Spring naar inhoud

Donderdag 30 juli tm woensdag 5 augustus, Ormos Marathokabos, Samos.

Donderdag 30 juli tm woensdag 5 augustus, Ormos Marathokabos, Samos.

We zijn niet weg te slaan hier. Er zijn verschillende redenen voor. We zijn een beetje lui, er staat veel te wind om ons te verplaatsen, soms tot 40 knopen en het is hier gewoon fantastisch. De motorboot voor ons is inmiddels vertrokken. Soms komt er een boot voor in de plaatst. Er gebeurd maar heel weinig hier aan de kade. Dat willen we vooral zo houden. Er komt een enorm groot zeiljacht binnen varen.

De Allure meert aan.

De Allure, onder Maltese vlag. Het is een schip van 41 mtr lang, met ruimte voor tien gasten en 6 bemanningsleden. Nu zonder gasten. Ze hebben een tijdje op anker gelegen. Omdat er de komende dagen een flinke meltemi zal staan, zoeken ze ook een beschutte plek.

De Allure aangemeerd aan de steiger. Neemt een klein deel van ons uitzicht weg.

Gelukkig is er genoeg ruimte. Jongens, jongens, pfff, wat een wind. We halen de bimimi voor de nacht maar naar binnen. Dat scheelt toch een hoop herrie, waardoor we iets beter kunnen slapen. We weten het, we liggen hier echt op heel winderige plaats. Door de hoge berg hier en de wind uit het noorden die zich tussen Samos en het eiland Fournoi perst, is het heftig. Maar we liggen uitstekend.

Er kunnen maar 3 boten liggen aan de langssteiger.

Zicht op de boten vanaf het kiezelstrand.

We eten iedere dag in een van de restaurantjes die s’avonds prima beschut liggen. De ene keer samen, de andere keer weer met D&J. Voor de kosten hoeven we het niet te laten en de porties zijn zeer ruim. Cees gaat er soms ook alleen op uit omdat Marijke zich niet te veel wil forseren. (Opdracht van de fysiotherapeut.) Als hij over de oude haven loopt, ziet hij een drukte bij een van de visboten. Er staat een  vrachtwagen, die ze vullen met zwaardvissen. Ze worden een voor een gewogen. Zoveel zagen we er nog niet. Later horen we, dat de vissen bij het eiland Kalymnos worden gevangen en voor transport door een visboot naar hier worden gebracht.

Op de foto met een zwaardvis.

Het lossen van de zwaardvissen.

De vrachtwagen is al aardig vol.

Ormos is een heel bijzonder dorpje. Tijdens een wandeling door het dorp, valt ons de muurversieringen op. Cees gaat nog een keer extra op pad om zoveel mogelijk afbeeldingen te vergaren. En het is hem gelukt.

Fantastische muurschildering.

Collage

Collage

Collage

Collage

Terwijl ik dit zit te schrijven komt er een Nederlander op zijn scooter langs om zich voor te stellen. Hij en zijn vrouw wonen hier vlakbij in een super gezellig huisje. Van het ene verhaal na het andere, komen we ook op de muurversieringen. Hij weet ons te vertellen dat de gemeente het initiatief had genomen voor dit project. Van oude foto’s uit de doos van deze en gene zijn professionele graffiti’s gemaakt. Wij vonden het super mooi.Ook weet deze Jos meer te vertellen over het grote zeilschip. Helemaal geen Maltees(zal met de centjes te maken hebben) maar gewoon van een Griek die hier ietsje verderop woont. De man schijnt het goed gedaan te hebben in zijn werkzame jaren. Enfin, nu kost het hem ook alleen maar geld. We hebben geen medelijden.

Samen maken we nog een bijzondere wandeling. We slaan linksaf en komen terecht in een droogstaand riviertje. Wat doen we , gaan we terug of gokken we, dat het zal lukken. Het is heel moeilijk lopen over de keien en tussen de beplanting. Aan beide kanten staan weer heel veel olijfbomen.

Het riviertje.

Op sommige plaatsen dichtbegroeid.

Overal olijfbomen.

