Spring naar inhoud

Palionissos baai, Kalymnos 2 oktober. Vathy baai, Kalymnos, 3 oktober, Pothia, Kalymnos, 4,5,6 oktober. Lakki Marina, 7 t/m 16 oktober.

Palionissos baai, Kalymnos 2 oktober. Vathy baai, Kalymnos, 3 oktober, Pothia, Kalymnos, 4,5,6 oktober. Lakki Marina, 7 t/m 16 oktober.

Dinsdagochtend gooien we los om nog een laatste rondje Kalymnos te doen. Een tochtje van ongeveer 8 mijlen naar de Palionissos baai. Het zonnetje schijn en er staat net genoeg wind om de zeilen op te zetten. De wind is erg wisselvallig. Tussen ons en de Woezel2, vaart een catamaran. Het is eigenlijk een heel vervelende schipper. Hij kijkt niet om zich heen en vaart van links naar rechts. Soms zit hij ineens voor of helemaal op je spiegel. Zowel de Woezel2 als wij hebben best last van zijn rare zeilgedrag.

De Woezel2 en de lastige catamaran.

Hij had verwacht natuurlijk dat hij helemaal bij ons zou weglopen.Haha echt niet. Omdat er weer veel boten zijn uitgevaren vandaag, heeft Marijke twee mooringboeien gereserveerd bij Ilias in de Palionissos baai.Even leek het mis te gaan. De Woezel2 mocht niet aanmeren. Even een telefoontje naar zijn vrouw Nomiki en alles is in orde. Christof wist natuurlijk niet dat zij bij ons hoorden. Hij spreekt geen Engels, dus lastig communiceren . Er staat veel wind in de baai. Het is erg fijn dat Christof met zijn bootje komt om ons vast te leggen. Goed dat we hebben gereserveerd, want in de loop van de middag is alles bezet. Gek, maar de boeien van het andere restaurant maar voor de helft.

Altijd weer mooi deze Palionissos baai.

Cees en ik gaan even gedag zeggen en een biertje drinken. We reserveren een tafel voor vanavond. Het is druk, veel klimmers zijn er in deze tijd van het jaar. He, ook weer heerlijk om te zwemmen in dit heldere water. Voordat we gaan eten drinken we een glaasje bij de Woezel2. Met z’n vieren stappen we in onze bijboot, ken net. Als wij onze eerste gerechtjes geserveerd krijgen worden we verrast met bezoek. Ina en Frank, ons beider kennissen. Zij wonen al jaren een groot gedeelte van het jaar hier op het eiland in Vathy. Maar wat gezellig. Er wordt een tafel aangeschoven en we hebben een heerlijke en gezellige avond met z’n allen. Morgen gaan we naar de Vathy baai. Frank zal met de “havenmeester” regelen dat er een plekje voor ons is. Wij zijn daar nog niet geweest omdat er zo weinig plekjes zijn en erg ondiep is om aan te meren. Wij zeilen de 6 mijlen naar de baai. Pff, wel heel weinig wind. Ruud en Gerda liggen al als wij er aan komen. Wij kunnen naast hun liggen. Er ligt nog wel een tripperboot. Hij geeft aan dat hij binnen een kwartier zal vertrekken. O, o, Het anker van de Woezel ligt over die van de tripperboot. Maar die leggen hun anker ook zo idioot ver weg. Dus de Woezel2 moet eerst weer anker op en wachten tot de tripper weg is. Nou wordt een kwartier hier al gauw een half uur. En wij maar rondjes draaien. Uiteindelijk liggen we prima. Wel wat verder van de kant af zodat we via de Woezel aan de wal gaan. We zijn verrast van het leuke plekje hier en maken een wandelingetje. Cees klimt wat verder omhoog om mooie kiekjes te maken.

Ingang van de
Vathy baai.

Foto vanaf berg aan de overkant.

Aan het eind van de baai ligt het dorpje en wat visbootjes.

We eten en drinken met z’n zessen heerlijk bij een van de leuke restaurantjes aan het pleintje., bij Soula. Wat hebben we het gezellig.

Gezellig tafelen.

We nemen afscheid van Ina en Frank. Tot ziens, misschien de komende winter ergens.
Omdat er de komende dagen weer wat meer wind wordt verwacht, zeilen we de andere dag naar Pothia. Minsten 7 mijlen, hahaha. Daar liggen we voor alle winden goed aan de kade.

Aan de kade in Pothia op Kalymnos.

Als we zijn geïnstalleerd, meld ik me bij Stoukas. O, o o, wat zijn we weer blij. Ze hadden ons verwacht. Want via de meldingen van ons op Facebook, weten ze precies waar we zitten. Er is alle belangstelling voor mijn knie. Ze schrikken er wel van( echt heel dik) en gaan meteen een afspraak maken bij de orthopeed. Samen met Nomiki meld ik me bij Manolis. Fijn om een “ tolk” bij je te hebben. Het ziet er niet goed uit. Het kapsel waarschijnlijk iets beschadigd. Dit is toch ff schrikken en slikken. Er worden 6 buisjes vocht uit de knie uitgezogen. Goed ingepakt met flink jodium. Preventief schrijft hij antibiotica en ontstekingsremmers voor gedurende 4 dagen en 5x daags ijs. Pfff. En ik ben een paar dagen van de “Blauwe knoop”. We eten iedere avond bij Stoukas. Ik weet precies mijn plaats, het wijnglas ontbreekt. Ha ha. En zo zit ik aan (op) de bank gekluisterd. Het is niet ongezellig, genoeg praatjes met deze en gene. Als zondag de wind weer wat is afgenomen zetten we koers naar Leros Lakki Marina. Maar eerst hebben we Max Verstappen een mooie prestatie zien maken in de Formule 1 races in Japan, derde werd hij. Dit is echt onze aller laatste zeiltocht voor dit seizoen. Maar wel weer een hele fijne. Het is een afstand van ongeveer 18 mijlen maar omdat we pal wind tegen hebben varen wij een kruisrak en worden het 23-24 mijlen. Met wind tussen de 8 en 12 knopen en golven van rond de 80 cm genieten we van onze tocht. De marinero heeft een mooi plekje voor ons, helemaal vooraan aan onze favoriete stijger D. Marijke nestelt zich met de ipad in de kuip om weer eens wat te schrijven voor het blog.
Cees begint meteen met de werkzaamheden voor het winterklaar maken van de boot.
Het is gezellig op de haven. Vele bekende zijn er die een praatje komen maken en bakjes koffie drinken. Als ik dinsdag het verband van mijn knie haal, is er wel een teleurstelling. De knie is weer dik.

“De dikke “knie

Ik ga een klein stukje lopen om een paar afspraakjes met deze en gene maken. In de loop van de dag wordt de knie alleen maar dikker. Balen!!!. Toch maar contact zoeken met de orthopeed op Kalymnos. Mijn lieve familie van Stoukas bellen met hem om advies te vragen wat te doen. Niet lopen en doorgaan met ijs en ontstekingsremmers.

Dan maar ijs op de knie.

Het is niet anders, ik kom de boot niet meer af. Cees werkt zich helemaal uit de naad. Zowel de binnen kant als de buitenkant van de boot maakt hij schoon. Tussendoor fiets hij regelmatig naar het dorp om boodschappen te halen. En ik maar zitten en kijken of hij het goed doet.

