Spring naar inhoud

29 juli 2019 Kefalos, Kos; 30 juli t/m 2 augustus Pothia, Kalymnos; 3 t/m 7 augustus lakki marina, Leros; 8 en 9 augustus Arkhangelos baai, Leros; 10 t/m 13 augustus Lakki Marina, Leros.

29 juli, baai Kefalos bij Kamares Kos, 30 juli tm 2 augustus Pothia, Kalymnos, 3 augustus tm 7 augustus Lakki Marina, Leros, 8 en 9 augustus , Arkhangelos baai, Leros, 10 tm 13 augustus Lakki Marina, Leros.

We zijn weer lang genoeg in Kardamena geweest. Vijgen hebben we voorlopig ook genoeg gegeten. Ze waren wel heeeeeel lekker. We nemen afscheid van onze buurman en gooien los. Wordt het vandaag Nisyros, aan de kade of op anker bij Yali.
We zetten de zeilen en we boffen, heerlijk windje. We koersen af op Nisyros.
Dan krijgen we een appje van J&J, waar zitten jullie, wij liggen in Pothia, Kalymnos.
Hier hebben we het al een paar jaar over, samen weer eens een stukje opvaren.
Ik bel ze meteen, dat wij het erg leuk vinden en hopen morgen daar te zijn. Wij verleggen onze koers naar de punt van Kos, omdat dat morgen een betere startplaats is om naar Kalymnos te varen. We laten ons anker vallen in de Kefalos baai, bij het strandje. Ons favoriete plekje.

Bijna op het strand nabij deze prachtige berg.

We zijn op tijd, zodat we alle tijd hebben om te zwemmen en te snorkelen. We laten de rubberboot op het dek liggen, we gaan niet naar de kant. Eten hebben we altijd genoeg aan boord. We hebben een heerlijke rustige avond en nacht, er is niemand bijgekomen. De andere ochtend vertrekken we al bijtijds om koers te zetten naar Kalymnos. Omdat we inmiddels de ervaring hebben, dat het hier altijd harder waait dan wordt aangegeven, zetten we een rif in het grootzeil. Met maximale snelheden zeilen we langs Kos naar Kalymnos. Weer een hele mooie zeildag. Als we Pothia binnen varen zien we Jan en José aan de kade staan. Janus de havenmeester heeft weer een mooi plekje voor ons, dichtbij Stuka’s en de waterkraan.

Aan de kade in Pothia.

Nieuw dit jaar, een standbeeld van een duiker.

Het is een geweldig fijn weerzien met J&J. Tien jaar geleden zijn we samen vanuit Frankrijk naar Portugal gevaren. Het volgende jaar met nog een boot naar Alicante. Daarna is ieder zijn eigen weegs gegaan. We drinken een heerlijk koud biertje bij de Jonas en spreken af om s’avonds bij Stuka’s te eten.

Na lange tijd weer op de ‘Nieuwe” Jonas.

We hebben een paar super gezellige dagen met elkaar. Het weer doet weer een beetje lastig. Voor de zekerheid besluiten we om naar onze thuishaven in Lakki te gaan. Hier liggen we ook weer lang genoeg. We melden onze komst bij de Marina en reserveren een plekje voor de “Jonas”. In de loop van de middag liggen beide boten prima vast. De komende vijf dagen blijven we hier. De Culumus van Nadine en Gino ligt ook in de haven. Ze zijn blij verrast van onze komst. En inderdaad, er is soms hele harde wind geweest. We drinken de nodige borrels v.v.. Eten natuurlijk een keer bij Woody’s en de “kippenboer”.

Eten bij Woody’s

Jan en Cees controleren het grootzeil van de Le Clapotis. Klus viel erg tegen, omdat het grootzeil klem in de mast kwam te zitten.

We wandelen en fietsen naar het dorp. Ook hebben we samen een dag een auto gehuurd. Dat viel nog niet mee. Het is top drukte hier en dan zijn alle auto’s verhuurd. Maar Irine zou Irine niet zijn als ze toch met een oplossing komt. Ze heeft nog een ”Ferrari” staan, die we mogen huren voor € 20,— per dag. Ok, ze brengt de auto naar de haven. Het is een, in drie kleuren donkerblauwe, driedeurs Fiat cinquecento, waarvan het oliecontrolelampje blijft branden en de snelheidsmeter niks aangeeft . Maar met Jan als chauffeur, hebben we een prachtige rondrit over het eiland Leros.

Betonnen dam naar een oud kerkje in de Isodoros baai.

Lunch in Alindas baai.

Bezoek aan Panteli Kasteel

Na vijf dagen kunnen we weer enroute. Gezamenlijk doen we inkopen om een paar dagen te bbq’en in de Arkhangelos baai in het noorden van Leros.

De “Jonas” op anker in de baai.

Restaurantje in de Arkhangelos baai.

We hebben twee heerlijke dagen en Cees heeft weer uitstekend gebbqd. De bedoeling was om nog een beetje omhoog te varen, maar helaas ziet Cees weer dat er heeeeel veeeeeel wind komt. Ook de “Jonas” vinden het prima als we niet naar Lipsi en/of patmos gaan. Na wikken en wegen besluiten we om het niet af te wachten en terug te gaan naar de haven. Voor ons is dat wel gemakkelijk.

Met harde wind 15 – 28 knp De “Jonas”op weg naar Lakki.

J&J halen ook anker op en bemachtigen een gratis ligplaats aan de stadskade van Lakki. Voor water en electra kopen ze een kaart, die ze kunnen gebruiken voor een van de palen aan de kade. Zo, iedereen weer blij. Met wind is het meegevallen. Maar omdat wij woensdag in Pothia willen zijn blijven we hier onze tijd uitzitten. Helemaal geen straf, het is rustig hier en we spreken regelmatig bekenden. Zo ook Wilna en Reg waar we nog een borrel mee drinken. Zij gaan woensdag weer terug naar Australië . Iedere dag lopen we minstens een uur en zwemmen een half uurtje voor de verkoeling. Jan en José komen op de fiets af en toe een bakkie doen. Wat hebben we toch een “vervelend” leventje, ha ha.
We nemen voorlopig afscheid van onze vrienden. Het is de bedoeling dat we elkaar eind van de maand weer treffen in Pothia, Kalymnos. Zij omdat ze daar vrienden oppikken en wij omdat we daar afscheid nemen van Margje en Lucas die dan twee weken bij ons aan boord zijn geweest. We kunnen niet wachten tot ze er vrijdag zullen zijn. SUPER.!!!!

Advertenties

19 t/m 28 juli 2019, Kardamena, Kos

19 juli t/m 26]8 juli Kardamena, Kos.

En zo lopen de plannen toch weer anders, dus niet nog een paar dagen Pothia.
We hebben lekker lang geslapen na de fantastisch avond met Ina en Frank.
Terwijl we aan ons kopje thee zitten, bekijkt Cees nog even het weer voor de komende dagen. Er is weer van alles veranderd. Over een paar dagen gaat de wind weer blazen en dan kunnen we niet weg en liggen te lang hier verwaaid. Vandaag is nog een mooie dag om richting Kos te varen. Snel een paar boodschapjes halen, koffie zetten en ons klaar maken voor vertrek. Daar zijn wij inmiddels goed in, ieder heeft z’n eigen dingen te doen. Marijke neemt nog even afscheid bij Stoukas en beloofd dat we rond 16 augustus terug zijn. Ok, daar kunnen ze mee leven. Na ene gooien we de trossen los om daarna de zeilen te zetten voor de ongeveer 30 mijlen te varen vandaag. Het eerste half uurtje is het behelpen met de wind. Daarna is het weer een feestje met super goeie wind uit de juiste richting. Ons eerste idee is om te gaan ankeren bij Kefalos, aan de zuidpunt van Kos. Er zal toch geen plaats zijn in Kardamena rond het tijdstip dat wij er kunnen zijn. Maar alles loopt zo voorspoedig en hard, dat we al om half vijf bij de ankerplek zijn. Beetje zonde om te stoppen, het gaat zoooo lekker. Toch maar even met Zacharias bellen of er misschien toch een plekje vrij is, en anders morgen. Hij is niet in de haven en gaat zo,kijken. Na een kwartiertje bel ik terug, ja, er is waarschijnlijk een plekje voor ons. Hij gaat wat regelen. We spreken af dat we tegen zeven uur bij de haven kunnen zijn en dat we buiten wachten op verdere instructies. Er ligt een grote catamaran, die hij wil verplaatsen naar de kade waar ook de ferry drie keer per week komt. Vandaag ligt hij er ook en zal rond zeven uur vertrekken. Dan kunnen wij op de plek van de cat voor een aantal dagen. Och, die arme Zacharias, hij doet zo zijn best maar is niet super handig. We liggen inmiddels al een half uur te draaien en er gebeurd niks.

