. Nou, dat is een streep door de rekening. Natuurlijk gaan we zo niet verder.
We zetten koers naar onze thuishaven op Leros om e.e.a. te laten repareren. Onderweg heeft Cees mailcontact met het havenkantoor. Ze zullen morgen komen kijken. Om half twee liggen we weer aangemeerd op de plek, waar we een tijdje geleden vandaan gingen. Cees loopt nog even bij werkplaats langs, ze zijn al op de hoogte. Wat een service, om half vijf is de monteur geweest en het ankerlier werkt weer prima. Een breukje ergens in de electradraad.

He, gelukkig is het weer de andere dag prima om te vertrekken. Om kwart over zeven loopt de motor en varen we de haven uit. Er staat een prima windje om te zeilen. We hopen vanavond ons anker uit te gooien bij het eiland Donousa . We hebben een heerlijke zeildag met wisselde windsterkte. Maar, zoals vaak draait de wind zo danig dat we daar niet goed zullen liggen. Cees gaat aan het rekenen of we eventueel toch moeten doorvaren naar Paros. Met een beetje geluk zouden we daar net voor donker kunnen zijn. Pfff, spannend hoor. De lucht wordt af en toe donker en er vallen een paar grote druppels regen.

Er vallen slechts een paar grote druppels.

Marijke heerlijk relaxed. De zeilen doen het werk.

De motor wordt bijgezet om een gemiddelde snelheid van ruim 6 knopen aan te houden. Soms gaat het hard soms weer wat minder. We kijken de Ipad plat om de Navionics route en tijd te controleren. Wat is dit spannend en leuk. Rond half negen varen we de baai van Naousa in en laten het anker vallen voor de haven. We zijn ongeveer 13 uur onderweg geweest en hebben 85 mijl afgelegd. Na tien minuten is het pikke donker.

We liggen prachtig op anker. Fijn dat de lier weer goed werkt.

Het is wat fris zodat we ons binnen vermaken met een drankje en een hapje. Wat was dit weer een mooie ervaring om trots op te zijn. Onderweg hebben we ook contact met onze Belgische vrienden, die in de haven van Paroikia in het noorden liggen. We hebben afgesproken dat we morgen die kant uitkomen. Na een heerlijke nachtrust, halen we de andere dag anker op en zeilen naar Paroikia. Gino heeft met de havenmeester daar afgesproken dat wij het laatste plekje mogen hebben in het kleine haventje. Volgens Gino worden er steeds boten weggestuurd of worden genegeerd.
Na een paar uurtjes heerlijk te hebben gezeild meren we aan in het haventje. Prima plek aan de binnen kant. Aan de buitenkant lig je eigenlijk helemaal niet goed. Er varen de hele dag ferry’s op en aan. De boten liggen vreselijk te schudden. Zo erg, dat soms de masten tegen elkaar komen en er schade ontstaat.
Onderweg hadden wij een fles Cava koud gezet zodat we kunnen proosten op ons weerzien na tien jaar in Lagos, Portugal.

Wat een heerlijk ontvangst en een gezellige “Toost”.

Zij zijn een jaar later vertrokken met de boot dan wij. Natuurlijk hebben we ieder jaar contact met elkaar in België of in Nederland. Maar eindelijk treffen we elkaar in Griekenland en dat moeten we vieren. In de loop der jaren hebben ze contact met nog een Nederlandsche boot waar ze regelmatig mee opvaren. Super gezellige luitjes. ‘S avonds gaan we met zessen heerlijk eten.

We nemen afscheid de volgende morgen. Zij gaan verder op weg naar Leros, waar ze ook een jaarcontract hebben de komende tijd. Hoe leuk is dit. Wij blijven nog een dagje in de haven zodat we het stadje nog eens kunnen bekijken waar we zeven jaar geleden ook al waren.

We bezoeken de Byzanteinse basiliek.

Ingang van de Basiliek.

De bekende “boogjes”in de in de basiliek.

Onderstaand nog een paar foto’s van Paroikia.

We kopen heerlijke roodbaarsjes bij een vissertje voor op de grillplaat.

Heerlijke visjes op ons grilplaatje in de haven. Voor € 5,- kregen we 7 vissen.

De andere dag moeten wij ook de haven verlaten om plaats te maken voor flottielje schepen. Die mogen twee dagen in de haven blijven om te wisselen, maar dan moeten ze wegwezen.We hebben nog een pak stroopwafels die we aan de havenmeester geven. Ja, een beetje slijmen is nooit verkeerd. Wie weet een volgende keer.
We motoren naar de ankerbaai en laten het anker vallen vlak voor het strandje waar een mooi aanlegsteigertje ligt om naar toe te varen met de rubbberboot. Heerlijk, wat een rust om weer te ankeren en te zwemmen.