De afspoelen en naar de zeilmaker brengen voor nakijken en winteropslag.

Nou, zonder te slijmen, hij doet het allemaal uitstekend. Wat ben ik trots op mijn mannetje.
Donderdag ben ik jarig en vieren we toch een feestje. Cees fietst naar het dorp om wat extra lekkers voor bij de koffie. Om half acht staat de taxi op de steiger en brengt ons naar restaurant Lyxnari. We hebben Karine, Hans, Gerda en Ruud ook uitgenodigd.

Een toost op Marije. Weer gezellig getafeld.

We laten ons heerlijk verwennen met allerlei Griekse lekkernijen. Deze tijd van het jaar is er verse kalamaris.
Zowel gegrild als gefrituurd smaakt ie verrukkelijk . Veelal krijg je een dessert van het huis. Mmmm., yochert met een homemade vruchtensaus. We hebben een zeer genoeglijke avond met z’n zessen. Om tien uur nemen we afscheid van Karine en Hans, zij vertrekken met de ferry naar Athene. Wij krijgen nog een ouzo aangeboden van het huis. Ik kan terug kijken op een leuke verjaardag. De volgende dag nemen we afscheid van Gerda en Ruud. Omdat het bij Lyxnari zo goed bevallen was gaan wij er samen met Gerda en Ruud nog een keer naar toe. Zo, dat was weer een beetje veel eigenlijk , maar wel lekker. Tegen elven brengt de taxi ons weer naar de boot. We nemen afscheid van Gerda en Ruud, zij vertrekken morgen naar Kos. De komende dagen draait Cees de ene na de andere was en gaat stug door met schoonmaken. Ja, Marijke wil alles super fris achterlaten tot volgend jaar.
Zoals afgesproken gaan we maandag uit het water. Cees heeft de marinero geregeld om met hem naar de kraan te varen.

Cees met de marinero varen de kraanbox in.

Dit soort klusjes zijn niet goed voor de knie van Marijke. Na het afspuiten zijn we super blij met hoe de boot er aan de onderkant uitziet.

De Marinero heeft z’n werk goed gedaan. alles ziet er goed uit.

Veel beter dan vorig jaar, er zat ook nauwelijks aangroei aan. De boot wordt naar zijn winterplekje gereden . Perfect, allemaal omdat ik toch een beetje “gehandicapt” ben, vlakbij het sanitair.

De boot wordt naar de winterplaats gebracht.

De haven heeft prima sanitair. Wij staan er nu recht tegenover.

Gelukkig gaat het op en neer van de ladder best wel goed. Cees heeft een extra lijn bevestigd waar ik me aan op kan trekken. Toppie. Heel bijzonder en fijn is het dat mijn knie een stuk beter gaat. Het vocht verdwijnt langzaam.

Zo klimmen we aan boord.

Cees doet de laatste klusjes. Het gaat allemaal heel relaxed. We eten voor het gemak de laatste dagen in het restaurant van de haven . Het eten is eigenlijk beter dan we hadden verwacht. En het is er erg gezellig. De temperatuur neemt s’avonds ook wat af, zodat we binnen blijven. Woensdag ochtend gaat de buitentent erop en wij zijn klaar voor vertrek.

Ze staat al te glimmen en wacht op onze komst in 2019.

Onze vaste taxichauffeur brengt ons naar de catamaran waarmee we naar Kos varen. Het is redelijk druk. Cees zorgt dat hij als een van de eerste de boot af is om een taxi te regelen. Perfect, de eerste taxi is voor ons. We hebben een hotelletje geboekt in Kardamena.

Prima hotel, helaas geen tijd om te zwemmen.

Wij vinden het in Kardamena altijd erg leuk en gezellig en het is ook vlak bij het vliegveld. Om vier uur zijn we al ingecheckt . Rustig aan lopen we naar het centrum. Nou we er toch zijn, misschien kunnen we nog ff terecht bij onze favoriete kapster. “Natuurlijk, mijn zus wacht wel even”.

Ze wilde ook nog op de foto.

Om vijf uur zijn we allebei voor het luttele bedrag van €25,— keurig geknipt. We lopen nog even langs de haven om een aantal mensen gedag te zeggen die daar een vaste plek hebben. Heel leuk en verast zijn ze. En natuurlijk gaan we eten bij Teo’s. De moeder van Valentino wil zo graag dat Cees een foto maakt van ons.

Op haar verzoek op de foto.

Het is er weer heel gezellig met een aantal lokalen die daar ook vaste klant zijn. Als we terug lopen naar ons hotel, kopen we nog wat cadeautjes voor thuis. Het zit er op, we slapen ons laatste nachtje van dit seizoen hier in Griekenland. De andere morgen genieten we nog van een heerlijk uitgebreid ontbijt. De taxi staat voor en binnen tien minuten zijn we op de luchthaven. Jammer, door een klein technisch probleempje hebben we een uur vertraging. We landen om tien voor vier op Schiphol. We worden ontzettend verrast, Margje en Lucas staan er met een grote bos bloemen om ons op te halen. Wat heerlijk om elkaar na een half jaar weer te zien en te knuffelen.

Advertenties

Pythagorion, Samos, 9 t/m 14 september. Ormos Maranthocampos, Samos, 15 t/m 20 september. Lipsi, 21 t/m 23. Lakki Marina , Leros , 24 september t/m 1 oktober.

Pythagorion, Samos, 9 t/m 14 september. Ormos Maranthocampos, Samos, 15 t/m 20 september. Lipsi, 21 t/m 23. Lakki Marina , Leros , 24 september t/m 1 oktober.

Omdat de wind maar blijft blazen, blijven wij gezellig hier aan de kade. Het zit er echt niet in dat we dit seizoen nog naar Ikaria zullen gaan. Wij zijn niet de enige plakkers. Er ontstaat een gezellige buren sfeer. De havenmeester komt regelmatig aan boord om een praatje te maken. Hij is trots dat zijn vriendin uit Assen komt. We maken ook kennis met haar. Met de knie schiet het niet erg op, het vocht blijft zitten. Maar dat neemt niet weg dat we een wandeling maken en zwemmen. Cees maakt iedere dag een extra grote wandeling.

foto van de haven genomen tijdens een van de wandelingen.

De “Bastiaan” met Elly en Koos, melden dat ze naar Samos komen. Zij hebben een ligplaats in de Marina voor de komende winter. Voor de gezelligheid komen ze eerst nog een paar dagen in de stad liggen. We borrelen en eten gezellig samen. Marijke gaat voor de zekerheid toch maar even langs een arts. Een beetje ongeïnteresseerde meneer. Och, je hebt artritis smeer er maar “voltaren” op en als je thuis komt ga je langs de dokter. Dat vocht kan niet veel kwaad. Ja, maar dat vocht is gekomen na een flinke val. Het is ok. Nou, ik een week aan het smeren en het blijft hetzelfde. Maar, geen pijn, dus.
Het is vrij warm en droog op Samos. regelmatig zijn er grote branden op het eiland. Gelukkig zijn de blusvliegtuigen, die regelmatig overvliegen, steeds in staat de branden te blussen. Van een van de branden hadden we overlast. Aan het eind van de avond vonden wij het al erg naar brand ruiken. Niets te zien, maar de volgende ochtend lag de hele boot vol as. Ook was er veel fijne as naar binnen gewaaid.