De veerboot naar Nisyros.

De veerboot blijft keurig wachten op gasten uit Athene.

Maar weer eens bellen. De ferry heeft problemen, kan nog even duren. Ok. Om half negen is het nog steeds stil. Wij overwegen om te gaan ankeren, er liggen nog twee schepen. En het begint al te schemeren. Nog maar een keer bellen. De ferry wacht op passagiers die met het vliegtuig uit Athene moeten komen. Er zijn een paar aardbevingen geweest in Athene en daarom is het vliegtuig vertraagd. Ok. Nou, dan gaan we maar ankeren en zien morgen verder. Ik laat twintig meter ketting vallen in de prachtige zandbodem. We liggen meteen vast, super ankergrond. Nee He, op dit moment komt de ferry haven uit en gaat de catamaran verplaatsen. Snel halen we anker op en varen naar onze aangewezen plek. Het is nu bijna donker. Wat een mooie plek, tussen de Zeus en de Aventura in. We installeren ons zo goed mogelijk en gaan daarna naar Teos restaurant. Wat een verrassing, de ouzo staat meteen al voor onze neus. We hebben heel wat plekjes zo om thuis te komen. Het is inmiddels tien uur dus we hebben ook wel trek. We bestellen lekkere visjes en salade.
Soms is er bij Teos ook life muziek.

Vanaf 21.00 uut tot ruim over 1.00 uur wordt er gespeeld.

Er raakt een soort lichte paniek uit. Ineens worden op verschillende tafels willekeurige kassabonnetjes neergelegd, ook bij ons. Wij weten wel wat er aan de hand is. Ze zijn getipt,dat er weer controleurs rondlopen. Want normaal gaat hier alles “zwart”. Wij krijgen een kassabon met 10 gerechten van Eur 8.50. Straks komt de eindafrekening wordt er geroepen. Wij betaalden uiteindelijk Eur 20.- plus fooi!

Kassabonnetje van een andere tafel of zomaar iets op het bonnetje.

Het is echt een drukte aan de kade. Er komen steeds meer boten te liggen die voor langere tijd blijven. Vooral de Italianen zijn er erg goed in om voor elkaar te zorgen. En dat is dan nog netjes gezegd.

De prachtige kade van kardamena.

Er is hier niet veel plek aan de kade.

Na twee nachten moeten wij verkassen, wij liggen ook op zo’n betaalde plek en de eigenaar komt weer terug. Met de havenmeester spreken we af, dat wij s’morgen om zes uur klaar gaan liggen om op de plek van een vertrekkende boot te gaan liggen. Ja, als je er niet als de kippen bij bent ligt er zo iemand anders. En nu liggen we een paar plekjes terug, ook prima. Het waait erg hard en dat geeft veel rommel op de boot. De palmbomen tegenover ons staan in de bloei en die bloemetjes waaien er ruim uit. Er is niet tegen te vegen, dus laat maar lekker liggen tot de wind gaat liggen. We maken bijna dagelijks een grote wandeling van een tot anderhalf uur. Steeds gaat er een plastic zak mee, want de vijgen kunnen geoogst worden. Wat zijn ze weer heerlijk.

Cees plukt de rijpe vijgen uit de boom.

lekker vers!! Onderweg eten we er al een paar.

We lopen met een redelijk gevulde plastic tas weer terug naar de boot.

Nadat we de buren ook wat vijgen gegeven te hebben, is er ng genoeg over!

Ook fietsen we naar het strandje om te zwemmen en te snorkelen. We douchen ons rijkelijk met koud water op de voorpunt. Gemak dient de mens. Het is echt hilarische en leedvermaak hier aan de kade van gaande en komende schepen. Als er al een plekje vrijkomt liggen er minstens twee boten klaar om in te schuiven. De brutaalste wint.

Elke dag rijden groente en fruit mannen af en aan. Hier koopt marijke een heerlijke meloen.

Andere kiezen eieren voor hun geld en gaan een nachtje op anker en kijken de volgende dag wel. Ook ligt er een klein motorjacht waar een tijdje terug 69 vluchtelingen mee aan zijn gekomen vanuit Turkije. Het verhaal van de eigenaar is dat hij zijn boot kwam ophalen. Zijn boot was door een zwemmer gestolen en toen zijn al die vluchtelingen aan boord gekomen en naar hier gekomen. Natuurlijk broodje aap verhaal. Hij krijgt die boot echt niet terug. De (vrij nieuwe) boot is door de Port Police aan de ketting gelegd. Daar zal hij wel een tijdje blijven, zoals zoveel boten hier op de eilanden. Neemt ook weer een extra plaatsje in.

Mooie boot. De ervaring leert dat deze boot hier nog jaren zal liggen.

Ze weten er geen raad mee. Intussen vermaken wij ons prima hier.

Kalymnos, Emporios 15 juli, Palionissos 16 juli, Pothia 17 en 18 juli 2019.

Kalymnos, Emporios 15 juli, Palionisos 16 juli, Pothia 17 en 18 juli.

We willen de Culumus zoveel mogelijk mooie plekjes laten zien, waar ze later zelf ook weer naar terug kunnen. De avond er voor heeft Marijke al gereserveerd voor twee boeien bij Kostas in de baai van Emporios. Rond half elf roep ik Manolis, de havenmeester op, dat we gaan vertrekken. De Culumus volgt. Er staat maar weinig wind. Toch zetten we de zeilen en dobberen voor het windje de baai in. Helemaal vooraan ligt al een bootje klaar om ons te helpen aanmeren aan de boei van Kostas. Gemak dient de mens.

Aangemeerd aan de mooring boei van Kostas.

De Emporios baai.

We laten de bijboot te water en halen onze vrienden op om even aan de wal te gaan voor een biertje. We hebben prachtig uitzicht over de baai. Terug bij de boot zwemmen we voor onze dagelijkse beweging een stukje naar de rotsen. Altijd veel vissen tegen de kant.

Marijke op weg naar de rotsen en met de snorkel vissen te spotten.

En zoals de gewoonte van de laatste tijd, borrelen we aan boord en eten bij restaurant Kostas.

Altijd weer “smakelijk” en gezellig.

De andere dag varen we naar de andere kant van Kalymnos. Een stukje naar het noorden terug om tussen Leros en Kalymnos door te varen. Het is maar een klein stukje, maar o zo mooi langs de klimwanden. Ook de familie Ilias is op de hoogte van onze komst. Ze kennen onze boot nu onderhand wel. Christof springt in zijn bootje om ons snel te kunnen aanmeren aan zijn boeien. En zo liggen we weer beiden in een “paradijsje”.

Aan de mooring boei in de Palionissos baai.