Na een tijdje zwoegen en een aantal schrammen, komen we weer bij de weg uit. Nu moeten wij nog uit de rivier zien te komen. Er is wel een klein viaduct. Cees gaat natuurlijk eerst. Op handen en voeten en soms op mijn knieën bereik ook ik met extra hulp van Cees de weg. Mijn hoed(Tilly) waait ook nog af. Gelukkig blijft ie beneden liggen, zodat Cees met een rietstengel van wel drie meter de hoed naar de kant wipt. Nou, heb ik weer even geluk. Het laatste stuk lopen we langs de weg met wat huizen en vooral veel olijfbomen. Niet voor niks staat hier nog een grote olijfolie fabriek.

Olijfolie fabriek.

In de haven is het ook een beetje drukker geworden er liggen wel 7 boten, Haha.

Vrijdag 24 juli t/m woensdag 29 juli 2020. Samos, Ormos Marathokabos

Vrijdag 24 juli t/m woensdag 29 juli 2020.  Samos, Ormos Marathokabos

Rond acht uur halen we anker op. Het is vandaag wat rustiger weer om een beetje hogerop te varen. Als het goed gaat zullen we rechtstreeks naar Ormos Marathokabos varen en Pythagorio laten liggen. Zo gezegd, zo gedaan. Het is heerlijk zeilen het eerste gedeelte van de te varen  20 mijlen. Het blijft toch een vreemde gewaarwording, dat er zo weinig boten op het water zijn. Dat in het hoogseizoen. Net voor Pythagorio worden we verrast door een groot aantal grote en kleine dolfijnen. Super gezellig. Cees filmt er op los met de smartphone. Maar helaas, alles met zijn vinger er voor. Jammer, volgen de keer beetje beter opletten. Het laatste uurtje moet echt de motor aan. We komen in heel onrustig vaarwater en een stevig windje op de neus. Zoveel mogelijk de kant opzoeken, dan gaat het prima. Na zo’n 5 uurtjes varen, varen we de haven in. Altijd spannend of er een mooi plekje zal zijn. Er zijn niet heel veel plaatsen. Laten we nou geluk hebben, dat we nog een plekje bemachtigen langszij, met de kop in de wind. Voor ons ligt een grote catamaran en achter een kleine visboot. De Fransman van de catamaran heeft weinig zin om onze lijnen aan te nemen. Zijn vrouw blijft hem maar roepen terwijl ze met een van de lijnen in de hand blijft staan. Pff. Enfin we liggen voorlopig.

File parkeren aan de betonnen kade.

Cees controleert de elektra en water. Op de ene paal zit alleen water, elektra halen we een eind verderop, want is bezet door de catamaran. Dat is nog niet zo eenvoudig, een heel eind weg. We hebben snoeren in verschillende lengtes. We hebben de langste nodig. Helaas, deze is niet helemaal in orde, verkeerde stekker zit er aan. Cees sloopt de splitter om de goeie stekkers aan de snoer te maken. Een aardig klusje weer, maar het werkt.

Cees monteert passende stekkers aan het lange snoer.

Dit is toch niet te geloven, de catamaran voor ons trekt zijn stekker eruit, ze vertrekken. Dat  had hij wel even kunnen melden. Rare Fransen.  Alle werk voor niets gedaan, we kunnen nu veel dichterbij inpluggen. We zijn nog een tijdje bezig om de boot helemaal goed vast te leggen met extra springen en rubberdempers.

Cees schuift wat extra rubber slang over de lijnen, tegen het schavielen.

De verwachting is, dat het de komende dagen weer flink gaat waaien, tot misschien wel 40 knopen. Maar wij liggen nu zo vast als een huis. Het is zo prachtig hier, dat wordt genieten. Wij liggen aan het einde van de pier en  kunnen zo het frisse water induiken vanaf de boot. First class noemen we dat. We nemen de mondkapjes mee om in de supermarkt wat inkopen te doen.

Mooie kleine supper, waar alle dagelijkse producten te verkrijgen zijn.

Echt geweldig wat ze allemaal hebben, geen nee te koop. Voor vanavond kopen we een grote zak diepgevroren gamba’s. Een grieksesalade erbij en smullen maar.

Het is heerlijk rustig zo aan de pier. S’ avonds komen er soms een paar luitjes om te vissen. Een enkele keer probeert men het ook overdag.