Cees zet mij af bij het steigertje zodat ik een stukje ga lopen naar het centrum, tien minuten. Cees legt het bootje bij het vissershaventje, zodat we vlakbij de supermarkt liggen en de boodschappen niet hoeven te sjouwen. Ik wandel weer terug en word weer opgehaald bij het steigertje. We hebben niet voor niks een bbq aan boord. Terwijl het avondrood schittert genieten wij van onze maaltijd.

Prachtig avondrood!

Hoe fantastisch kan een BBQ zijn!

Lakki , 11 mei t/m 17 mei, 18 mei Xirokambos baai, 19 t/m 21 mei Plakoudi baai, Leros 22 t/m 26 mei Lipsi.

Lakki , 11 mei t/m 17 mei, 18 mei Xirokambos baai, 19 t/m 21 mei Plakoudi baai,
Leros 22 t/m 26 mei Lipsi.

En we wachten nog steeds op ons pakket. We hebben de moed al wel een beetje opgegeven dat het hier zal aankomen. Maar dat alles mag de pret niet drukken, want we vermaken ons uitstekend. Onze Duitse en Zwitserse vrienden zijn inmiddels ook weer gearriveerd. Heel fijn te horen dat het met allen goed gaat. We worden tenslotte toch allemaal een jaartje ouder. En ouderdom komt met gebreken toch.
We worden met z’n allen door Ruud uitgenodigd om zijn verjaardag te vieren met een dinertje bij Woody’s. Super lekker en gezellig was het weer.

Verjaardag Ruud. Getrakteerd op etentje bij “woody”.

Omdat K&H hun boot definitief hebben verkocht nemen we afscheid. Jammer, maar ze hebben andere plannen. We hebben toch een paar gezellige jaren met elkaar gehad hier. Het begint weer een beetje te kriebelen om te vertrekken. Na een gezellig palaver op de Adinda besluiten we om met Woezel 2, Adinda en Le Clapotis te gaan verkassen naar Xirokampos baai. Pff, dat is wel 5 mijlen varen.
Het is weer de eerste keer dit seizoen dat de zeilen worden uitgedraaid. We hebben er zin in en varen voor de lol een eindje zee in. Heerlijk gevoel om je weer te laten voortgaan door de wind. Uiteindelijk hebben we 12 mijlen afgelegd als we ons vastleggen aan een mooringboei bij het restaurantje van Aloni.

Aan een boei in de Xerokambos baai.

De “Woezel 2” en “Adinda” in de Xerokambos baai.

Avond valt in de baai.

Aanlegsteiger in de Xerokambos baai.

De beefstuk is voortreffelijk. Jammie, jammie. Het was de bedoeling om hier een paar dagen te blijven. Maar niets is veranderlijker dan het weer. Morgen zal de wind precies de baai in staan en dan lig je hier niet lekker.

Wij hebben goeie ervaringen in de Plakoudi baai aan de noordkant van Leros, als de wind uit het zuiden komt. Met algemene stemmen wordt dat ons volgende plekje. De volgende ochtend laten J&D weten dat ze problemen hebben met de accu’s. Zij gaan terug naar Lakki om e.e.a. te regelen, terwijl de twee andere boten alsvast vertrekken. We krijgen al snel bericht dat ze de andere dag ook weer zullen aansluiten. De accu’s kunnen meteen geleverd worden. Super!!!
We moteren naar de baai, de wind laat het voorlopig afweten. De Woezel 2 heeft het anker al uitgegooid en ligt prima. Wij kennen deze kant van de baai minder. De eerste poging liggen we prima vast maar bij nader inzien iets te dicht bij de Woezel2. Toch maar even verleggen. Cees gaat nog kijken of het anker goed ligt. Er liggen wel wat rotsen.

“De Woezel 2” ligt al op anker in de Plakoudi baai.

Ook ik neem mijn eerste duik wat wel een beetje tegen valt. Brrrr. Gezamenlijk eten we ‘s avonds de nassi die ik een paar dagen geleden had gemaakt. Het smaakte nog prima. De wind komt in de loop van de nacht wat opzetten. Het rommelt aardig aan de ketting, maar we liggen muurvast. De ankerwacht is ingesteld op de iPad, zodat we er ook zicht op hebben. In de loop van de dag is het trio weer compleet. Fijn dat alle zo snel geregeld kon worden. Doordat de boot door de wind aardig heen en weer slingert hebben we veel overlast van de ketting die over de rotsen schuurt. We halen anker op en verleggen ons. Lastig met een stevig windje en weinig zandplekjes. Maar na vier pogingen liggen we prima. Het is een flink stukje met de dinghi als we s’avonds aan de wal gaan eten. Het is het enige restaurant in de baai. We eten en drinken onze buikjes rond en genieten van het prachtige uitzicht op het strandje met de bomen. In het pikke donker varen we terug naar onze boten. Omdat de ankerlichten zijn gaan branden kunnen we de boot gemakkelijk vinden.

Het enige restaurantje in dePlakoudi baai.

Uitzicht vanaf restaurantje in de Plakoudi baai. In de verte tussen de bomen doorgekeken liggen de 3 Hollandse boten.