Het restaurant van de familie Ilias

Het voelt als thuiskomen als we door Nomiki en Christof worden ontvangen. Ze hadden ons al veel eerder verwacht in het seizoen. Het koele biertje en de mezes smaken zoals altijd heerlijk. In de loop van de avond zijn alle boeien weer bezet en is het gezellig druk in het restaurant.

Uitzicht vanaf terras Ilias tijden het eten.

Er komen hier ook veel klimmers. Nu zit er een groot gezelschap Italianen. Een van de dames vraagt ons in een beetje gebroken Nederlands, of wij uit Nederland komen. Haar moeder komt uit Den-Haag. Hoe leuk is het voor haar om even met ons te babbelen. Zo vaak kom je hier niet Nederlanders tegen.
Als we Nadine en Gino terug brengen naar hun boot, nemen we afscheid. Met het oog op de voorspellingen van de wind, hebben ze besloten om alvast morgen naar Kos te gaan. Zij krijgen binnenkort bezoek aan boord van kinderen en kleinkinderen. Wij denken nog een dagje hier te blijven voordat we doorvaren naar Pothia.
Maar de andere ochtend is het bewolkt en ziet het er minder gezellig uit. Ook wij maken los en zeilen heerlijk naar Pothia. Er is nog heel veel plaats aan de kade. We liggen met een boot er tussen, gezellig naast de Garuda. Als we helemaal gesetteld zijn, ga ik me melden bij Stoukas. Ze zijn blij verrast dat we er eindelijk zijn. Vreugde tranen vloeien rijkelijk over de wangen van mama Poppi en Nomiki. Binnen tien minuten komt ook Maria met de auto aangeraced. Ze hebben haar al gewaarschuwd dat we er eindelijk zijn. Binnen een mum van tijd staat er bier en lekkere happen voor ons op tafel. Mama Popi komt er gezellig bijzitten voor haar lunch. O, o, wat zijn we blij.
We maken nog een wandeling door Pothia en komen uit bij een spons veredelings bedrijfje. Hier worden de sponzen gespoeld en met chemicaliën bewerkt en op kleur gebracht.

In deze hele kleine ruimte bewerken deze twee mannen de sponzen.sponzen

Beslist geen gezond werk.

Alles heel kleinschalig.

We borrelen met K&R van de Garuda en eten gezamenlijk bij Stoukas. Ook Pantalis is op de hoogte gebracht van onze aanwezigheid en hangt plots om mijn nek.
We hebben de familie belooft dat we een aantal dagen zullen blijven. Je bouwt toch een speciale band op als je hier wat vaker komt. Zo ook met Ina en Frank, die hier al jaren een gedeelte van het jaar wonen in het pittoreske Vathi. Ik bel ze de andere dag dat we er zijn voor een aantal dagen. We spreken niet specifiek af. Kijk maar, we zien jullie wel. En zo zitten we eind van de volgende dag bij ons aan boord gezellig te borrelen. Het is de bedoeling dat we bij Stoukas gaan eten. Zij zijn ook heel goed bevriend met de familie. Helaas, ze zijn gesloten. Gisteren vertelde Maria, dat ze samen met man en kind een dagje naar Rhodos gingen. Pantalis komt voor haar werken. Maar het is allemaal anders, ze zijn gewoon een avond gesloten. Ina en Frank stellen voor om in de auto te stappen en naar Myrties te rijden en daar Aziatisch te eten. Dat is niet tegen dovemansoren gezegd. Wij zijn daar nog nooit geweest. Het begint al te schemeren. Maar gelukkig kunnen we nog genieten van het prachtige ritje. Super mooie weg met heel veel bomen en ander groen.

De zonsondergang in Mytries.

We kunnen nog net de zon onder zien gaan. We zitten op een terras met prachtig uitzicht over de baai en het tegenover gelegen eilandje Telendos. Adembenemend!!!.

Het eiland Teledes

We laten het bestellen aan I&F over, zij zijn hier vaker geweest en weten wat lekker is. Nou, dat weten ze inderdaad. Wat hebben we zitten smullen van de kroepoek, grispy beef, kip in zoet/zure saus, vis met gember, gebakken rijst en mie.

Gezellig samen in het donker eten meet Frank en Ina.

We denken dat we de komende dagen niet meer hoeven te eten, ha ha. I&F zijn halve inwoners van Kalymnos, ze kennen heel veel mensen. Zo ook hun buurman, die hier ook een restaurantje heeft. We zijn er nu toch. Zullen we daar dan koffie drinken en een ouzotje. Ok, maar dan trakteren wij jullie voor deze fantastisch avond. Het is een heel gezellig klein restaurantje met hele lieve uitbaters. De koffie is heerlijk, de ouzo niet minder. We krijgen er nog een extra van de eigenaar. Nou, nou, het kan niet op. Tegen een uur zijn we weer terug bij de boot. Ina en Frank moeten nog een klein half uurtje naar hun huis. Wat was dit een geweldige avond, bedank luitjes.

6 en 7 juli 2019 Lakki Marin, 8 Juli 2019 Arkhangelos, 9 juli 2019 Lipsi, 10 tm 12 juli 2019 Patmos, 13 en 14 juli 2019 Lakki marina.

6 en 7 juli Lakki Marina. 8 juli Arkhangelos baai. 9 juli Lipsi. 10 tm 12 juli Patmos. 13 en 14 juli Lakki Marina.

Nadat we weer wat bevoorraad zijn met vers fruit, ouzo, wijn, biertjes, nootjes, zoutjes, worstjes, kaas, olijven en yochert, gooien we de trossen los. Eindelijk samen met de Cumulus op pad. Dit hadden we immers tien jaar geleden in Lagos, Portugal afgesproken. Het is maar een kort tripje van een paar uur. We laten de ankers vallen in de baai van Arkhangelos in het noorden van Leros. Heerlijk weer die vrijheid na een tijdje in de haven te zijn geweest. Zwemmen, borrelen en eten in het enige restaurantje op het eilandje.

Gino haalt ons op voor ’n borrel op de “Cumulus”.

Uitzicht op de baai tijdens het eten.

Het waait behoorlijk, de ankerwacht is weer geïnstalleerd op de ipad. Na een heerlijk nachtje te hebben geslapen halen we op tijd ons anker op voor de volgende trip. We doen het rustig aan. Er staat niet al te veel wind zodat de motor af en toe stand-by is. De koers is Lipsi. Omdat we weten uit ervaring dat daar weinig plek is en je er op tijd bij moet zijn, varen we rond 12 uur het haventje in. Er zijn al een aantal boten vertrokken, dus we hebben beiden een mooi plekje. Manolis, de havenmeester, vindt het leuk dat we er weer zijn. Het is een vriendelijk mannetje die weinig tanden meer heeft en er niet al te fris uitziet. En hij wil me altijd zoenen.!!!. Na dit ritueel doen wij vlug onze badkleding aan om heerlijk te snorkelen en te zwemmen bij het naastgelegen prachtige rustige strandje.

Uitzicht vanuit de boot op het stadje Lipsi.

Manolis van restaurant Manolis komt weer met zijn brommer met vrouw en kind naar de haven om de nieuwkomers te attenderen op zijn restaurant. Natuurlijk komen we vanavond en reserveren een tafel. Dat is wel nodig, want het zit altijd bom vol. Ook Nadine en Gino zijn onder de indruk van de goeie keuken. We smullen weer van zijn heerlijke salades en stoofpotjes. En alles voor een prima prijs en een Griekse raky van het huis.
De volgende ochtend zetten we koers naar Patmos.

“Le Clapotis” Onderweg naar Patmos.

In de de aanloop naar de haven ligt een groot Cruise schip.

Net iets te groot om in de haven te leiggen. Patmos is een geliefde plaats voor deze schepen.