De hele boot lag onder deze fijne as.

Na twaalf dagen, we schrikken er zelf ook van, gooien we los om eindelijk de zeilen weer te hijsen. Na een heerlijke zeiltocht , varen we de nieuwe haven van Ormos Maranthocampos in.

Onze ligplaats, langszij aan de kade.

We kijken uit naar de oude haven en het dorp.

Omdat er steeds veel wind blijft staan, liggen er een aantal boten langszij. Jammer, want dat beperkt het aantal ligplaatsen. Normaal gooi je anker uit en leg je met de achter of voorkant vast aan het ponton . Wij zien dat er aan het ponton, waar ook de Kustwacht ligt een mooi plekje voor ons is. Hier kun je alleen maar langszij liggen. De mannen zijn super aardig en heten ons van harte welkom. We liggen super. De Kustwacht gaat iedere avond of nacht een paar uur op patrouille. Cees heeft alles uit de kast gehaald om zo comfortabel mogelijk te liggen. Alle rubberenveren worden hier voor gebruikt. En……ook de satellietschotel wordt geïnstalleerd. Wie doet ons wat. Het is hier erg rustig, weinig reuring van andere.
Maar dit is voor ons een top plek. Prachtig strand om het hoekje waar we zwemmen. Heerlijke restaurantjes waar we ons s’avonds laten verwennen. Mooie wandelroutes voor Cees.
Cees maakt een lange wandeling naar het oude Maranthocampos, wat hoger in de bergen ligt.

De kerk van Maranthocampos.

Heel veel kleine nauwe straatjes in het authentieke Grieks plaatsje.

Uitzicht over de baai, tijdens de wandeling.

We vieren een geweldig feest, geheel gesponsord door de plaatselijke vissers. Gegrilde sardienen, sla, brood en heel veel witte wijn van Samos. We worden uitgenodigd aan de tafel van de organisatie. De speakers van de muziekanten staan open. Soms is het lastig om te communiceren . We worden helemaal bijgepraat over het wel en wee hier in het dorpje. Er wordt geweldig gedanst door jong en oud tot in de kleine uurtjes. We hebben er enorm van genoten.

De band speelt prachtige Griekse muziek.

De dans begint in het klein. Kort hierna maakt jong en oud de dansvloer vol.

Ondertussen is het hier weer flink hard gaan waaien. Soms komt er toch een boot binnen varen, die met veel moeite aan kan leggen. Zodra het weer het toelaat, ruimen we alles op om weer wat naar het zuiden te varen. Vrijdag ochtend is het dan zo ver. We kunnen weer. Als alles weer zeevast staat gooien we trossen los. Er staat nog wel een pittig windje. Met de boegschroef als ondersteuning komen we los van de kade. Pff, dat viel best ff tegen met dwars op ons 20 knopen wind. Maar, we worden daarna erg beloond. Een hele mooie zeiltocht met niet al te hoge golven.

Onderweg de enige passant. We moesten wel onze koers even verleggen.

We waren vroeg vertrokken, dus we komen ook op tijd aan Lipsi. Er is nog voldoende plek. Dit is weer zo’n geliefd eilandje. De “Woezel “ met Gerda en Ruud, liggen er al. Zij hebben vrienden aan boord gekregen donderdag op Patmos. Gezellig om elkaar weer te zien en vooral heel leuk om kennis te maken met Mariet en Rein. We hebben een paar super gezellige dagen met elkaar. Vooral het uiteten bij Manolis is een traktatie.
Cees is weer eens aan de wandel.

Onderweg uitzicht op de prachtige ankerbaai, waar wij ook regelmatig liggen.

Onderweg op een afgelegen landweg komt Cees een prachtige afval verzamelplaats tegen. Ongelooflijk mooi en onvoorstelbaar op deze plek. Geen huizen in de wijde omtrek te zien.

Het lijkt meer op een monument dan op een afval sorteer plek. Heel Griekenland kan hier trots op zijn. Had elke dorpskern maar iets dergelijks.

Jammer dat we ook last krijgen met een boot die naast ons komt liggen. Als Cees voor een wandeling van ruim een uur weg is, krijgen we nieuwe buren. Ik vind dat we heel erg dicht tegen elkaar liggen te schuren. Ik vraag heel vriendelijk of hij hem iets losser kan leggen want er is aan de andere kant ruimte genoeg. Nou, en daar gaat me daar een mond open. Pff, dat is schrikken. De ene belediging na de andere vernedering. Het schijnt een charterboot te zijn, die naast hem nog een bevriende charter boot wil leggen. Inmiddels komt er van de andere boten ook commentaar op het gedrag van de schipper. Enfin er wordt nog een boot tussen gepropt zodat ik helemaal scheef achter mijn anker kom te liggen. De boot aan de andere kant wordt bijna omhoog geduwd. Er ontstaat een grimmige sfeer op de kade. De schipper trekt zich nergens wat van aan en blijft mij maar honen en vernederen. Ik vraag hem te stoppen, anders haal ik de Port Police erbij. De havenmeester laat zich niet meer zien. De schipper (de boot is blauw en heet Artemis )komt hier iedere week met nieuwe gasten en zal de havenmeester wel een flinke fooi geven. Jammer genoeg kunnen we niet ontdekken hoe zijn bedrijfje heet. Inmiddels is Cees ook gelukkig bij de boot. Ik ben helemaal van slag en wordt gelukkig wel gesteund. Ook is de Port Police gearriveerd. Het had niet langer moeten duren , of er waren hier en daar klappen gevallen.Met behulp van een aantal militairen ( voor het vertalen) die ook op de kade zijn heb ik een gesprekje met de Police. Eind goed al goed de Police vertrekt na een pittig gesprekje met de schipper. Wij zijn nog een tijdje bezig om onze boot veilig en goed vast te leggen. Een hele vriendelijke Turk die naast ons ligt met een mega yacht laat zijn hulp ons helpen. Super.
Lipsi staat bekend over de vele kerkjes.

Prachtig klein kerkje.

Overal staan er kerkjes.

Maandag hebben we een gaatje om terug naar de haven Lakki Marina te gaan. De verwachting is dat er een medicane, (storm) over de eilanden aankomt. Kijk, dat is nou zou fijn van een jaarcontract . We kunnen altijd ergens op terug vallen. We zijn niet de enige die een veilige haven zoeken. Wij hebben nog een prima plek aan onze favoriete D steiger . De Woezel ligt ook prima aan de E steiger. In de loop van de dag is het een gekkenhuis. De ene na de andere boot zoekt een plekje. Iedereen verzameld in de kom voor de ingang en wacht op zijn beurt. De marinero’s halen ze stuk voor stuk op zodat alles heel georganiseerd verloopt. Wij staan verbaasd over de plekjes die ze creëren . De weersverwachting geeft aan dat de “orkaan” ( pieken van 64 knopen wind) over Leros komt.
Wij wachten af. We worden overdonderd met vragen, hoe of het met ons gaat. Gelukkig was het hier “een storm in een glas water “ en hebben we niet meer wind gehad dan 30 knopen.