We hebben een rustige nacht. Als we wakker worden is het bewolkt, zoals wel vaker de laatste dagen. Het is de bedoeling om een wandeling te maken. Doordat er windstoten worden verwacht stellen we het voorlopig uit. Niet fijn om de boot dan achter te laten. In de loop van de middag trekken we de wandelschoenen aan en lopen een prachtig stuk door ongerepte natuur.

De dinghi aanleggen tussem lokale visbootjes

Wandeling door de natuur.

Uitzicht over de baai, waarin wij liggen.

Nieuwsgierig lopen we naar een oud huis in de verte.

Het oude huis is een oude Italiaanse villa. Verlaten en ingenomen door geiten.

Groepsfoto tijdens de wandeling.

Oud geschut, gericht op de baai.

In de loop van de avond gaat het serieus waaien tot wel 26 knopen. Wat zijn wij blij dat we de boot hebben verlegd, geen gerammel en geschuur meer. De nacht verloopt weer rustig.
De andere ochtend halen we anker op om naar Lipsi te varen. Helaas heel weinig wind zodat we de moter moeten bijzetten . We zijn vroeg, er is ruim plaats aan de kade. We worden weer hartelijk ontvangen door Manolis de havenmeester, die ons na een aantal jaren wel kent

Aangemeerd aan de betonnen steiger in Lipsi.

Uitzicht vanuit de boot op de mooie Kerk.

De vissers kade in Lipsi.

Natuurlijk komt ook Manolis van restaurant Manolis weer langs om ons naar zijn restaurant te lokken. In de loop van de middag komt de Bastiaan ook aan de kade liggen. Ons kent ons en s’ avonds zitten we met z’n allen eerst gezellig aan de ouzo bij de ouzeri en later smullen bij restaurant Manolis. Wat is het leven slecht, Haha. We blijven een paar dagen hier het is heerlijk rustig en relaxed. We maken dagelijks een flinke wandeling, drinken en eten gezamenlijk bij de plaatselijke uitbaters.

Heel veel oude ruines op het eiland.

Buiten het dorp zit een visser zijn gevangen “Sepia” schoon te maken.

Altijd graag op de foto.

We scoren een kilo verse vis bij een klein vissertje die we heerlijk grillen op de elektrische grillplaat.

We vragen een lokale visser of we vbis kunne kopen.

Na 10 minuten komt hij terug met vis uit z’n koeling.

Marijke onderhandelt en kletst nog wat na met de visser.

Onze vaste wasvrouw draait een aantal machines voor ons die we zelf op de boot drogen. En zo is het leven op onze boot.
Ook nu weer willen we naar Max verstappen kijken.

De schotel staat weer op de steiger.

Het “Haven kantoor” met electra voorziening.

Leros Marina, Lakki, 26 t/m 10 mei 2019

Leros Marina, Lakki, Leros, 26 april tm. 10 mei 2019.

He, He, we zijn er weer, op de boot Le Clapotis.
Na een nachtje Athene, landen we zaterdag 27 april op het vliegveldje van Leros.
We hadden een perfecte vlucht van ruim een half uur. Vorig jaar deden we er nog een uur over. Het schijnt dat er nieuwe toestellen vliegen.
De taxi staat klaar, die had ik de dag ervoor gebeld. Het is heerlijk weer, de eerste dag volgens de Grieken. Het is een slecht voorjaar geweest met heel veel regen.
Als we op de haven komen gaat Cees meteen aan de slag om het onderwaterschip te behandelen.

Aanbrengen van de antifouling.

Alles ziet er prima uit. Behalve de oude buiskap, de ramen zijn nu allemaal aan vernieuwing toe. Binnen ziet het er ook schoon en droog uit, zodat de tassen uitgepakt kunnen worden en alles keurig een plekje krijgt. We vinden het weer heerlijk om hier te zijn. Het voelt als thuiskomen. Iedereen is super vriendelijk en geïnteresseerd. De eerst stroopwafels worden ook weer uitgedeeld aan deze en gene. Ze zijn er hier gek op. Het is hier Pasen volgens Orthodox gebruik. We hadden er rekening mee gehouden dat de winkels een paar dagen gesloten zijn. Niet erg, het restaurant is open en ze hebben heerlijk eten en drinken.
Het is behoorlijk aanpezen, dinsdag gaan we om 8.15 uur te water. Precies zoals afgesproken worden we opgehaald.

Onderweg naar het water.

Le Clapotis gaat te water.

En zo liggen we binnen drie kwartier op onze favoriete steiger. We doen een beetje rustig aan en genieten van het op de boot zijn.
Er is veel te doen als je weer voor het eerst aan boord bent. Buiskap, bimimi en zeilen zetten. Maar vooral veel poetsen. We fietsen weer naar het dorp om boodschappen te halen en te eten in onze favoriete restaurantjes. Ondertussen komen ook onze vrienden en bekenden op de haven. Het is weer of we niet weg geweest zijn. Borreltje hier etentje daar.
Het valt ons allen op, dat er tussen alle vlaggen geen Nederlandsche vlag hangt aan de kop van de haven. Nou, Ruud heeft nog een hele mooie, grote aan boord. Als een stel Pietje Bells, gaan de mannen de ontbrekende vlag hijsen. Hij hangt nog steeds, zonder enig commentaar van de Marina.