Ook zo’n geliefde plek voor andere kleiner boten. Vooral in het weekend is het vechten om een plekje. Er komen veel Turkse motoryachten en zeilboten. Het is pas woensdag en vroeg in de dag, dus we hebben plek. Tegen de avond ligt het weer helemaal vol en moeten sommige toch op anker. N & G hebben een scooter gehuurd voor een paar dagen om het eiland te bekijken, wat echt de moeite waard is. Wij zijn er al zo vaak geweest, dat wij in de buurt fietsen, zwemmen en wandelen. En het gaat tegenwoordig allemaal zo gemakkelijk. Wat ben ik blij met mijn nieuwe heup.

De bekende “Chora” op Patmos.

Prachtige klokken. Wat doet dat electra kastje daar?

Marijke ontdekt dat de klokken electrisch geluid worden.

Ook aan de kade liggen grote zeiljachten naast ons.

Borrelen en uiteten doen we gezamenlijk. Het is super gezellig met z’n viertjes.

Eten met uitzicht over de haven.

Ondertussen krijgen we van de haven bericht dat er een pakket voor ons is binnen gekomen. Dat werd weleens tijd, na drie maanden onderweg te zijn. Het is ook nog een paar dagen in Noordwijk geweest. Nadat onze dochter de stroopwafels, die inmiddels over de datum waren eruit had gehaald, heeft ze het pakket opnieuw verstuurd. Binnen 15 dagen was de doos op haven. En zo hoort het. Na drie dagen Patmos varen we voor een paar dagen terug naar de thuishaven.

Dit is de “Doos”.

We pakken de doos uit en zijn blij met de spullen. We Laren ons nog een keer verwennen wij Skippers op de haven. Maar ons lowbudget etentje was zeker niet minder. Waar eet je kip met friet voor € 4,—. Courgette croquetten en cake van het huis. Bij het kippenmannetje aan de overkant van de haven.

24 juni t/m 5 juli 2019 Lakki , Leros

24 juni t/m 5 juli lakki, Leros

Fijn dat we hier altijd een plekje hebben. Het geeft ons een rustig gevoel. En wat liggen we weer perfect op de D steiger en bijna vooraan.
Cees gaat meteen onze schade melden op kantoor en bij de technische dienst.
De rest van de dag doen we niet zo heel veel meer dan relaxen. We eten s’avonds heerlijk in Skippers op de haven.

Eten bij “Schippers”op de haven. Nog wachten op het voorgerecht.

De “stress” is helemaal voorbij.

Gek, soms denken we niet bijzonder en vandaag was het weer voortreffelijk. Ze zijn zo blij dat we er weer zijn dat we nog een halve liter wijn van het huis krijgen.
De andere dag staan de jongens al om half negen voor de deur om de schade te bekijken. Ik denk, ik blijf lekker liggen, maar door het gerinkel van de ketting is dat geen goed idee. En zo wordt het voor mij ook een lange dag. In overleg met de manager komen ze tot de conclusie, dat de ketting erg beschadigd is en vervangen moet worden. Cees heeft weer contact met de verzekering en alles wordt in werking gezet en komt in orde. Wij besluiten om hier te blijven en het rustig af te wachten. Ondertussen raakt de slang van het toilet verstopt. Niet te geloven, bijna helemaal dicht met urinekristallen. Het is iets wat bijna om de vijf jaar moet gebeuren. Alle slangen worden vernieuwd door de jongens.

Het is altijd gezellig op de haven, dus geen straf.
Er wordt weer harde wind verwacht, zodat er weer een drukte is van binnenkomende schepen. Ook de Garuda, die we op IOS hebben ontmoet komt aan de D steiger. We hebben een aantal hele gezellige borrels en etentjes samen. Net als met Wilna en Reg die hier al een paar dagen liggen om het e.e.a. aan de boot te laten doen. De kennissenkring groeit, ha ha. Later in de week zijn ook onze Belgische kennissen die hier in een hotel verblijven gearriveerd. We zijn er maar druk mee.
Maar o zo gezellig. Overdag vermaken we ons met klusjes, poetsen, naar het stadje fietsen om boodschapjes te halen, een wandeling en een heerlijk zwem en snorkel moment bij het naast gelegen strandje. Ons hoor je niet klagen.

Zwemstrandje naast de haven.

Zwemstrandje

Uitzicht over de baai foto vanaf zwemstrandje.

Dinsdag komt de ketting. Dat wordt een dag vullend project

Wij liggen 15 meter vanaf de langskade.

Oude ketting op de kade.

Met een vorkheftruck wordt de ketting aan de kade gebracht. Cees heeft de nieuwe ketting over de kade uitgelegd, zodat we hem om de tien meter kunnen markeren met verschillende kleurtjes. Dit doen we met speciale plastic klemmetjes en tyraps. Gelukkig liggen we vooraan aan de steiger. We halen de rubberboot van het dek en vullen die met de oude ketting. We slepen het bootje naar de kade en leggen de ketting op de kade, zodat die door de vorkheftruck weer meegenomen kan worden. Met de nieuwe ketting doen we de handelingen andersom. Pff klus hoor.

Het wisselen van de oude en nieuwe ketting.

Na het aanbrengen van de tyraps gooit Cees de ketting in de rubberboot.

Nu de ketting nog aan boord brengen en monteren. Klus geklaard.

Maar zo hoeven we niemand lastig te vallen en hoeven we de boot niet te verleggen. Donderdag komen onze Belgische vrienden ook weer aan boord. He, he, eindelijk na tien jaar samen in de zelfde haven, hier toosten we op.

Onze Belgische vrienden.

Het is de bedoeling dat we over een paar dagen samen een stukje gaan zeilen. Kunnen we het anker en de ketting testen.

Paros, 11 t/m 13 juni. Andiparos, 14 t/m 16 juni. IOS, 17 en 18 juni. Schinousa 19 juni. Levita, 20 juni. Lakki, 21 juni 2019.

Paros, 11 t/m 13 juni. Andiparos 14 t/m 16 juni, IOS, 17 en 18 juni. Schinousa 19 juni. Levita 20 juni. Lakki 21 t/m 23 juni 2019. Griekenland.

Na een betrekkelijk lange tijd, verlaten we het chique, mondaine Naousa.
De komende tijd willen we zo veel mogelijk op anker gaan. Nog een wandeling naar de supermarkt en de slager. Wat heeft een mens veel nodig. Tassen vol met van alles en nog wat worden aan boord gebracht. Ook heeft Cees nog een wasje weggebracht, die we over twee uurtjes kunnen ophalen. Drogen doen we die straks als we in de baai liggen. We gaan niet ver, we blijven in de buurt. We laten na een half uurtje varen ons anker vallen in de Loannou baai aan de overkant van Naousa.

De was drogen op anker.


Het is een ruime baai met super helder water. Er liggen een aantal super jachten. Privé eigendom met helikopterplateau en zwembad aan boord. Ja, verschil moet er zijn. Er wordt gezamenlijk geborreld, we hebben het gezellig

Onze ankerplaats!

Afscheid na een gezellige borrel.

We blijven een paar dagen in deze geweldige baai . Cees en ik maken een mooie wandeling over een gedeelte van het eiland. Er zijn een paar prachtige verlaten strandjes waar je alleen kunt komen door een stuk te lopen.

Begin van onze wandeling. Marijke beklimt de rots.

Een heerlijke wandeling in de natuur.

Gezamenlijk halen we weer anker op om ons te verplaatsen naar de zuidkant van Paros. Onderweg komen we veel ferry’s tegen die enorme golven maken. Wij waren hier al eerder. We laten ons anker vallen in de baai bij Paroikia. Het is maar voor een nachtje want we liggen niet echt fijn hier.
Voor we vertrekken nog naar de super en de visboer. Onze volgende bestemming is Dhespotico baai bij Andiparos. ( net als dit gedeelte van de Cycladen zijn erg populair Santorini , IOS, Paros, Naxos en Mikonos. We hebben nog een redelijke zeildag gehad voordat we anker laten vallen.

de Despotiko baai.