Na ‘n uurtje vertrekt deze mevrouw, helaas zonder vis

We houden dagelijks, tussen 10.00h en 11.00h, in de gaten wanneer de visboten terug komen en halen om de dag vis.

Marijke klimt soms aan boord om de vis uit te zoeken.

Zo hebben we al een paar keer smallfish gefrituurd en sarpa en schorpioenvis gebakkenen.

Nu weer aan boord “Gefrituurde small fish” boord eten.

Al weer een foto van lekker eten, alsof we niets anders doen!

Na twee dagen komen Jaap en Doret  ook binnen varen. We gaan samen uiteten bij een van de restaurantjes.

Deze keer geen foto van de tafel, maar van het uitzicht tijdens het tafelen.

Opvallend is, dat er overal wel mensen zitten.
Als we gaan wandelen voelt Cees aan iedere vijgenboom om ze al rijp worden. Jaap zegt dat ze nog net zo hard zijn als zijn ballen.

De vijgen zijn nog niet rijp. Zal nog wel 14 dagen of langer duren.

De beloofde wind (meltemi) is echt gekomen. Inmiddels ligt er voor ons een groot motorjacht, die ons een beetje uit de wind houd.
We maken ook weer onze wandelingen.

Het dorje Ormos Marathokabos.

De haven van Ormos Marathokabos

Omgeving van Ormos Marathokampos

Er zijn ook “ groene “ stroken en paden onderweg.

Marijke heeft er best een beetje moeite mee, Pff dat klimmen.

Toch een beetje moe?

Maar als we na anderhalf uur terug op de boot zijn, geeft het wel een heel voldaan gevoel. Voorlopig blijven we hier nog een paar dagen in dit fantastische oord.

Zaterdag 18 juli t/m donderdag 23 juli Posidonio baai.

Zaterdag 18 juli t/m donderdag Verder lezen…

Pythagorio, Samos, 14 juli t/m 17 juli.

Pythagorio, Samos, 14 juli t/m17 juli.

Pff, ik heb me er weer toe gezet, om weer wat op te schrijven. Niet dat ik het niet leuk vind, maar soms komt het gewoon niet zo goed uit.
Het is heerlijk toeven hier aan de kade.

Le Clapotis aan de kade in Pythagorion.

Kijken op de boot vanaf terrasje.

De eerste avond komen Koos en Elly langs. Zij hebben hun boot hier in de Marina liggen.

Het blijft heel rustig met nieuwkomers. Het lijkt erop dat het aantal toeristen wel iets toeneemt. Zou wel fijn zijn voor de Grieken, ze missen echt hun inkomen dit jaar. Ongelooflijk hoe ze het opnemen, niet klagen, maar blij zijn met wat er is. De terrassen zijn helaas leeg. Daar kunnen we in Nederland wat van leren.
 

Terras voor de boot, leeg!

Alle terrassen zijn onbezet.

Toch nog gasten.

 Vanmiddag hoorden we de klokken weer op een speciale manier luiden. Wij weten inmiddels dat dit een begrafenis zal zijn. Als wij lekker in onze kuip zitten te relaxen, stroomt het terras voor de boot vol met opvallend veel oudere dames. We maken met onze Belgische buren grapjes. De bejaardenbond, de breiclub enz. Tot dat het kwartje valt van de luidende klokken. Inmiddels zit het terras helemaal vol, ook wel mannen en wat jongere mensen inclusief de Priester. Er wordt koffie geserveerd met een glaasje Metaxa. Dit is traditie na de teraardestelling. Na een klein uurtje is iedereen weer weg.
Later spreken we de uitbater van het terras er naast. Die Priester, is mijn vader. Hij is 75 jaar en mijn moeder ook. Hij is nog steeds in funktie. Dan komt er een kleine conversatie over het verschil met de Roomse en Orthodoxe Katholieken. Blijft altijd bijzonder.
De wasserij komt op zijn brommertje de was ophalen, die hij de volgende morgen weer netjes gewassen en gedroogd terug brengt. Twee volle machines voor €20,—. Gemak dient de mens.

We moesten maar weer eens onze wandelschoenen tevoorschijn halen. Het wordt een best pittige klimmende wandeling langs de openbareweg naar de Marina.

Uitzicht op Pythagorio tijdens wandeling.