Het hijsen van de Nederlandse vlag.

Woensdag 8 mei, fietsen we met wel 12 Nederlanders naar het stadje om te eten en vooral de voetbal wedstrijd Ajax-Tottenham te kijken. Het eten en zeker de wijn is altijd voortreffelijk bij Woody’s. Ondanks dat WE hadden verloren, was het een super gezellige avond. Om twaalf uur Griekse tijd fietsen we terug. Wat een avond!!!

Gezellig Samen eten vooraf aan het voetbal.

Nog niets steeds gezellig!!

Het weer is de laatste dagen erg wisselvallig, veel koude wind uit het zuiden veel bewolking. Maar dat mag de pret niet drukken, het is super gezellig en we hebben zat te doen.
Jammer, we wachten nog steeds op ons postpakket wat we 15 april vanuit Noordwijk met Post NL hebben verstuurd. Inmiddels hebben we contact gehad met de klantenservice en een formulier ingevuld. Ra, ra, waar is het gebleven. We wachten af.

Afbeelding

Kerst en Nieuwjaars groet

Palionissos baai, Kalymnos 2 oktober. Vathy baai, Kalymnos, 3 oktober, Pothia, Kalymnos, 4,5,6 oktober. Lakki Marina, 7 t/m 16 oktober.

Palionissos baai, Kalymnos 2 oktober. Vathy baai, Kalymnos, 3 oktober, Pothia, Kalymnos, 4,5,6 oktober. Lakki Marina, 7 t/m 16 oktober.

Dinsdagochtend gooien we los om nog een laatste rondje Kalymnos te doen. Een tochtje van ongeveer 8 mijlen naar de Palionissos baai. Het zonnetje schijn en er staat net genoeg wind om de zeilen op te zetten. De wind is erg wisselvallig. Tussen ons en de Woezel2, vaart een catamaran. Het is eigenlijk een heel vervelende schipper. Hij kijkt niet om zich heen en vaart van links naar rechts. Soms zit hij ineens voor of helemaal op je spiegel. Zowel de Woezel2 als wij hebben best last van zijn rare zeilgedrag.

De Woezel2 en de lastige catamaran.

Hij had verwacht natuurlijk dat hij helemaal bij ons zou weglopen.Haha echt niet. Omdat er weer veel boten zijn uitgevaren vandaag, heeft Marijke twee mooringboeien gereserveerd bij Ilias in de Palionissos baai.Even leek het mis te gaan. De Woezel2 mocht niet aanmeren. Even een telefoontje naar zijn vrouw Nomiki en alles is in orde. Christof wist natuurlijk niet dat zij bij ons hoorden. Hij spreekt geen Engels, dus lastig communiceren . Er staat veel wind in de baai. Het is erg fijn dat Christof met zijn bootje komt om ons vast te leggen. Goed dat we hebben gereserveerd, want in de loop van de middag is alles bezet. Gek, maar de boeien van het andere restaurant maar voor de helft.

Altijd weer mooi deze Palionissos baai.

Cees en ik gaan even gedag zeggen en een biertje drinken. We reserveren een tafel voor vanavond. Het is druk, veel klimmers zijn er in deze tijd van het jaar. He, ook weer heerlijk om te zwemmen in dit heldere water. Voordat we gaan eten drinken we een glaasje bij de Woezel2. Met z’n vieren stappen we in onze bijboot, ken net. Als wij onze eerste gerechtjes geserveerd krijgen worden we verrast met bezoek. Ina en Frank, ons beider kennissen. Zij wonen al jaren een groot gedeelte van het jaar hier op het eiland in Vathy. Maar wat gezellig. Er wordt een tafel aangeschoven en we hebben een heerlijke en gezellige avond met z’n allen. Morgen gaan we naar de Vathy baai. Frank zal met de “havenmeester” regelen dat er een plekje voor ons is. Wij zijn daar nog niet geweest omdat er zo weinig plekjes zijn en erg ondiep is om aan te meren. Wij zeilen de 6 mijlen naar de baai. Pff, wel heel weinig wind. Ruud en Gerda liggen al als wij er aan komen. Wij kunnen naast hun liggen. Er ligt nog wel een tripperboot. Hij geeft aan dat hij binnen een kwartier zal vertrekken. O, o, Het anker van de Woezel ligt over die van de tripperboot. Maar die leggen hun anker ook zo idioot ver weg. Dus de Woezel2 moet eerst weer anker op en wachten tot de tripper weg is. Nou wordt een kwartier hier al gauw een half uur. En wij maar rondjes draaien. Uiteindelijk liggen we prima. Wel wat verder van de kant af zodat we via de Woezel aan de wal gaan. We zijn verrast van het leuke plekje hier en maken een wandelingetje. Cees klimt wat verder omhoog om mooie kiekjes te maken.