De Despotiko baai.

De Despotiko baai.

Zonsondergang in de Despotiko baai.

De bbq gaat s’ avonds aan om de sardines en dorades te grillen. Doret brengt een overheerlijke homemade salade mee, zodat we heerlijk eten en het gezellig hebben. Voor de nacht wordt de ankerwacht op de ipad ingesteld. Je weet maar nooit. De wind wakkerd aan tot wel 25 knopen, maar we liggen stevig en safe. Het is heerlijk rustig hier in de baai, geen last van ferry’s en horeca. Zeven jaar geleden lagen we hier ook met de New Breeze, opweg naar Turkije.Maar na drie dagen vinden wij het weer welletjes en willen een straatje verder. Wij hebben alle tijd en willen nog een paar andere eilanden bekijken. We nemen afscheid van onze vrienden en ieder gaat weer zijn eigen weg. Wij kiezen vandaag voor het iets zuidelijker gelegen eilandje IOS. Het wordt een hele aangename zeildag. We zien niet heel veel boten onderweg. Maar de plas is ook zo groot. Het is prachtig aanvaren tussen de rotsen door. Ik roep de havenmeester op om te vragen of er plek is. Plek is er wel. Maar verder communiceert hij niet. Dan leggen we aan naast een catamaran. Op zijn Grieks, anker uit en lijnen naar de kant. Er staat veel wind en het is lastig. De catamaran is niet thuis en de twee vissers aan de kade weten niet wat ze moeten met de lijnen die wij naar de kant gooien. Na veel geroep pleace, pleace, leggen ze een lijn aan een bolder. De havenautoriteiten zijn toch in actie gekomen en helpen ons verder met aanmeren. Echt tevreden zijn we niet met deze plek. Er komen een aantal ferry’s per dag hier, wat een hoop herrie en roerig water geeft. Maar we zullen het er mee moeten doen. We zijn op tijd binnen, want binnen twee uur ligt het ook hier vol. We betalen voor twee nachten € 21,—. Stroom en water zit nog op de meter van de vorige boot. Niet te klagen voor dit bedrag. We maken een verkennende wandeling langs de haven en de supermarkt. Onze eerste indruk is goed. We zijn toch blij met onze plek aan de buitensteiger, want in het stadje is het erg druk met auto’s enzo. We eten bij het eerste restaurantje wat we tegenkomen. Super gezellig onder een oude boom. Het eten en de wijn zijn voortreffelijk.
We maken nog een kleine wandeling dicht bij de haven.

Mooi perkje, maar helaas gesloten.

Zelfde gesloten kerkje.

Uitzicht vanuit kerkje op de haven en de Chora in de verte.

Wij zijn niet zo van auto of scooter rijden met z’n tweetjes, dus lopen we de andere dag via de trappen naar de Chora. Het is een behoorlijke zware wandeling. Maar met die nieuwe heup van mij is niets meer wat in de weg staat. We belanden in een prachtige oude stad met smalle steegjes en kleine pleintjes waar we een heerlijke koffie americano drinken. En altijd met een heerlijk groot glas koud water. Nu we er toch zijn willen ook naar de top van berg waar een aantal kerkjes zijn.

Smalle straatjes in de Chora.

De mooie kerk in de Chora.

Na een paar keer vragen naar de weg, komen we via armoedige straatjes boven bij de kerk. Helaas gesloten. De tuinman probeert nog aan een dame te vragen of ze de sleutel heeft. Er staat een alarm op en zij weet de code niet. Jammer dan. Terwijl Cees verder omhoog klimt krijg ik ongevraagd het verhaal te horen van een schilderij van de H.M. Maria die via zee vanuit Kreta is gevonden op een rots hier. Enfin , ze hebben dat schilderij naar een kerk gebracht beneden. Daar is het drie keer terug gebracht want steeds verdween het schilderij hier opmeten rots. De aanhouder wint, dus dan maar een kerk gebouwd hier op de rots. Toch jammer dat we dat schilderij niet hebben gezien. En zo heeft ieder eiland wel een vergelijkbaar verhaal over Maria.

Drie kerkjes op de top.

De dame die de sleutel zou hebben gaat met een kan olie naar boven om de drie kleine kerkjes helemaal op de top te verzorgen . Cees is er al. Ze maakt een van de deuren open, zodat we een kijken kunnen nemen. Kaarsjes en wierook worden aangestoken en ze handelt een aantal rituelen af. Deze wandeling maakt ze dagelijks vanuit de Chora.

Deze dame bezoekt elke dag de drie kerkjes. Ook vult zij de lampjes met olie.

We hebben een geweldig uitzicht hier. Dit is de zware wandeling meer dan waard. Vanaf een bankje hebben we ook prachtig uitzicht op de haven. We zien hoeveel moeite een boot heeft om bij ons in de buurt aan te meren.

Uitzicht op haven van IOS.

Uitzicht op de haven van IOS.

We moesten maar eens naar beneden gaan voordat er meer komen. Naar beneden is voor mij een stuk gemakkelijker. Na een half uurtje zijn we weer bij de boot. Ik zet een kopje koffie en genieten na van de mooie wandeling en uitzichten.

Er staat steeds meer wind, terwijl een boot probeert aan te meren. Het gaat niet goed, de boot wordt steeds gepakt door de wind. De bemanning, zes sterkte mannen en twee dames, van de boot die er ook ligt zijn ook alert en staan al aan de kade om evt op te vangen. Deze boot zagen we vanaf de bergtop aanmeren.
Wij naar de punt om af te houden. Angstige momenten. Ze hebben anker uithangen maar zitten achteraf helemaal niet vast. Cees roept anker ophalen. De kapitein heeft de boot niet onder controle en de bemanning weet helemaal wat ze moeten doen. Met grote snelheid probeert hij via ons weg te varen. De stootwillen vliegen er tussen uiten hij gaat met voole snelheid dwars over onze ketting die knapt.
Pfffffff. Ik gil het uit. We moeten de motor starten want we liggen los en de wind pakt ons. Ik moet naar binnen om de motor aan te zetten terwijl Cees bezig is al wat te sturen. We waaien langszij naar de kade. Maar we kunnen niet langzij, want er steekt een driehoek van beton uit. Hier tegen aanwaaien zal een gat slaan in de boot. Alle mannen aan de kant staan met alle kracht onze boot van de kant te houden, wat wonder boven wonder lukt. Samen met twee van de heren kunnen we aanmeren aan de stadskade met mooringlijnen. Wat een geluk hebben we gehad dat deze mannen er waren. Dit redt je niet met z’n tweetjes.
De havenautoriteiten en de Port Police doen er alles aan om ons te helpen met bemiddeling tussen de andere boot. Papieren en paspoorten worden gekopieerd, zodat we alles met de verzekering kunnen regelen. Om half acht krijgen we van de Port Police te horen dat het anker en de ketting moeten worden opgedoken. Ok, maar wel vanavond dan, want wij willen hier morgen weg. En zo ligt om kwart voor negen het anker en de ketting weer aan boord.
Om te relaxen zoeken we nog een restaurantje om te eten. Het is er erg goed van eten en heel gezellig. We raken aan de praat met een Nederlands koppel die aan het eilandhoppen zijn. Wij kunnen zo meteen ons verhaal kwijt.
Na een kort nachtje vertrekken we de andere ochtend rond zes uur om naar onze thuishaven in Leros te zeilen. We kunnen meteen de zeilen zetten. Om half negen worden we gebeld door Jaap die ons overhaalt om rustig aan te doen en gezellig in baai van Schinousa te komen te liggen. Het is er maar 4 m diep en er wordt geen wind verwacht. We hebben immers weer een anker en een flink stuk ketting. En zo liggen we rond half elf in de baai bij Schinousa. Ik had koffie gezet voordat we weggingen en Cees had bij de bakker wat lekkers gehaald voor 6 uur. J&D komen ons moreel steunen. De rest van de dag relaxen en slapen we.
De andere ochtend vertrekken we weer over zessen om gezamenlijk naar Levitha te zeilen. Het wordt een ontspannen zeiltocht.