Uitzicht op de Marina van Samos. In de verte de bergen van Turkije.

Uitzicht op de bijna lege baai van Pythagorion.

Koos en Elly van de Bastiaan zijn er niet. Erna en Wilfried zijn er wel. Zij zijn druk met het schuren van het teakhouten dek. Langs de zeekant lopen we terug naar onze boot aan de kade. Zo, dat hebben we weer mooi gedaan.

Marijke maakt onderweg nog een praatje met een uitbater.

Als we uitgerust zijn lopen we nog even naar het strandje om een duik in zee te nemen en te snorkelen. Heerlijk!!!!
Er staat echt een flinke meltemi(harde noorde wind). Daarom liggen we nog steeds hier.
We horen dat er een vliegtuig van Corendon twee keer een doorstart moest maken. Ze zijn uiteindelijk naar het eiland Lesbos door gevlogen om een gedeelte van de passagiers te droppen. Daarna zijn ze weer terug gevlogen en alsnog de passagiers gebracht. Soms moeten toeristen zelfs met de boot van Lesbos naar Samos van wegen de wind. Dit is een tocht van ongeveer 6 tot 8 uur.
Er wordt bijna iedere dag bij een van boten geborreld om daarna gezamenlijk uiteten te gaan.

Gezellige tafelen.

Gezellig eten op Samos met de bemanningen van 5 boten.

Wat is het leven goed hier.

We maken plannen om morgen een baaitje verder te gaan.

Verlag zeilreis Griekenland 14 juli 2020.

Verslag zeilreis Griekenland 14 juli 2020.

Kos, 2 en 3 juli, Leros, 3 tm. 9 juli , Lipsi 10 juli, Samos 11 tm. 13 juli 2020.

Na een lange onzekere tijd kunnen we eindelijk onze koffers gaan pakken. Heel de wereld staat op zijn kop door de coronacrisis. Lange tijd gaf de regering van Nederland geen toestemming om af te reizen naar Griekenland. Terwijl de Grieken en vooral op de eilanden, het COVID-19 goed onder controle hadden door een snelle lockdown.
Onze planning was om 17 april af te reizen. Na een aantal keren de vlucht verzet te hebben, lukt het om 2 juli te vertrekken. We hadden de nodige formulieren ingevuld en gecopieerd  bij ons. Het is super rustig op de luchthaven van Rotterdam. Zeer relaxed gaan we met mondkapjes op aan boord. Ook een aantal vrienden zitten in het vliegtuig. het vliegtuig zit maar half vol, dus ruimte genoeg.

Op de eerste rij tijdens de Transavia vlucht van Rotterdam naar Kos.

Rond half negen landen we op een ook zeer rustig vliegveld in Kos. Cees moet even getest worden, Marijke niet.  We mogen gewoon doorreizen naar onze bestemming. Binnen 24 uur krijg je bericht als je positief bent. Samen met Ina en Frank logeren we in een prima hotel in Mastikhari. Het is allemaal opvallend rustig. De Grieken nemen e.e.a. heel serieus. Overal kun je handen met gel ontsmetten. De medewerkers dragen mondkapjes om je te bedienen. De volgende ochtend nemen we een Ferry naar Kalymnos.

Wachten met Ina en Frank op de Ferry van Mastichari naar Kalymnos.

We worden bij het aan boord gaan allemaal op temperatuur getest. Mondkapje is ook hier verplicht en een ieder houdt zich eraan. We nemen afscheid van I&F, zij hebben hier een huis op het eiland.  We gaan elkaar vast nog wel zien de komende tijd. We hebben een overstaptijd van 1 1/2 uur. Cees gaat snel naar de bank om de Griekse TEPA maandelijkse vaarbelasting Te betalen.

Wachten op de Ferry van Kalymnos naar Leros.