Ingang van de
Vathy baai.

Foto vanaf berg aan de overkant.

Aan het eind van de baai ligt het dorpje en wat visbootjes.

We eten en drinken met z’n zessen heerlijk bij een van de leuke restaurantjes aan het pleintje., bij Soula. Wat hebben we het gezellig.

Gezellig tafelen.

We nemen afscheid van Ina en Frank. Tot ziens, misschien de komende winter ergens.
Omdat er de komende dagen weer wat meer wind wordt verwacht, zeilen we de andere dag naar Pothia. Minsten 7 mijlen, hahaha. Daar liggen we voor alle winden goed aan de kade.

Aan de kade in Pothia op Kalymnos.

Als we zijn geïnstalleerd, meld ik me bij Stoukas. O, o o, wat zijn we weer blij. Ze hadden ons verwacht. Want via de meldingen van ons op Facebook, weten ze precies waar we zitten. Er is alle belangstelling voor mijn knie. Ze schrikken er wel van( echt heel dik) en gaan meteen een afspraak maken bij de orthopeed. Samen met Nomiki meld ik me bij Manolis. Fijn om een “ tolk” bij je te hebben. Het ziet er niet goed uit. Het kapsel waarschijnlijk iets beschadigd. Dit is toch ff schrikken en slikken. Er worden 6 buisjes vocht uit de knie uitgezogen. Goed ingepakt met flink jodium. Preventief schrijft hij antibiotica en ontstekingsremmers voor gedurende 4 dagen en 5x daags ijs. Pfff. En ik ben een paar dagen van de “Blauwe knoop”. We eten iedere avond bij Stoukas. Ik weet precies mijn plaats, het wijnglas ontbreekt. Ha ha. En zo zit ik aan (op) de bank gekluisterd. Het is niet ongezellig, genoeg praatjes met deze en gene. Als zondag de wind weer wat is afgenomen zetten we koers naar Leros Lakki Marina. Maar eerst hebben we Max Verstappen een mooie prestatie zien maken in de Formule 1 races in Japan, derde werd hij. Dit is echt onze aller laatste zeiltocht voor dit seizoen. Maar wel weer een hele fijne. Het is een afstand van ongeveer 18 mijlen maar omdat we pal wind tegen hebben varen wij een kruisrak en worden het 23-24 mijlen. Met wind tussen de 8 en 12 knopen en golven van rond de 80 cm genieten we van onze tocht. De marinero heeft een mooi plekje voor ons, helemaal vooraan aan onze favoriete stijger D. Marijke nestelt zich met de ipad in de kuip om weer eens wat te schrijven voor het blog.
Cees begint meteen met de werkzaamheden voor het winterklaar maken van de boot.
Het is gezellig op de haven. Vele bekende zijn er die een praatje komen maken en bakjes koffie drinken. Als ik dinsdag het verband van mijn knie haal, is er wel een teleurstelling. De knie is weer dik.

“De dikke “knie

Ik ga een klein stukje lopen om een paar afspraakjes met deze en gene maken. In de loop van de dag wordt de knie alleen maar dikker. Balen!!!. Toch maar contact zoeken met de orthopeed op Kalymnos. Mijn lieve familie van Stoukas bellen met hem om advies te vragen wat te doen. Niet lopen en doorgaan met ijs en ontstekingsremmers.

Dan maar ijs op de knie.

Het is niet anders, ik kom de boot niet meer af. Cees werkt zich helemaal uit de naad. Zowel de binnen kant als de buitenkant van de boot maakt hij schoon. Tussendoor fiets hij regelmatig naar het dorp om boodschappen te halen. En ik maar zitten en kijken of hij het goed doet.

De afspoelen en naar de zeilmaker brengen voor nakijken en winteropslag.

Nou, zonder te slijmen, hij doet het allemaal uitstekend. Wat ben ik trots op mijn mannetje.
Donderdag ben ik jarig en vieren we toch een feestje. Cees fietst naar het dorp om wat extra lekkers voor bij de koffie. Om half acht staat de taxi op de steiger en brengt ons naar restaurant Lyxnari. We hebben Karine, Hans, Gerda en Ruud ook uitgenodigd.

Een toost op Marije. Weer gezellig getafeld.