Een prachtige aanloop naar Levita.

We liggen lekker aan een stevige mooringbooi in mooi helder water. Na de borrel brengt Jaap ons allen naar de wal. We wandelen langs de schapen en de geiten.

Aan de mooring in de baai bij Levita.

Op dit eilandje woont slechts een familie die deze baai exploiteren. Er liggen een stuk of tien boeien en je kunt er eten.
Het eten is niet bijzonder maar je zit er wel heel idyllisch .

Eten onder de bomen in de binnenplaats van de enige bewoners op Levita.

In het donker lopen we met zaklampen het zelfde pad te rug. We nemen voor de zoveelste keer afscheid van J&D. Wij gaan morgen terug naar Lakki naar de haven. Het heeft de hele nacht flink gewaaid. We worden om kwart over zeven wakker en besluiten meteen op te staan. We maken alles in orde en gooien los van de boei. Als we het eiland voorbij zijn zetten we de zeilen en varen met halve wind een koers naar Lakki. Geweldige omstandigheden voor ons. Wind tussen de 15 en 22 knopen. In drie uur tijd zijn we op onze bestemming in onze thuishaven in lakki op Leros.

Naousa, Paros, 2 t/m 10 juni 2019

Naousa, Paros, 2 t/m 10 juni 2019.Vrijdag om vijf over zeven, aan het einde van de dag, komt de grote Blue Star ferry de haven in varen van Paroikia . Met aan boord onze lieve vrienden Marja en Cees. Wij hebben ons gehaast naar de haven om ze te verrassen. Het is super leuk om elkaar hier te treffen. Zij zijn een van de redenen voor ons om weer eens op de Cycladen te zijn. We nemen weer snel afscheid, want hun busje staat klaar om ze naar het hotel te brengen in Naousa.

Aanmeren van de Bleu Star ferry.

Hartelijk onvangst van onze vrienden.

Een knuffel en ze snel moeten in het busje naar hun hotel.

De volgende ochtend halen wij weer anker in Paroikia op, om in de baai bij Naousa het weer te laten vallen. We hebben een prachtige plek vlakbij de haven. Een hele gezellige Nederlander ligt ook met zijn boot vlak naast ons en komt gezellig even aan boord voor een praatje. Hij geeft ons een tip van een lekker restaurantje waar we s’ avonds met M&C gaan eten. Leuke vriendelijke bediening. Een van de jongens heeft een tijdje op de Hoge School van Wageningen gezeten en wil dat graag aan ons vertellen. Hij vraagt hij een foto van ons mag nemen als souvenir. We hebben het heel gezellig met de Lokjes

De bediening wil graag mee op de foto.

We gaan een dagje zeilen met onze vrienden. Ze boffen. Bij het uitvaren staat er een rustig windje, zodat we ook lekker op het voordek kunnen liggen. Na een paar uurtjes zetten we weer koers naar de baai. Zoals zo vaak hier komt er in de loop van de middag wat meer wind. We rollen het voorzeil in en zetten een rif in het grootzeil. Met wel ruim 20 knopen stuiven we de baai in. Dat was weer een cadeautje. We laten het anker weer op bijna dezelfde plek vallen. Het is er wat drukker geworden.

Dagje zeilen met Kees en Marja.

Gezellig bijkletsen op het voordek.

Nog een selfi als we weer op anker liggen.

We borrelen op het voordek en steken later de bbq aan. Na een heerlijke dag samenzijn, brengt Cees ze net voor donker weer naar de kade.

Cees brengt de vrienden met de dinghi naar de kant.

Omdat het handiger is om nu in de haven te liggen, gaan we een kijkje nemen en ontmoeten een stel Nederlanders. Wat gezellig zij hebben ook een contract voor de komende tijd in de haven Leros Marina. De andere ochtend zijn we vroeg uit de veren om klaar te liggen voor een plekje in de haven. Er zijn maar weinig mooie plaatsen. Zodra we de Nederlandsche boot de haven uit zien komen, halen wij anker op en nemen hun plekje in. Super, aan een mooringlijn achter het muurtje met water en stroom voor € 10,— per dag. Dit geldt voor de eerste twee dagen, de rest van de dagen betalen we het dubbele, hoogseizoen. Fijn dat we nu in de haven liggen, want er komt de komende week heel harde wind. M&C komen regelmatig naar de boot. We eten een aantal keren in restaurant Meltemi. Vrienden uit Lakki liggen inmiddels ook in de haven en schuiven ook gezellig aan in restaurant Meltemi.

Omdat de toplichten slecht contact maken, gaat Jaap die ook in de haven liggen de mast in.

Bedankt Jaap! Hier moet je geen hoogte vrees voor hebben.

Samen met M&C nemen we de bus naar Lefkes. We dwalen door de karakteristieke staatjes en genieten op de terrasjes van een drankje en een hapje.

Het eerste terrasje voor koffie in Lefkes.

Het laatste terrasje in Lefkes. De wijn met hapjes moet nog komen.

Onderstaande foto’s zijn van het rondwandelen in Lefkes.

’s Avonds hebben we aan boord vis op de grillplaat.

Alles ingepakt voor de vet spetters.

Close-up van de grillplaat.

Cees heeft ook de satellietschotel op de kade geïnstalleerd, zodat we voetbal, tennis en de autoracen kunnen kijken. Super, Nederland zit in de finale. Wat een spannende wedstrijd. Zondag is een hele drukke sportdag. Marijke kijkt de finale van heren enkel, op Roland Caros. Daarna haasten we ons naar de Adinda voor de borrel en eten heerlijke visjes die de dag er voor gemarineerd en gedroogd waren door de visboer.

Heerlijk gedroogde makreeltjes. Jaap bakt ze nog effe om en om in de grillpan.

Cees wil graag de autorace zien en gaat een uurtje eerder weg. Marijke drinkt nog een glaasjes . Samen kijken we voetbalfinale, de beker gaat uiteindelijk naar Portugal.
Vannacht heeft het echt hard gewaaid, we lagen flink te rollen en een van de rubber veren heeft het begeven. We hebben nog een reserve.
We liggen nu een week in de haven, erg lang. De verwachting is dat morgen de wind wat minder wordt en we weer op anker kunnen gaan. Marja en Cees halen ons op om nog een keer samen koffie te drinken in het stadje. We nemen afscheid na een SUPER GEZELLIGE week samen met onze lieve vrienden.

Afscheid van Marja en Kees met een heerlijk kopje koffie.

Lipsi, 27 mei, Lakki Marina, 27 mei. Naousa (Paros), 28 mei. Paroikia (Paros) 29 t/m 1 juni 2019.

Lipsi, 27 mei 2019, Lakki Marina, 27 mei . Naousa (Paros), 28 mei. Paroikia (Paros), 29 mei t/m 1 juni.

Het is weer welletjes geweest hier in Lipsi aan de kade. Het wordt tijd om de Cycladen op te gaan zoeken. We halen redelijk optijd het anker op. Maar dat lukt niet helemaal, de laatste meters geeft de ankerlier het op. Wat vervelend. Cees haalt het anker handmatig naar binnen. Nou, dat is een streep door de rekening. Natuurlijk gaan we zo niet verder.
We zetten koers naar onze thuishaven op Leros om e.e.a. te laten repareren. Onderweg heeft Cees mailcontact met het havenkantoor. Ze zullen morgen komen kijken. Om half twee liggen we weer aangemeerd op de plek, waar we een tijdje geleden vandaan gingen. Cees loopt nog even bij werkplaats langs, ze zijn al op de hoogte. Wat een service, om half vijf is de monteur geweest en het ankerlier werkt weer prima. Een breukje ergens in de electradraad.