Foto van de haven op de achtergrond, tijdens een wandeling van Cees na de “storm”.

We drinken weer gezellig een borrel met Karine en Hans.De vrienden van Gerda en Ruud vertrekken om vanaf Kos te kunnen vliegen de volgende dag. Wij fietsen met G&R s’avonds naar het stadje om gezellig te eten. In de nacht krijgen we een flinke regenbui en onweer. De boot wordt prima schoongespoeld. Daarna wordt het weer een stuk rustiger zodat we plannetjes maken om gezamenlijk nog een rondje Kalymnos te maken.
En wat schetst onze verbazing , de ARTIMIS en de andere blauwe boot liggen ook in onze haven. Dit is ook hun thuishaven. Ik ben er allang weer overheen, maar het is toch schrikken. De schipper loop achterstevoren over de steiger om ons maar niet hoeven te zien, ha, ha. De dag voor ons vertrek uit Lakki is er een herdenking van de slachtoffers uit de Tweede wereld oorlog. Jaarlijks komen er Marine schepen en enkel oud militairen uit Canada en Engeland on een krans te leggen bij het monument van de slachtoffers. Alle namen worden voorgelezen en regelmatig na elke 10 namen worden er saluutschoten gegeven.

De militairen wacht en kappel.

Het monument met de vele namen van de gevallenen.

Diverse kransen worden er geplaatst.

Dinsdag 2 oktober kunnen we weer vertrekken.

Lakki, Leros, Kardamena Kos, Pothia Kalymnos, Lakki Leros, Nsis Lyra baai Lipsi, Poseidonio baai Samos, Pythagorion Samos. 13 Augustus t/m 8 september 2018.

Lakki, Leros, Kardamena Kos, Pothia Kalymnos, Lakki Leros, Nsis Lyra baai Lipsi, Poseidonio baai Samos, Pythagorion Samos. 13 Augustus t/m 8 september 2018.

En toen was het echt stil aan boord, we missen Louize en Jolien. Er is altijd wel een reden om een paar dagen in de haven te blijven. Het is er gezellig en comfortabel. Een hele goeie reden is ook om weer wasjes te doen en boodschappen binnen te halen. De supermarkt en de slijter hebben alles wat we nodig hebben. Ons plan is om te proberen naar Ikaria te varen. Het loopt heel anders. Neef Philip belt of wij nog op Kos zijn, hij en zijn familie zullen hier de komende twee weken vakantie vieren. Wij zijn zo flexibel als wat, dus wij varen naar Kardamena. We hebben een hele goeie zeildag en besluiten om te gokken of we nog een plekje aan de kade hebben. Jammer, hartstikke vol. Gelukkig is er nog een plekje aan de buitenkade. Na een uurtje of wat liggen we een beetje te bonken. O, o, we liggen aan de grond hier. We verleggen de boot een stukje naar achteren en hopen maar dat het goed is voor een nachtje. Eigenlijk wel leuk om hier te liggen, je ziet alles van een heel andere kant. Het zeilerswereldje is niet zo heel groot, we zijn al gespot. Italiaanse kennissen komen langs om te vertellen dat er morgen ochtend om 7 uur een plekje vrij komt. Perfect, bedankt. De familie komt s’ avonds al langs om koffie en een glaasje te drinken.

Emma, Diana en Philip op bezoek

Gezellig hoor, we hebben elkaar al lang niet meer gezien.
De volgende ochtend zijn we om half zeven op om los te gooien en ons weer vast te leggen aan de kade. Marijke kruipt daarna nog ff terug in bed. De komende dagen vermaken wij ons prima met een fietstochtje en een wandeling. Natuurlijk komen Philip, Diana en Emma nog een paar keer op de boot.
De wind staat goed om weer naar het noorden te varen. Met gereefd grootzeil, hoge golven en rond de 20 knopen wind varen we naar Kalymnos. Wat een fantastische sport, zeilen. We genieten mateloos.

Mooie snelheid bij een lekker windje

Ook de vissers dansen op de golven

We liggen weer aan de kade in Pothia op Kalymnos.
Op het bedieningspaneel krijgen we een melding dat de spanning van accu’s niet in orde is. Gelukkig dat we niet op anker liggen. Binnen een paar uurtjes staat er al een mannetje klaar om alles door te meten . Twee zijn nog redelijk, maar een accu zeker niet. Ja, het is niet anders, er moeten toch drie nieuwe accu’s in. Ze zijn op voorraad en voor de avond is alles weer in orde. Als we bij Stoukas zitten te eten s’avonds komen Ina en Frank langs. Zij wonen acht maanden per jaar hier op Kalymnos en kennen inmiddels veel Nederlandse zeilers die net als zij regelmatig bij Stoukas eten en bevriend zijn. Vanavond is er weer live muziek aan de kade. Ina danst de hele avond mee met de locale. Ik ben jaloers, mij lukt het niet zo goed. We spreken weer af om de volgende avond met elkaar te eten en gezellig bij te kletsen. Ondertussen is Marijke gestruikeld over een waterslang en een stroomkabel. Een hele dikke pijnlijke knie en ribben. We blijven nog een extra dagje in Pothia. Het plan om lekker te gaan ankeren valt ff in duigen. Het is heel lastig om op de knie te zitten en in en uit het bootje te kruipen. We besluiten om naar de thuishaven in Lakki op Leros te varen en daar rustig te herstellen.
Fietsen gaat gelukkig goed. Ook een klein wandelingetje en zwemmen is heerlijk. Na een paar dagen komen Doret en Jaap ook naar de haven. Zij gaan over en week naar huis en zetten de boot weer op de kant. Karina en Hans zijn er ook weer. Koos en Elly zitten ook met een kapotte accu en komen die hier in de haven verwisselen. Wat een gezelligheid allemaal. Er worden v.v. Glaasjes gedronken en eten gezamenlijk bij Woody’s in het stadje. Met de knie gaat het inmiddels ook weer beter, dus maken we weer plannetjes. De slager verpakt een aantal pakketjes vlees vacuüm, zodat we kunnen bbqen de komende dagen. Het is weer heerlijk om op anker te liggen in de Nsis Lyra baai van Lipsi.

De Nsis Lyra baai aan de zuidkant van Lipsi

wij liggen met de achterkant vrij dicht bij de rotsen. Maar wel erg mooi en rustig.

Er staat s’nachts veel wind, maar we liggen super. Toch vertrekken we de andere dag om nog wat noordelijker te gaan. Ook wordt er hier meer wind verwacht dan op Samos. We halen anker op en zetten koers naar de Poseidonio Baai op Samos. De wind is heel veranderlijk en het wordt een chaotische dag. We verleggen steeds de koers van Samos naar Patmos. Aan het einde van de middag laten we het anker vallen in de Poseidonio baai op Samos. In plaats van 30 mijl hebben we vandaag meer dan 40 mijl gezeild.

De Poseidonio baai.

Dit is ook weer zo’n favoriete plek van ons. Goed beschutte baai met prachtig helder blauw water. We blijven hier vier dagen genieten. We maken onze wandelingetjes iedere dag. Halverwege haakt Marijke soms af en Cees maakt nog een extra lus. Zo komen we allebei aan onze beweging.

Het dorpje Poseidonio.