We laten ons heerlijk verwennen met allerlei Griekse lekkernijen. Deze tijd van het jaar is er verse kalamaris.
Zowel gegrild als gefrituurd smaakt ie verrukkelijk . Veelal krijg je een dessert van het huis. Mmmm., yochert met een homemade vruchtensaus. We hebben een zeer genoeglijke avond met z’n zessen. Om tien uur nemen we afscheid van Karine en Hans, zij vertrekken met de ferry naar Athene. Wij krijgen nog een ouzo aangeboden van het huis. Ik kan terug kijken op een leuke verjaardag. De volgende dag nemen we afscheid van Gerda en Ruud. Omdat het bij Lyxnari zo goed bevallen was gaan wij er samen met Gerda en Ruud nog een keer naar toe. Zo, dat was weer een beetje veel eigenlijk , maar wel lekker. Tegen elven brengt de taxi ons weer naar de boot. We nemen afscheid van Gerda en Ruud, zij vertrekken morgen naar Kos. De komende dagen draait Cees de ene na de andere was en gaat stug door met schoonmaken. Ja, Marijke wil alles super fris achterlaten tot volgend jaar.
Zoals afgesproken gaan we maandag uit het water. Cees heeft de marinero geregeld om met hem naar de kraan te varen.

Cees met de marinero varen de kraanbox in.

Dit soort klusjes zijn niet goed voor de knie van Marijke. Na het afspuiten zijn we super blij met hoe de boot er aan de onderkant uitziet.

De Marinero heeft z’n werk goed gedaan. alles ziet er goed uit.

Veel beter dan vorig jaar, er zat ook nauwelijks aangroei aan. De boot wordt naar zijn winterplekje gereden . Perfect, allemaal omdat ik toch een beetje “gehandicapt” ben, vlakbij het sanitair.

De boot wordt naar de winterplaats gebracht.

De haven heeft prima sanitair. Wij staan er nu recht tegenover.

Gelukkig gaat het op en neer van de ladder best wel goed. Cees heeft een extra lijn bevestigd waar ik me aan op kan trekken. Toppie. Heel bijzonder en fijn is het dat mijn knie een stuk beter gaat. Het vocht verdwijnt langzaam.

Zo klimmen we aan boord.

Cees doet de laatste klusjes. Het gaat allemaal heel relaxed. We eten voor het gemak de laatste dagen in het restaurant van de haven . Het eten is eigenlijk beter dan we hadden verwacht. En het is er erg gezellig. De temperatuur neemt s’avonds ook wat af, zodat we binnen blijven. Woensdag ochtend gaat de buitentent erop en wij zijn klaar voor vertrek.

Ze staat al te glimmen en wacht op onze komst in 2019.

Onze vaste taxichauffeur brengt ons naar de catamaran waarmee we naar Kos varen. Het is redelijk druk. Cees zorgt dat hij als een van de eerste de boot af is om een taxi te regelen. Perfect, de eerste taxi is voor ons. We hebben een hotelletje geboekt in Kardamena.

Prima hotel, helaas geen tijd om te zwemmen.

Wij vinden het in Kardamena altijd erg leuk en gezellig en het is ook vlak bij het vliegveld. Om vier uur zijn we al ingecheckt . Rustig aan lopen we naar het centrum. Nou we er toch zijn, misschien kunnen we nog ff terecht bij onze favoriete kapster. “Natuurlijk, mijn zus wacht wel even”.

Ze wilde ook nog op de foto.

Om vijf uur zijn we allebei voor het luttele bedrag van €25,— keurig geknipt. We lopen nog even langs de haven om een aantal mensen gedag te zeggen die daar een vaste plek hebben. Heel leuk en verast zijn ze. En natuurlijk gaan we eten bij Teo’s. De moeder van Valentino wil zo graag dat Cees een foto maakt van ons.

Op haar verzoek op de foto.

Het is er weer heel gezellig met een aantal lokalen die daar ook vaste klant zijn. Als we terug lopen naar ons hotel, kopen we nog wat cadeautjes voor thuis. Het zit er op, we slapen ons laatste nachtje van dit seizoen hier in Griekenland. De andere morgen genieten we nog van een heerlijk uitgebreid ontbijt. De taxi staat voor en binnen tien minuten zijn we op de luchthaven. Jammer, door een klein technisch probleempje hebben we een uur vertraging. We landen om tien voor vier op Schiphol. We worden ontzettend verrast, Margje en Lucas staan er met een grote bos bloemen om ons op te halen. Wat heerlijk om elkaar na een half jaar weer te zien en te knuffelen.

Pythagorion, Samos, 9 t/m 14 september. Ormos Maranthocampos, Samos, 15 t/m 20 september. Lipsi, 21 t/m 23. Lakki Marina , Leros , 24 september t/m 1 oktober.

Pythagorion, Samos, 9 t/m 14 september. Ormos Maranthocampos, Samos, 15 t/m 20 september. Lipsi, 21 t/m 23. Lakki Marina , Leros , 24 september t/m 1 oktober.

Omdat de wind maar blijft blazen, blijven wij gezellig hier aan de kade. Het zit er echt niet in dat we dit seizoen nog naar Ikaria zullen gaan. Wij zijn niet de enige plakkers. Er ontstaat een gezellige buren sfeer. De havenmeester komt regelmatig aan boord om een praatje te maken. Hij is trots dat zijn vriendin uit Assen komt. We maken ook kennis met haar. Met de knie schiet het niet erg op, het vocht blijft zitten. Maar dat neemt niet weg dat we een wandeling maken en zwemmen. Cees maakt iedere dag een extra grote wandeling.

foto van de haven genomen tijdens een van de wandelingen.