 

Het wachten op de Ferry die uit Kos komt duurt wat langer dan verwacht. Wij hebben gekozen voor deze volgorde van reizen om zoveel mogelijk drukke plekken te vermijden. Na een uurtje zijn we in Leros, waar de taxi al klaar staat. Het is warm, pf even wennen. Als we op haven zijn zien we dat onze boot er goed bij staat. De meeste boten staan nog op de kant. Cees sluit eerst de accu’s aan. Buiten verwachting, ze zijn nog bijna vol. De komende dagen zijn we druk met klussen. Wat zijn we welkom op de haven. We worden zo hartelijk ontvangen. Een keer gaat Marijke in de fout door zich toch te laten omhelzen. Oei, oei. Het is weer gezellig als van ouds met een aantal vrienden, als we gezamenlijk naar het restaurant gaan. We vieren de verjaardag van een Duitse vriendin met een aantal Zwitserse vrienden in restaurant Dimitri’s. , waar we met de taxi heen gaan. Het is een super gezellig en lekker samenzijn.

De eerste keer dit jaar, weer eten bij Woody,s

 

Antifoulling rollen, rollen!!

 

Tussen het “antifoullingen” tijd voor koffie.

Dinsdag 7 juli gaat de boot te water.

Le Clapotis onderweg naar de te waterlating.

De te waterlating.

Heerlijk om weer in het water te liggen. Tijdens het borrelen ontstaat het idee om met een aantal boten richting Lipsi te varen. Wij waren de laatste die te water gingen, dus liggen nog wat achter met de boot vaarklaar maken. Cees haalt de zeilen op bij de zeilmaker die ze de afgelopen winter heeft gerepareerd en opgeslagen. De andere dag staan Nadine en Gino voor  de boot om te komen helpen met de zeilen erop te zetten. Eigenlijk waait het te hard, maar met vier man sterk moet het lukken. Het is morgen namelijk een prima dag om uit te varen. En we gaan graag met z’n allen. Met drie boten gooien we S’Morgens los. Wat is het leuk om weer te zeilen.

Er staat een pittig windje pal tegen, dus wij kruisen op naar Lipsi. Bakken water krijgen we over ons heen. We hebben helaas  geen tijd om fotos van deze tocht te maken. Na 15 mijlen en 5 uur varen leggen we aan aan de kade van Lipsi. “Tandje” een soort havenmeester, staat klaar om voor € 5,— de lijnen aan te nemen. Er liggen aardig wat bootjes, de meeste met Nederlandse vlag. De dame van de gemeente neemt weer plaatst achter haar tafeltje, zodat we kunnen betalen. Vreemd, ze laat ons allemaal voor twee nachten betalen, terwijl we er maar een zijn. Dit zagen we achteraf pas.Natuurlijk eten we bij ons aller favoriete restaurant Manolis. (Hij was al even langs geweest)

De volgende ochtend vertrekken wij om 7.15 uur naar Samos. Een tocht met veel variaties wat wind betreft. Soms heel pittig en dan weer bijna niks. Al met al, zo raken we lekker ingeslingerd. Vier mijl voor Pythagorion lijkt het wel een wasmachine. We halen de zeilen binnen en motoren het laatste stukje. Normaal gesproken moet je hier eerst een paar dagen ankeren om een plekje aan de kade te bemachtigen. Nu, slechts twee boten. We liggen prima aan een mooringlijn. Er is geen havenmeester, water en electra wel. Zo, laat die Meltemi nu maar komen. We zullen hier wel een aantal dagen blijven. Cees ontdekt water onder de vloer. Verdorie, wat nu weer. Het blijkt lekkage te zijn ergens van de vuilwatertank. Vorig seizoen hebben we de slangen van het toilet laten vervangen. Ze vonden de rest niet nodig. (Rot werk)?. Enfin, we hebben alles af en uitgesopt. Wat een tegenvaller, we zijn er dood moe van. We gaan deze avond niet mee uiteten. Jaap komt de andere dag even meekijken. De vermoedelijke lekkage hebben ze gevonden en laten we in de marina maken. Kan geen kwaad.

Le Clapotis aan de kade in Pythagorion.

Eind van de middag. Tijd voor een Ouzo.

Uitzicht vanuit de bar tegenover onze boot op het zeer rustige Samos.

Le Clapotis aan de kade in Pythagorion op Samos

Een opgeroepen visser, biedt hulp bij de Grand Soleil. De mooring lijn was gebroken. Nu brengt de visser een anker uit.