Ons uitzicht in de Poseidonio baai op een paar vissershuisjes

Korte rustpauze tijdens een wandeling rondom Poseidonio.

Inmiddels liggen we weer een aantal dagen aan de kade van Pythagorion. Super, aan een mooringlijn tegenwoordig en water en elektra.

Aan de kade rechts in het midden.

De havenkom bij Pythagorion.

Pythagoras!

Wij liggen bijna op het terras.

De wind is ons voorlopig niet gunstig gestemd om door te varen naar Ikara. Maar het is geen straf om hier te liggen. Het is gezellig met heel veel Nederlanders die langs komen lopen en een praatje maken. Soms drinken ze koffie bij ons of drinken een glaasje wijn. Het is goed toefen hier op Samos.

Verslagje Jolien en Louize.. 29 juli t/m 12 augustus 2018

Zondag 29 juli tm dinsdag 3i juli Kardamena Kos. Woensdag 1 augustus tm vrijdag 3 augustus Nisyros. Zaterdag 4augustus en zondag 5 augustus Kos stad. Maandag 6 en dinsdag 7 augustus Palionisos baai Kalymnos. Woensdag 8 augustus en donderdag 9 augustus Xerocampos baai Leros. Vrijdag 10:augustus Lakki Marina Leros. Zaterdag 11 en zondag 12 augustus Kardamena Kos.

Na een grondige voorbereiding kunnen we eindelijk de kleindochters Jolien en Louize op gaan halen van het vliegveld.
We hebben voor een paar uur een auto gehuurd en rijden naar de luchthaven.
We hebben van het thuisfront al foto’s van het vertrek gehad. Helaas lukt het ons niet meteen foto’s te maken van de aankomst. Ze staan ineens voor ons met een begeleider. Wat een hartelijk welkom en geknuffel. Cees moet nog even papieren tekenen voor ontvangst. Het is inmiddels al donker geworden als we naar de haven rijden. Bij aankomst worden er meteen pizza’s besteld bij Taratsa aan de overkant.

De volgende dag eten we bij Teos, ook aan de overkant van de bouevard.

We blijven nog twee dagen hier in Kardamena. Er wordt volop gesnorkeld, gezwommen en vooral lekker chillen. Het is super gezellig. Ze ontdekken de winkelstraatjes en kopen alvast wat cadeautjes.

Snorkel selfie boven water.

Nu een snorkel selfi onder water.

Op zoek naar heel veel vis tegen de rotsen.

Woensdag is de eerste zeildag voor de meisjes. Met bestemming Nisyros. We leggen de boot weer voor Captains House.

Aangemeerd aan de kade in Nisyros

Heerlijk zwemmen en zonnen op het strandje naast de haven.

Met de zwembanden vermaken ze zich samen uren in het water. Terwijl wij relaxen op de gratis ligbedjes. We huren de volgende dag een auto om naar de vulkaan en andere highlights te gaan.

We bezoeken onderweg een natuurlijke sauna. heet, maar wel bijzonder.

We bezoeken Emporios, waar we een prachtig uitzicht hebben op de vulkaan krater.

Uitzicht op de krater.

We lunchen in Nikia.

Het hoogtepunt van de dag. we bezoeken de vulkaan krater. Marijke, Jolien en Louize helemaal alleen in de krater.

Marijke en Louize klimmen weer uit de krater.

S’avonds gaan we nog naar Mandraki en eten aan het water. Omdat het zo lekker rustig is hier en er behoorlijk veel wind staat blijven we nog een dagje. Met een fijn windje varen we de andere dag naar Kos stad. Ze kennen ons hier onderhand wel. Altijd handig. Ons wordt een mooringlijn aangeboden. Super, hebben we geen last van ankers.

We liggen weer aan de kasteel muur.

De scheuren van de aardbeving van vorig jaar zijn nog niet hersteld.

Terwijl Marijke lekker een paar uurtjes voor haar zelf neemt, gaat Cees met de meisjes naar het strand. Ze genieten van het gezellige Kos. Ook zijn ze verbijsterd van de scheuren die nog steeds zichtbaar zijn na de aardbeving van vorig jaar.
We gaan iedere avond uit eten. Soms lastig kiezen voor ze. Sorry mama, de komende weken niet heel gezond. Wel heel veel ijsjes. Tussen de middag vinden ze een tosti of noedels heerlijk. Binnen een paar dagen hebben ze al aardig goed Grieks geleerd. Leuk om te horen hoe ze iedereen gedag zeggen, bedanken en de rekening vragen .(die ze niet betalen, ha ha). Zoals iedereen, laten wij ze ook kennis maken met de Palionisos baai, Kalymnos en de fam. Ilias.

Zeilend onderweg naar de Palionisos baai.

We liggen daar weer heerlijk aan de boei.
De zijpoortjes van de boot gaan open, zodat ze heerlijk van de boot af kunnen duiken.

Duiken vanaf het zijpoortje.

Het zijn echte waterratten. Cees geeft ze hun eerste lesjes in het varen met de bijboot.

Spelevaren en instructie met de bijboot.

Het is weer genieten op het kleine strandje waar je alleen met een klein bootje kunt komen. Het is ook hier weer fantastisch snorkelen.
Jammer de onderwatercamera is leeg.

De dames genieten!!

Na twee heerlijke dagen zetten we koers naar Leros. We hebben tegenwind en er staan flinke golven. Ze zijn absoluut niet bang en willen graag op de voorpunt. Ok, als je reddingvesten aan doet en aanlijnen. Wat een plezier daar voorop.

samen met een life-line voorop. Komen na een uurtje kletsnat weer terug naar achteren.

We hebben een boeitje gereserveerd bij restaurant Aloni in de Xerocampos baai. Wat een verrassing, Hans en Karine en Doret en Jaap met dochter en kleinzoon Joep liggen er ook. Twee dagen samen zwemmen, eten en een spelletje uno spelen. Louize wordt helemaal ingepalmd door een klein Grieks jongetje. Hij laat haar niet meer los.

Het strandje van Xerocampos.

Louize met een lief grieks jongetje.

De weersverwachting laat weten dat er veel wind komt. We gaan onze plannen omgooien en gaan niet naar Emborios baai en niet naar Pothia, Kalymnos. Nee, we gaan naar Lakki Marina, Leros. Met ongeveer een en half uur motoren liggen we in de Marina. En, op dezelfde plek als toen we weggingen. Cees wijst ze de weg naar het strandje, waar Louize een paar keer naar toe gaat om te zwemmen. Jolien vindt het heerlijk om te chillen en sudoku’s te maken. Wij gebruiken de tijd om te wassen en de boot te ontzouten. Cees en Jolien fietsen samen naar het stadje om kaartjes te kopen voor de catamaran en de ferry naar Kos. Ook reserveren ze twee kamers in Kardamena om daar de laatste nacht van de vakantie door te brengen. Omdat we niet in het restaurant te recht kunnen vanwege live music vanavond en alles al gereserveerd is, nemen we een taxi naar het stadje. Na wikken en wegen besteld Jolien zomaar kipsouflaki. We hebben heerlijk gegeten en laten ons weer terug naar de haven rijden. De koffers worden weer ingepakt want vannacht is het de laatste nacht aan boord. Zaterdag nemen we de catamaran naar Kos, ook weer leuk.

Wachten op de ferry naar Kos.