He, gelukkig is het weer de andere dag prima om te vertrekken. Om kwart over zeven loopt de motor en varen we de haven uit. Er staat een prima windje om te zeilen. We hopen vanavond ons anker uit te gooien bij het eiland Donousa . We hebben een heerlijke zeildag met wisselde windsterkte. Maar, zoals vaak draait de wind zo danig dat we daar niet goed zullen liggen. Cees gaat aan het rekenen of we eventueel toch moeten doorvaren naar Paros. Met een beetje geluk zouden we daar net voor donker kunnen zijn. Pfff, spannend hoor. De lucht wordt af en toe donker en er vallen een paar grote druppels regen.

Er vallen slechts een paar grote druppels.

Marijke heerlijk relaxed. De zeilen doen het werk.

De motor wordt bijgezet om een gemiddelde snelheid van ruim 6 knopen aan te houden. Soms gaat het hard soms weer wat minder. We kijken de Ipad plat om de Navionics route en tijd te controleren. Wat is dit spannend en leuk. Rond half negen varen we de baai van Naousa in en laten het anker vallen voor de haven. We zijn ongeveer 13 uur onderweg geweest en hebben 85 mijl afgelegd. Na tien minuten is het pikke donker.

We liggen prachtig op anker. Fijn dat de lier weer goed werkt.

Het is wat fris zodat we ons binnen vermaken met een drankje en een hapje. Wat was dit weer een mooie ervaring om trots op te zijn. Onderweg hebben we ook contact met onze Belgische vrienden, die in de haven van Paroikia in het noorden liggen. We hebben afgesproken dat we morgen die kant uitkomen. Na een heerlijke nachtrust, halen we de andere dag anker op en zeilen naar Paroikia. Gino heeft met de havenmeester daar afgesproken dat wij het laatste plekje mogen hebben in het kleine haventje. Volgens Gino worden er steeds boten weggestuurd of worden genegeerd.
Na een paar uurtjes heerlijk te hebben gezeild meren we aan in het haventje. Prima plek aan de binnen kant. Aan de buitenkant lig je eigenlijk helemaal niet goed. Er varen de hele dag ferry’s op en aan. De boten liggen vreselijk te schudden. Zo erg, dat soms de masten tegen elkaar komen en er schade ontstaat.
Onderweg hadden wij een fles Cava koud gezet zodat we kunnen proosten op ons weerzien na tien jaar in Lagos, Portugal.

Wat een heerlijk ontvangst en een gezellige “Toost”.

Zij zijn een jaar later vertrokken met de boot dan wij. Natuurlijk hebben we ieder jaar contact met elkaar in België of in Nederland. Maar eindelijk treffen we elkaar in Griekenland en dat moeten we vieren. In de loop der jaren hebben ze contact met nog een Nederlandsche boot waar ze regelmatig mee opvaren. Super gezellige luitjes. ‘S avonds gaan we met zessen heerlijk eten.

We nemen afscheid de volgende morgen. Zij gaan verder op weg naar Leros, waar ze ook een jaarcontract hebben de komende tijd. Hoe leuk is dit. Wij blijven nog een dagje in de haven zodat we het stadje nog eens kunnen bekijken waar we zeven jaar geleden ook al waren.

We bezoeken de Byzanteinse basiliek.

Ingang van de Basiliek.

De bekende “boogjes”in de in de basiliek.

Onderstaand nog een paar foto’s van Paroikia.

We kopen heerlijke roodbaarsjes bij een vissertje voor op de grillplaat.

Heerlijke visjes op ons grilplaatje in de haven. Voor € 5,- kregen we 7 vissen.

De andere dag moeten wij ook de haven verlaten om plaats te maken voor flottielje schepen. Die mogen twee dagen in de haven blijven om te wisselen, maar dan moeten ze wegwezen.We hebben nog een pak stroopwafels die we aan de havenmeester geven. Ja, een beetje slijmen is nooit verkeerd. Wie weet een volgende keer.
We motoren naar de ankerbaai en laten het anker vallen vlak voor het strandje waar een mooi aanlegsteigertje ligt om naar toe te varen met de rubbberboot. Heerlijk, wat een rust om weer te ankeren en te zwemmen.

Cees zet mij af bij het steigertje zodat ik een stukje ga lopen naar het centrum, tien minuten. Cees legt het bootje bij het vissershaventje, zodat we vlakbij de supermarkt liggen en de boodschappen niet hoeven te sjouwen. Ik wandel weer terug en word weer opgehaald bij het steigertje. We hebben niet voor niks een bbq aan boord. Terwijl het avondrood schittert genieten wij van onze maaltijd.

Prachtig avondrood!

Hoe fantastisch kan een BBQ zijn!

Lakki , 11 mei t/m 17 mei, 18 mei Xirokambos baai, 19 t/m 21 mei Plakoudi baai, Leros 22 t/m 26 mei Lipsi.

Lakki , 11 mei t/m 17 mei, 18 mei Xirokambos baai, 19 t/m 21 mei Plakoudi baai,
Leros 22 t/m 26 mei Lipsi.

En we wachten nog steeds op ons pakket. We hebben de moed al wel een beetje opgegeven dat het hier zal aankomen. Maar dat alles mag de pret niet drukken, want we vermaken ons uitstekend. Onze Duitse en Zwitserse vrienden zijn inmiddels ook weer gearriveerd. Heel fijn te horen dat het met allen goed gaat. We worden tenslotte toch allemaal een jaartje ouder. En ouderdom komt met gebreken toch.
We worden met z’n allen door Ruud uitgenodigd om zijn verjaardag te vieren met een dinertje bij Woody’s. Super lekker en gezellig was het weer.

Verjaardag Ruud. Getrakteerd op etentje bij “woody”.

Omdat K&H hun boot definitief hebben verkocht nemen we afscheid. Jammer, maar ze hebben andere plannen. We hebben toch een paar gezellige jaren met elkaar gehad hier. Het begint weer een beetje te kriebelen om te vertrekken. Na een gezellig palaver op de Adinda besluiten we om met Woezel 2, Adinda en Le Clapotis te gaan verkassen naar Xirokampos baai. Pff, dat is wel 5 mijlen varen.
Het is weer de eerste keer dit seizoen dat de zeilen worden uitgedraaid. We hebben er zin in en varen voor de lol een eindje zee in. Heerlijk gevoel om je weer te laten voortgaan door de wind. Uiteindelijk hebben we 12 mijlen afgelegd als we ons vastleggen aan een mooringboei bij het restaurantje van Aloni.

Aan een boei in de Xerokambos baai.

De “Woezel 2” en “Adinda” in de Xerokambos baai.

Avond valt in de baai.

Aanlegsteiger in de Xerokambos baai.

De beefstuk is voortreffelijk. Jammie, jammie. Het was de bedoeling om hier een paar dagen te blijven. Maar niets is veranderlijker dan het weer. Morgen zal de wind precies de baai in staan en dan lig je hier niet lekker.

Wij hebben goeie ervaringen in de Plakoudi baai aan de noordkant van Leros, als de wind uit het zuiden komt. Met algemene stemmen wordt dat ons volgende plekje. De volgende ochtend laten J&D weten dat ze problemen hebben met de accu’s. Zij gaan terug naar Lakki om e.e.a. te regelen, terwijl de twee andere boten alsvast vertrekken. We krijgen al snel bericht dat ze de andere dag ook weer zullen aansluiten. De accu’s kunnen meteen geleverd worden. Super!!!
We moteren naar de baai, de wind laat het voorlopig afweten. De Woezel 2 heeft het anker al uitgegooid en ligt prima. Wij kennen deze kant van de baai minder. De eerste poging liggen we prima vast maar bij nader inzien iets te dicht bij de Woezel2. Toch maar even verleggen. Cees gaat nog kijken of het anker goed ligt. Er liggen wel wat rotsen.