De “Bastiaan” met Elly en Koos, melden dat ze naar Samos komen. Zij hebben een ligplaats in de Marina voor de komende winter. Voor de gezelligheid komen ze eerst nog een paar dagen in de stad liggen. We borrelen en eten gezellig samen. Marijke gaat voor de zekerheid toch maar even langs een arts. Een beetje ongeïnteresseerde meneer. Och, je hebt artritis smeer er maar “voltaren” op en als je thuis komt ga je langs de dokter. Dat vocht kan niet veel kwaad. Ja, maar dat vocht is gekomen na een flinke val. Het is ok. Nou, ik een week aan het smeren en het blijft hetzelfde. Maar, geen pijn, dus.
Het is vrij warm en droog op Samos. regelmatig zijn er grote branden op het eiland. Gelukkig zijn de blusvliegtuigen, die regelmatig overvliegen, steeds in staat de branden te blussen. Van een van de branden hadden we overlast. Aan het eind van de avond vonden wij het al erg naar brand ruiken. Niets te zien, maar de volgende ochtend lag de hele boot vol as. Ook was er veel fijne as naar binnen gewaaid.

De hele boot lag onder deze fijne as.

Na twaalf dagen, we schrikken er zelf ook van, gooien we los om eindelijk de zeilen weer te hijsen. Na een heerlijke zeiltocht , varen we de nieuwe haven van Ormos Maranthocampos in.

Onze ligplaats, langszij aan de kade.

We kijken uit naar de oude haven en het dorp.

Omdat er steeds veel wind blijft staan, liggen er een aantal boten langszij. Jammer, want dat beperkt het aantal ligplaatsen. Normaal gooi je anker uit en leg je met de achter of voorkant vast aan het ponton . Wij zien dat er aan het ponton, waar ook de Kustwacht ligt een mooi plekje voor ons is. Hier kun je alleen maar langszij liggen. De mannen zijn super aardig en heten ons van harte welkom. We liggen super. De Kustwacht gaat iedere avond of nacht een paar uur op patrouille. Cees heeft alles uit de kast gehaald om zo comfortabel mogelijk te liggen. Alle rubberenveren worden hier voor gebruikt. En……ook de satellietschotel wordt geïnstalleerd. Wie doet ons wat. Het is hier erg rustig, weinig reuring van andere.
Maar dit is voor ons een top plek. Prachtig strand om het hoekje waar we zwemmen. Heerlijke restaurantjes waar we ons s’avonds laten verwennen. Mooie wandelroutes voor Cees.
Cees maakt een lange wandeling naar het oude Maranthocampos, wat hoger in de bergen ligt.

De kerk van Maranthocampos.

Heel veel kleine nauwe straatjes in het authentieke Grieks plaatsje.

Uitzicht over de baai, tijdens de wandeling.

We vieren een geweldig feest, geheel gesponsord door de plaatselijke vissers. Gegrilde sardienen, sla, brood en heel veel witte wijn van Samos. We worden uitgenodigd aan de tafel van de organisatie. De speakers van de muziekanten staan open. Soms is het lastig om te communiceren . We worden helemaal bijgepraat over het wel en wee hier in het dorpje. Er wordt geweldig gedanst door jong en oud tot in de kleine uurtjes. We hebben er enorm van genoten.

De band speelt prachtige Griekse muziek.

De dans begint in het klein. Kort hierna maakt jong en oud de dansvloer vol.

Ondertussen is het hier weer flink hard gaan waaien. Soms komt er toch een boot binnen varen, die met veel moeite aan kan leggen. Zodra het weer het toelaat, ruimen we alles op om weer wat naar het zuiden te varen. Vrijdag ochtend is het dan zo ver. We kunnen weer. Als alles weer zeevast staat gooien we trossen los. Er staat nog wel een pittig windje. Met de boegschroef als ondersteuning komen we los van de kade. Pff, dat viel best ff tegen met dwars op ons 20 knopen wind. Maar, we worden daarna erg beloond. Een hele mooie zeiltocht met niet al te hoge golven.

Onderweg de enige passant. We moesten wel onze koers even verleggen.

We waren vroeg vertrokken, dus we komen ook op tijd aan Lipsi. Er is nog voldoende plek. Dit is weer zo’n geliefd eilandje. De “Woezel “ met Gerda en Ruud, liggen er al. Zij hebben vrienden aan boord gekregen donderdag op Patmos. Gezellig om elkaar weer te zien en vooral heel leuk om kennis te maken met Mariet en Rein. We hebben een paar super gezellige dagen met elkaar. Vooral het uiteten bij Manolis is een traktatie.
Cees is weer eens aan de wandel.

Onderweg uitzicht op de prachtige ankerbaai, waar wij ook regelmatig liggen.