We komen aan in Kos stad. Terwijl Cees de tickets voor de ferry omzet eten de kinderen nog wat lekkers. We wandelen door de gezellige straatjes met heeeel veeeeel winkeltjes naar de bushalte. Onderweg kopen de kids nog de laatste cadeautjes. Rond een uurtje of vier zijn we bij Cleopatra Hotel. De kamers bevallen prima net als het zwembad waar we weer een paar uurtjes vertoeven. Heerlijk zo’n laatste dagje in een hotel.

Het zwembad van het hotel.

We eten in het favoriete restaurant Romana van de kinderen. Als wij nog een ouzo aangeboden krijgen van het huis, schieten de meisjes nog even de straatjes in om een ijsje te halen en echt de aller laatste cadeautjes te kopen. Ze komen terug met drie dezelfde armbandjes, ook voor mama. Hoe lief, als verbonschap met z’n drieën .
>> We maken het deze avond niet te laat om te gaan slapen.
>> Zondag om acht uur loopt de wekker af. We genieten nog van een heerlijk ontbijt.
>> Om half tien staat de taxi voor de deur. Jammer het zit er op. Het is druk op de luchthaven en de service van Transavia is slecht hier. Er is niemand om de kids op te vangen. Tien minuten voor vertrek komt er eindelijk iemand die ze meeneemt om ze in de bus te zetten. Uiteindelijk hebben ze nog 40 minuten vertraging. We worden door de meisjes hiervan ook op de hoogte gesteld.

De laatste controle voor vertrek.

Onderweg maakt Jolien nog een luchtfoto van onze haven als ze over Leros vliegen .

Luchtfoto haven Leros.

Eind goed al goed landen ze rond half vier op Schiphol. Wat hebben wij genoten van deze twee schatten. Het is stil aan boord. Hopelijk willen ze nog een keertje komen.

De route die we met de kinderen gevaren hebben.

Lakki Marina, Leros. Vrijdag 29 juni t/m zondag 22 juli 2018. Kardamena, Kos 23 juli t/m zaterdag 28 juli 2018.

Lakki Marina, Leros. Vrijdag 29 juni t/m zondag 22 juli 2018. Kardamena, Kos 23 juli t/m zaterdag 28 juli 2018.

Het is een bijzonder gezellig samen zijn in de haven. De ene na de andere boot met bekenden komt binnen. Er liggen zelfs nog vrienden van voor we vertrokken de laatste keer. Een paar dagen later komen ook Gerda en Ruud de haven in. En wat doe je dan met zoveel bekende om je heen, heel veel borrelen en uit eten gaan. Oei, oei, wat een calorieën nuttigen wij.

Gezellig met Zwitsers en Duitsers.

Cees blijft fanatiek en loopt iedere dag zo’n ander half uur. Hij heeft veel nieuwe plekjes ontdekt.

Omgeving Lakki op Leros.

Oud kerkje in Lakki.

Panteli baai, mooie ankerplek.

Na een van zijn wandelingen komt hij terug met de eerste pluk vijgen . Zo, lekker!!!!!

Marijke trekt de stoute schoenen aan om toch weer eens een wandeling mee te lopen. Prachtig, maar achteraf geen goed idee. Wat heb ik een last gehad.

We lopen samen langs een kasteel resort.

Een wandelingetje naar het dorp om een ijsje eten is meer dan genoeg. We maken flink gebruik van het strandje om daar een lekkere duik te maken in de zee. Wat een luxe.
Samen met Gerda en Ruud nemen we een taxi om gezellig op het strand van Xerokampos te gaan eten. En wie zien we daar zitten…… Even nadenken, Wilna en Reg. Twee jaar geleden hebben we met ze kennis gemaakt. Super gezellig . Als ze de andere dag bij ons aan boord zitten blijkt de wereld wel heel erg klein. Ruud heeft familie wonen in Australië . En laten zij nou deze familie kennen. Ze wonen in Perth en hebben daar ook een boot. Ze zeilen vaak met mensen met een handicap . De neef( hij is blind)van Ruud is een van die mensen die met hun veel heeft gevaren. De volgende avond zitten we z’n allen bij ons aan boord. Voor beide wel heel erg leuk om elkaars verhalen te horen. Wij hebben voor wat eenvoudige happen gezorgd, zodat we er een lange avond van kunnen maken. Het is super gezellig, we kijken met z’n allen naar de halve finale België -Frankrijk. Hoe we ons best ook doen met supporteren, de Belgen verliezen helaas . Met een kopje koffie sluiten we deze geweldige gezellige avond.

Wilna uit Australië geniet er van. Morgen gaan ze weer naar huis.

We eten ook regelmatig aan boord. Vooral heerlijke vis. We eten voor de eerste keer geek.

Geek nog in de bak bij de visboer.

De visverkoper altijd klaar voor een grapje en een foto.

Omdat de weerberichten steeds veel wind geven, blijven we hier rustig liggen. We vinden het eigenlijk ook wel heerlijk hier. Cees houdt de weerberichten goed in de gaten om in een keer naar Kos te kunnen varen. Zondag nemen we het besluit om de volgende dag te vertrekken. Samen met Karine en Hans eten we in het restaurant van de haven. Het is heerlijk eten en relaxed zitten bij Skippers. We nemen afscheid en zien elkaar later weer.

Om zes uur word ik wakker. Cees…….zullen we ? Precies om zeven uur varen we rustig de haven uit.

Onze thuishaven in Lakki op Leros.

Ja, jammer, de motor is maar een uurtje uit geweest. Toch hebben we een heerlijke dag op het water. Onderweg telefoneer ik met Zaharias,of hij wil kijken of er een plekje is. Alles ligt vol, bel maar een uurtje voordat je er bent. Zo gezegd zo gedaan. Er is een plekje op het moment. Pff, nou maar hopen dat er niet iemand ineens opduikt. He, He, wat een mazzel, het is gelukt , we zijn safe om de kleinkinderen op te halen. We hadden natuurlijk wel rekening gehouden met het feit dat we misschien moesten uitwijken naar Kos stad.
En zo liggen we weer prins heerlijk. De schotel staat om alle sporten te kunnen kijken.
Eten doen we bij Theo’s voor een speciale prijs voor ons als vaste gasten.

We meren aan langs de kade in Kardamena.

De Palmbomen worden gesnoeid en staan er weer fris bij.

We zwemmen en snorkelen iedere dag. Cees wandelt stevig en brengt regelmatig vijgen mee terug. Ook onze vriend die vorig jaar bijna dagelijks vijgen bracht komt weer regelmatig met een bord vol langs. Ik durf natuurlijk niet te weigeren, maar we hebben eigenlijk meer dan genoeg. S’Morgens vijgen, s’middags vijgen, s’avonds vijgen en tussen door vijgen.
Om het nog erger te maken gaat Marijke zaterdag met Cees op “Vijgen tour”.
Zie onderstaand het resultaat.

Weer een zak vol met heerlijke vijgen.

Maandag 18 juni t/m donderdag 21 juni, Arki. Vrijdag 22 juni t/m donderdag 28 juni Ormos Marathakambos baai.

Maandag 18 juni t/m donderdag 21 juni, Arki. Vrijdag 22 juni t/m donderdag 28 juni Ormos Maranthakambos baai.