“De Woezel 2” ligt al op anker in de Plakoudi baai.

Ook ik neem mijn eerste duik wat wel een beetje tegen valt. Brrrr. Gezamenlijk eten we ‘s avonds de nassi die ik een paar dagen geleden had gemaakt. Het smaakte nog prima. De wind komt in de loop van de nacht wat opzetten. Het rommelt aardig aan de ketting, maar we liggen muurvast. De ankerwacht is ingesteld op de iPad, zodat we er ook zicht op hebben. In de loop van de dag is het trio weer compleet. Fijn dat alle zo snel geregeld kon worden. Doordat de boot door de wind aardig heen en weer slingert hebben we veel overlast van de ketting die over de rotsen schuurt. We halen anker op en verleggen ons. Lastig met een stevig windje en weinig zandplekjes. Maar na vier pogingen liggen we prima. Het is een flink stukje met de dinghi als we s’avonds aan de wal gaan eten. Het is het enige restaurant in de baai. We eten en drinken onze buikjes rond en genieten van het prachtige uitzicht op het strandje met de bomen. In het pikke donker varen we terug naar onze boten. Omdat de ankerlichten zijn gaan branden kunnen we de boot gemakkelijk vinden.

Het enige restaurantje in dePlakoudi baai.

Uitzicht vanaf restaurantje in de Plakoudi baai. In de verte tussen de bomen doorgekeken liggen de 3 Hollandse boten.

We hebben een rustige nacht. Als we wakker worden is het bewolkt, zoals wel vaker de laatste dagen. Het is de bedoeling om een wandeling te maken. Doordat er windstoten worden verwacht stellen we het voorlopig uit. Niet fijn om de boot dan achter te laten. In de loop van de middag trekken we de wandelschoenen aan en lopen een prachtig stuk door ongerepte natuur.

De dinghi aanleggen tussem lokale visbootjes

Wandeling door de natuur.

Uitzicht over de baai, waarin wij liggen.

Nieuwsgierig lopen we naar een oud huis in de verte.

Het oude huis is een oude Italiaanse villa. Verlaten en ingenomen door geiten.

Groepsfoto tijdens de wandeling.

Oud geschut, gericht op de baai.

In de loop van de avond gaat het serieus waaien tot wel 26 knopen. Wat zijn wij blij dat we de boot hebben verlegd, geen gerammel en geschuur meer. De nacht verloopt weer rustig.
De andere ochtend halen we anker op om naar Lipsi te varen. Helaas heel weinig wind zodat we de moter moeten bijzetten . We zijn vroeg, er is ruim plaats aan de kade. We worden weer hartelijk ontvangen door Manolis de havenmeester, die ons na een aantal jaren wel kent

Aangemeerd aan de betonnen steiger in Lipsi.

Uitzicht vanuit de boot op de mooie Kerk.

De vissers kade in Lipsi.

Natuurlijk komt ook Manolis van restaurant Manolis weer langs om ons naar zijn restaurant te lokken. In de loop van de middag komt de Bastiaan ook aan de kade liggen. Ons kent ons en s’ avonds zitten we met z’n allen eerst gezellig aan de ouzo bij de ouzeri en later smullen bij restaurant Manolis. Wat is het leven slecht, Haha. We blijven een paar dagen hier het is heerlijk rustig en relaxed. We maken dagelijks een flinke wandeling, drinken en eten gezamenlijk bij de plaatselijke uitbaters.

Heel veel oude ruines op het eiland.

Buiten het dorp zit een visser zijn gevangen “Sepia” schoon te maken.

Altijd graag op de foto.

We scoren een kilo verse vis bij een klein vissertje die we heerlijk grillen op de elektrische grillplaat.

We vragen een lokale visser of we vbis kunne kopen.

Na 10 minuten komt hij terug met vis uit z’n koeling.

Marijke onderhandelt en kletst nog wat na met de visser.

Onze vaste wasvrouw draait een aantal machines voor ons die we zelf op de boot drogen. En zo is het leven op onze boot.
Ook nu weer willen we naar Max verstappen kijken.

De schotel staat weer op de steiger.

Het “Haven kantoor” met electra voorziening.

Leros Marina, Lakki, 26 t/m 10 mei 2019

Leros Marina, Lakki, Leros, 26 april tm. 10 mei 2019.

He, He, we zijn er weer, op de boot Le Clapotis.
Na een nachtje Athene, landen we zaterdag 27 april op het vliegveldje van Leros.
We hadden een perfecte vlucht van ruim een half uur. Vorig jaar deden we er nog een uur over. Het schijnt dat er nieuwe toestellen vliegen.
De taxi staat klaar, die had ik de dag ervoor gebeld. Het is heerlijk weer, de eerste dag volgens de Grieken. Het is een slecht voorjaar geweest met heel veel regen.
Als we op de haven komen gaat Cees meteen aan de slag om het onderwaterschip te behandelen.

Aanbrengen van de antifouling.

Alles ziet er prima uit. Behalve de oude buiskap, de ramen zijn nu allemaal aan vernieuwing toe. Binnen ziet het er ook schoon en droog uit, zodat de tassen uitgepakt kunnen worden en alles keurig een plekje krijgt. We vinden het weer heerlijk om hier te zijn. Het voelt als thuiskomen. Iedereen is super vriendelijk en geïnteresseerd. De eerst stroopwafels worden ook weer uitgedeeld aan deze en gene. Ze zijn er hier gek op. Het is hier Pasen volgens Orthodox gebruik. We hadden er rekening mee gehouden dat de winkels een paar dagen gesloten zijn. Niet erg, het restaurant is open en ze hebben heerlijk eten en drinken.
Het is behoorlijk aanpezen, dinsdag gaan we om 8.15 uur te water. Precies zoals afgesproken worden we opgehaald.

Onderweg naar het water.

Le Clapotis gaat te water.

En zo liggen we binnen drie kwartier op onze favoriete steiger. We doen een beetje rustig aan en genieten van het op de boot zijn.
Er is veel te doen als je weer voor het eerst aan boord bent. Buiskap, bimimi en zeilen zetten. Maar vooral veel poetsen. We fietsen weer naar het dorp om boodschappen te halen en te eten in onze favoriete restaurantjes. Ondertussen komen ook onze vrienden en bekenden op de haven. Het is weer of we niet weg geweest zijn. Borreltje hier etentje daar.
Het valt ons allen op, dat er tussen alle vlaggen geen Nederlandsche vlag hangt aan de kop van de haven. Nou, Ruud heeft nog een hele mooie, grote aan boord. Als een stel Pietje Bells, gaan de mannen de ontbrekende vlag hijsen. Hij hangt nog steeds, zonder enig commentaar van de Marina.

Het hijsen van de Nederlandse vlag.

Woensdag 8 mei, fietsen we met wel 12 Nederlanders naar het stadje om te eten en vooral de voetbal wedstrijd Ajax-Tottenham te kijken. Het eten en zeker de wijn is altijd voortreffelijk bij Woody’s. Ondanks dat WE hadden verloren, was het een super gezellige avond. Om twaalf uur Griekse tijd fietsen we terug. Wat een avond!!!

Gezellig Samen eten vooraf aan het voetbal.

Nog niets steeds gezellig!!

Het weer is de laatste dagen erg wisselvallig, veel koude wind uit het zuiden veel bewolking. Maar dat mag de pret niet drukken, het is super gezellig en we hebben zat te doen.
Jammer, we wachten nog steeds op ons postpakket wat we 15 april vanuit Noordwijk met Post NL hebben verstuurd. Inmiddels hebben we contact gehad met de klantenservice en een formulier ingevuld. Ra, ra, waar is het gebleven. We wachten af.