Onderweg op een afgelegen landweg komt Cees een prachtige afval verzamelplaats tegen. Ongelooflijk mooi en onvoorstelbaar op deze plek. Geen huizen in de wijde omtrek te zien.

Het lijkt meer op een monument dan op een afval sorteer plek. Heel Griekenland kan hier trots op zijn. Had elke dorpskern maar iets dergelijks.

Jammer dat we ook last krijgen met een boot die naast ons komt liggen. Als Cees voor een wandeling van ruim een uur weg is, krijgen we nieuwe buren. Ik vind dat we heel erg dicht tegen elkaar liggen te schuren. Ik vraag heel vriendelijk of hij hem iets losser kan leggen want er is aan de andere kant ruimte genoeg. Nou, en daar gaat me daar een mond open. Pff, dat is schrikken. De ene belediging na de andere vernedering. Het schijnt een charterboot te zijn, die naast hem nog een bevriende charter boot wil leggen. Inmiddels komt er van de andere boten ook commentaar op het gedrag van de schipper. Enfin er wordt nog een boot tussen gepropt zodat ik helemaal scheef achter mijn anker kom te liggen. De boot aan de andere kant wordt bijna omhoog geduwd. Er ontstaat een grimmige sfeer op de kade. De schipper trekt zich nergens wat van aan en blijft mij maar honen en vernederen. Ik vraag hem te stoppen, anders haal ik de Port Police erbij. De havenmeester laat zich niet meer zien. De schipper (de boot is blauw en heet Artemis )komt hier iedere week met nieuwe gasten en zal de havenmeester wel een flinke fooi geven. Jammer genoeg kunnen we niet ontdekken hoe zijn bedrijfje heet. Inmiddels is Cees ook gelukkig bij de boot. Ik ben helemaal van slag en wordt gelukkig wel gesteund. Ook is de Port Police gearriveerd. Het had niet langer moeten duren , of er waren hier en daar klappen gevallen.Met behulp van een aantal militairen ( voor het vertalen) die ook op de kade zijn heb ik een gesprekje met de Police. Eind goed al goed de Police vertrekt na een pittig gesprekje met de schipper. Wij zijn nog een tijdje bezig om onze boot veilig en goed vast te leggen. Een hele vriendelijke Turk die naast ons ligt met een mega yacht laat zijn hulp ons helpen. Super.
Lipsi staat bekend over de vele kerkjes.

Prachtig klein kerkje.

Overal staan er kerkjes.

Maandag hebben we een gaatje om terug naar de haven Lakki Marina te gaan. De verwachting is dat er een medicane, (storm) over de eilanden aankomt. Kijk, dat is nou zou fijn van een jaarcontract . We kunnen altijd ergens op terug vallen. We zijn niet de enige die een veilige haven zoeken. Wij hebben nog een prima plek aan onze favoriete D steiger . De Woezel ligt ook prima aan de E steiger. In de loop van de dag is het een gekkenhuis. De ene na de andere boot zoekt een plekje. Iedereen verzameld in de kom voor de ingang en wacht op zijn beurt. De marinero’s halen ze stuk voor stuk op zodat alles heel georganiseerd verloopt. Wij staan verbaasd over de plekjes die ze creëren . De weersverwachting geeft aan dat de “orkaan” ( pieken van 64 knopen wind) over Leros komt.
Wij wachten af. We worden overdonderd met vragen, hoe of het met ons gaat. Gelukkig was het hier “een storm in een glas water “ en hebben we niet meer wind gehad dan 30 knopen.

Foto van de haven op de achtergrond, tijdens een wandeling van Cees na de “storm”.

We drinken weer gezellig een borrel met Karine en Hans.De vrienden van Gerda en Ruud vertrekken om vanaf Kos te kunnen vliegen de volgende dag. Wij fietsen met G&R s’avonds naar het stadje om gezellig te eten. In de nacht krijgen we een flinke regenbui en onweer. De boot wordt prima schoongespoeld. Daarna wordt het weer een stuk rustiger zodat we plannetjes maken om gezamenlijk nog een rondje Kalymnos te maken.
En wat schetst onze verbazing , de ARTIMIS en de andere blauwe boot liggen ook in onze haven. Dit is ook hun thuishaven. Ik ben er allang weer overheen, maar het is toch schrikken. De schipper loop achterstevoren over de steiger om ons maar niet hoeven te zien, ha, ha. De dag voor ons vertrek uit Lakki is er een herdenking van de slachtoffers uit de Tweede wereld oorlog. Jaarlijks komen er Marine schepen en enkel oud militairen uit Canada en Engeland on een krans te leggen bij het monument van de slachtoffers. Alle namen worden voorgelezen en regelmatig na elke 10 namen worden er saluutschoten gegeven.

De militairen wacht en kappel.

Het monument met de vele namen van de gevallenen.

Diverse kransen worden er geplaatst.

Dinsdag 2 oktober kunnen we weer vertrekken.