Omdat wij niet willen moteren, vertrekken we al op tijd vanuit Patmos naar Arki. De verwachting is dat er weinig wind zal staan. Met 8 knopen wind zijn wij al tevreden. En zo liggen we om 11.30 uur al weer in de Maratho baai aan een mooring van restaurant Piraat. Gerda en Ruud zijn verbaast dat we er al zijn. Gelukkig stond er een mooi windje, drie en een half uur hadden nodig om van Patmos naar Arki te zeilen. Top!!. Gerda en Ruud liggen hier al een paar dagen. Gezellig om elkaar weer te treffen na een reünie afgelopen winter op hun woonboot.

Overzicht van de Maratho baai op Arki.

Zoals gebruikelijk eten we bij de Piraat, we liggen aan boeitje van hem. G&R liggen aan een boeitje van een ander restaurantje. Maar we denken dat ze het zo nauw niet nemen en eten met z’n vieren bij de Piraat. Volgende keer weer andersom. Het is heerlijk rustig hier in de baai.
Er liggen zo’n boeitje of 10., verdeeld over drie restaurantjes. Soms liggen er boten op eigen anker. We maken een leuke wandeling via de geiten en een oud nederzettinkje naar het hoogste punt van de berg in de Maratho baai.

Marijke op weg naar de top.

Marijke heeft de top bereikt.

href=”https://leclapotisblog.files.wordpress.com/2018/06/20180619_142359doc.jpg”> Prachtig uitzicht over de eilanden groep Arki.[/caption]

Omdat ik nog prima vlees heb, gaan we de volgende dag bbq’en. We borrelen bij de broer van de ”Piraat”, Gerda en Ruud liggen nl aan een boei van hem. Het is weer smullen tijdens de bbq. Gerda maakt een heerlijke salade. De volgen de dag, het is windstil. En omdat we geen last willen hebben van een boeitje dat tegen de boot gaat tikken vannacht, maken de mannen en lijntje aan het boeitje om het iets op te tillen. Vanaf de kant horen we geschreeuw ( van de Piraat) dat, dat niet de bedoeling is. We mogen niet aan het boeitje hangen. Weg wezen enz…..Maar dat doen we ook niet, we liggen gewoon met een lijn aan de mooring. Maar goed, lijntje weer er af. In de loop van de middag als bij alle boeien bezet zijn, komt de “P” met zijn bootje langs bij ons. Hij is behoorlijk opgefokt. Wij moeten maken dat we weg komen want er komen vrienden van hem en die moeten aan die boei. Dat is best wel ff schrikken. Maar de bewuste boot gaat gewoon op eigen anker liggen. Omdat we er toch geen goed gevoel bij hebben, biedt Ruud aan een lijn aan een verlaten mooring te maken voor ons. Ruud is een hele goeie en ervaren duiker. Top. We verleggen ons. We denken dat we aan een mooring van z’n broer liggen. We besluiten om vanavond daar te gaan eten. Wel zo eerlijk toch. Cees gaat even naar de kant om het goed te maken met de “P”. Hij is weer rustig geworden en biedt zelfs zijn excuses aan met een ouzo. En de mooring waar aan we nu liggen blijkt toch van hem te zijn. Is het nog te volgen. Gaan we vandaag toch bij hem borrelen. Ruud biedt aan om de mooring waar aan wij liggen, te voorzien van nieuwe lijnen en een tonnetje. Dat is een schot in de roos. We zijn nu vrienden voor altijd en de drank is gratis. We betalen natuurlijk wel. De volgende dag zijn de jongens druk bezig met duiken enzo.

Ruud, met duikfles, opzoek naar de mooring.

Ruud bevestigt het gele tonnetje van de Piraat aan de mooring.

Een groepsfoto met de “Piraat”, helaas overbelicht.

Als we s’ avonds weer aanschuiven bij de “P”, komt hij gezellig bij ons zitten en verteld honderd uit over het leven hier op het eilandje. Er hebben zes families gewoond in de oude nederzetting waar wij waren tijdens de wandeling. De kinderen gingen met de roeiboot naar school op het hoofdeiland Arki.. De eerste toeristen hier in de baai kwamen in 1975. Hij weet het nog precies, het waren Nederlanders . Enz enz. We hebben ons prima vermaakt hier in de baai. Toch gaan we weer eens verder.

De nederzetting op de berg Maratho, waar de piraat geboren is.

Ongelooflijk dat hier 6 families gewoond hebben.

Overzicht ruïnes

Hier ligt nog een golfplaten dakje op.

Samen met de Woezel 2 maken we los van de mooring en zetten koers naar Samos. De eerste keus was Poseidonion baai, maar er komt zuiden wind en dan komt de swell de baai in. En dat vinden wij niet prettig. We hebben een goed alternatief, Ormos Maranthakambos. Ruud en Gerda zijn er al geweest dit seizoen. Tot ieders verbazing wordt de nieuwe haven helemaal opgeknapt en kunnen er een aantal boten liggen. Weer hebben we een heerlijke zeiltocht en worden twee keer verrast door dolfijnen. Ruud en Gerda liggen al kant en klaar op de hoek aan de binnen kant van de steiger. Cees maneuvreert de boot mooi tussen de Woezel 2 en een boot die er al lag. Precies plek voor drie.

Wij midden in en de Woezel 2 rechts aan de betonnen kade.

Dit ging gelukkig aan ons voorbij.

We liggen uitstekend voor de zuiden wind. Aan de ingang van de haven hebben een aantal militairen tentjes opgezet en liggen er twee vaartuigen klaar met geweren erop. Ongelooflijk een extra tentje vol munitie en zonder serieuze bewaking. Ze zijn er wel op gespitst dat er geen foto’s worden gemaakt. Mijn telefoon ging en ik wilde even schaduw van het tentje. Meteen springt er drie man op mij af om te kijken of ik een foto maakte. Nee joh, natuurlijk niet. Af en toe sporten en zwemmen de mannen. Maar vooral veel luieren en kletsen. Zaterdag is er een lokaal dansfeest op het haventerrein. Het hele dorp en omgeving loopt uit.

Altijd bijzonder om te zien de Griekse dansers.

Muurschildering op het haventerrein.

Doret en Jaap uit ons groepsappje melden dat ze ook op weg zijn naar hier vanuit, Chios. Het wordt een hele gezellige reünie met veel borrelen en gezellig uit eten bij verschillende restaurantje.

Groepsfoto, Doret, Gerda, Marijke, Jaap, Ruud en Cees

Cees gaat s’morgens met Doret wandelen.
De andere dagen gaan ook Jaap, Gerda en Ruud mee en bezoeken we een prachtige villa van vrienden dan Doret en Jaap.

Omgeving van de haven.

De oude en nieuwe haven.

De ruige kust.

Heel aangenaam verrast zijn we als Manuela en Theo met hun nieuwe Grey Hippo ook deze kant uit komen. Zij vinden nog een laatste plekje in de oude haven. Het ligt inmiddels aardig vol hier. Ook met M&T hebben we het heel gezellig. V.v. borrelen en ja, ook weer heerlijk buiten de deur happen. Zo leuk dat we elkaar weer op het water treffen. (Wij waren met hun een aantal jaren geleden ook naar Istanbul en de Zwarte zee).

Als wij vrijdag ochtend rond zeven uur wakker worden kijkt Cees nog even naar de weersverwachting. Hij denkt dat het vandaag een goeie keus is om hier weg te gaan en de haven in Leros in te gaan. Volgende week wordt er weer meltemi verwacht. Zaterdag en zondag staat er weinig en of zuiden wind. Om half negen draait de motor en varen we de haven uit en zetten de zeilen. Het is een super goeie beslissing . Eerst veel, dan weinig wind, een half uurtje de motor aan, Maar dan…….super mooie wind. We varen binnen 7,5 uur de 40 mijlen naar Leros. Weer een cadeautje. We horen dat Manuela en Theo ook zijn vertrokken en koers zetten naar Patmos. Zij laten over een paar weken hun boot achter in Athene om weer naar Nederland te gaan . In oktober zien we elkaar weer in Leros.
Wij liggen weer aan onze vertrouwde D steiger met verschillende vrienden die ook een paar dagen schuilen.

Onze “Thuishaven”.

Lakki, Leros 9 juni t/m 13 juni. 14 juni Plakouti baai, 15 juni t/m 17 juni Scala, Patmos.

Lakki, Leros 9 juni t/m 13 juni. 14 juni Plakouti baai, 15 juni t/m 17 juni Scala, Patmos.

Omdat er weer een meltemi (harde noorden wind) aankomt, hebben we besloten met Cees en Adri alvast naar onze thuishaven te varen. De twee gasten gaan nog lekker samen een paar dagen opstap. Borrelen en eten doen we natuurlijk we samen. Het is weer Formule 1 weekend, dus zoeken we een restaurantje waar we tv kunnen kijken. Bij Woody’s op het buiten terras staat een grootbeeld tv waar we gebruik van mogen maken. Zo wel de kwalificaties als de wedstrijd kijken we onder het genot van de heerlijke gerechten van het restaurant.

prachtig beeld op het terras van Woody.

Als Cees en Adri maandag ochtend met de veerpont naar Kos vertrekken is het wel weer heel stil aan boord. We hebben weer een super gezellige en mooie tijd samen gehad. De boot is weer spic en span en de was ligt weer netjes in de kast voor de volgende gasten. Op de haven is is heel gezellige met mede zeilers waar we in de loop der tijd kennis mee hebben gemaakt. De boot wordt weer flink bevoorraad. Bij de slager laten we een aantal porties vlees en worsten vacuüm verpakken. Een aantal porties gaan al in de marinade. Er wordt v.v geborreld maar vooral heeeel veel gelachen met Krista en Rinaldo. We besluiten om samen in de Plakouti baai te gaan bbqen. We gooien donderdag de trossen los om een paar mijltjes te varen. We liggen daar heerlijk en goed geschut tegen de zuidenwind die verwacht wordt.

Rinaldo en Krista met hun Hallberg Rassy

Het gaat langzaam donker worden. Stilte voor de storm.

Een Franse boot vindt dat we te dichtbij liggen. Hij heeft 5o mtr. ketting in 4 mtr. water. ?????. Ok, gaan we toch een stukje verder.Na een geweldige zwem en snorkel sessie, beginnen we met de bbq aan te steken. Ondertussen dat de kolen gaan gloeien komen K&R aanboord en schenkt Cees een glaasje in. Na het eerste slokje zien we dat de lucht zwart en bedreigend wordt en de wind aanwakkert. Rinaldo en Krista weten niet hoe snel ze weer naar hun boot moeten komen. Cees gooit meteen de bbq uit. Pfff. Er ontstaat paniek in de baai. Wij zien dat ook de boot van onze vrienden begint te drifte. We moeten heel hard schreeuwen om ze te bereiken. Ook de Franse boot die vond dat wij te dichtbij lagen slaat van zijn anker. De ene na de andere boot moet opnieuw ankeren. En wij….wij liggen muurvast. De hele avond en nacht poeiert het flink. De ipad ligt naast ons om ankerwacht te houden. Cees is er een aantal keren uit geweest om poolshoogte te nemen . Pff Pff dat was me het nachtje wel. De wind is wat afgenomen. Er zijn veel boten vertrokken, waar onder ook onze vrienden. We zouden wat met elkaar gaan opvaren en de volgende plek zou Patmos zijn. Ook wij halen anker op en zetten koers naar Patmos. We zeilen met een mooi windje richting het eiland. Als we dichter bij de ingang van Scala komen worden we heel hard ingelopen door een paar zeiljachten op de motor. Ja, hier kun je niet tegenop op zeilen. Het is vrijdag en dan kan het wel eens druk worden aan de kade. Vooral veel Turken. Om ons niet te laten verrassen door die boten, zetten wij ook de motor aan en strijken de zeilen. Achter af een goeie keus, want het ligt bom vol. Marijke ziet een klein gaatje tussen twee Turkse yachten. Een van de boten die zo hard aan het monteren waren ziet het zelfde gaatje en wil anker uitgooien. Maar dat gaat niet door. Ik geef Cees een seintje dat ik nu het anker ga laten vallen. Zijn ze nou helemaal…… Het is echt een heel klein gaatje. Met behulp van beide boten worden we het gat ingeloodst.

Le Clapotis opgesloten tussen de motorjachten.

We liggen strak, maar prima. We liggen naast alleraardigste Turken die, (en nou begrijpen we waarom zo druk met Turken, ) Bayran komen vieren. We zien een Halbergh liggen en denken dat het K& R zijn. Even rustig aan, we kijken straks wel. Cees komt terug van een klein wandelingetje met de mededeling dat het een andere boot is. Ha ha ik heb net een appje van ze gekregen dat ze in de haven van Lakki liggen. Zij hadden nu ook regen, wij geen drup. Ze hadden niet geslapen en hadden het gehad met de wind. Ze waren niet de eindige die, die keus hadden gemaakt, er lagen nog drie boten die ook in de baai lagen.
Onverwacht loopt er een Turkse meneer langs die goede dag knikt. Cees herkent hem, het is onze Turkse vriend waarmee we samen de aardbeving in Kos hebben doorstaan. We spreken direct af samen een borrel te drinken bij ons aan boord. Om 18.00 uur komt hij samen met z’n vrouw aan boord, volgepakt met heerlijke Turkse nootjes en de heerlijke zelfgemaakt pasta. Het is heel erg gezellig en er wordt heel veel over politiek gesproken.

Wij met onze Turkse vrienden.

Cees pakt de fietsjes uit de bakskist en gaat op zoek naar een tandarts. Er is gisteren nl. een stukje van een tand afgebroken. Om vijf uur heeft hij een afspraak en wordt de tand super mooi gerepareerd. We hebben een paar leuke, gezellige dagen op Patmos. Cees maakt een flinke ochtendwandeling en bezoekt een klein kloostertje. Onderweg ook nog een paar foto’s rondom de haven.

Overzichtje van de baai in Scala op Patmos.

Ingang van het klooster.

De bijzondere klokkentoren van het klooster, op de hoogste punt van de berg.

De eetzaal van de nonnen.

Een oud nonnetje aan het werk in de tuin.

Ook hebben we contact via de app met De Woezel. Zij liggen al een paar dagen op Arki. Gezellig, wij gaan morgen naar hun toe.