Ondertussen waait het steeds harder. Een van de boten komt in de problemen omdat zijn mooringlijn is gebroken. Een boot van 20 ton Grand Solei. Een hele consternatie. Een mannetje van hier brengt met zijn bootje het anker uit. He, He,. Cees pakt voor de zekerheid ook een extra mooringlijn. Zo, nu liggen we helemaal goed en safe. Was ff werk, maar dan heb je ook wat.Omdat het zo hard waait komen er geen schepen binnen. Wat een rust. Zo kennen we deze plek niet.  Af en toe loopt er een toerist langs. De meeste komen uit Nederland, ze spreken ons regelmatig aan. Zo staan er ineens 10 Urkers voor de boot die alles willen weten. Heel speciaal volkje, erg vriendelijk. Doret  heeft voor vanavond een tafel voor tien gereserveerd. Koos en Elly en Wilfried en Erna(beide uit de Marina )zijn er ook. Inmiddels kennen we iedereen al een paar jaar. Voor Nadine en Gino is iedereen nieuw. Maar dat is geen enkel probleem, ze passen zich gemakkelijk aan. Het is een super gezellige avond met lekker eten en hele lekkere wijn.

Gezellig eten op Samos met de bemanningen van 5 boten?

Met z’n zessen nemen we nog een afzakkertje bij Summertime. Het is kwart voor twee als wij onze tanden hebben gepoetst en het bed induiken. Oei oei, de andere dag.
Bij de visboer haal ik sardientjes, 3 € zegt hij. Ik geef 20, maar hij kan niet terug. Geef die 2 € maar zegt hij. Ongelooflijk. Ik breng de vis aan boord en breng 1€ . Hij is zeer blij verrast en bedankt me met zijn hand op zijn hart. Wat een schatje. We hebben heerlijk zitten smullen van de visjes die ik in de marinade had gezet en op de grillplaat gebakken. Vanavond schuiven we weer aan in een restaurant. Zo, mijn eerste verhaal staat erop, was een hele klus. We gaan nog even zwemmen en daarna borrelen bij Adinda.

 

 

Verder lezen…

Afbeelding

Wenskaart 2019/2020

Lakki, Leros Marina. 10 t/m 21 oktober 2019

Lakki, Leros Marina, Leros. 10 tm 21 oktober 2019.

Wel een beetje laat, maar toch nog een laatste verslagje van ons seizoen in Griekenland.
We zitten steeds de dubben, gaan we nog of blijven we hier en gaan we ontmantelen.
Omdat we op zo’n fijne plek liggen en het super gezellig is op de haven, kiezen we om niet meer uit te varen. Iedere dag komt er weer een bekende binnen. De Garuda en de Blue Agean zijn er ook al om samen mijn verjaardag mee te vieren. Het is een hele leuke verjaardag. S’ Morgens drinken we op de boot koffie met de aller lekkerste petit fourtjes. Ik word verwend met cadeautjes.

Heerlijke “petit-fourtjes” uit de beste winkel van Leros.

De middag wordt ingevuld met klussen. We moeten toch een keer beginnen. S’ Avonds eten we super lekker en gezellig met z’n allen bij “Skippers” op de haven. Cees heeft zelfs gezorgd dat er eerst een bubbeltje wordt gedronken.

Gezellige avond bij “Skipper” restaurant op de haven.

En dan begint het echte werk. De zeilen worden eraf gehaald en naar de zeilmaker gebracht om ze te controleren en evt te repareren. Iedere dag doen we een klusje. We hebben zo ook nog genoeg tijd om nog te wandelen en te genieten van het mooie weer.

We fietsen ook s’avonds regelmatig naar het stadje om in een van de restaurantjes te eten. Het is donker en de weg is slecht verlicht. Wij zorgen er wel voor dat we goed zichtbaar zijn voor de andere weggebruikers. Met een hoofdlampje op waar aan de achterkant ook een rood lichtje zit werkt dat prima.

Het is al vroeg donker. Dus koplamp en achter licht op het hoofd.

Op de fiets naar het dorp om boodschappen te doen en om te eten.

Het valt ons op dat er steeds meer vluchtelingen in en rond het stadje lopen. Triest om te zien al die jonge mensen die niet weten wat hun toekomst zal zijn.
Het wordt steeds drukker in de haven, einde seizoen. Niet eerder zagen we zo veel boten op de kant staan. Is er straks voor ons nog wel een plekje. Ik maak een praatje met Janis. Hij zal zijn best doen, maar beloven kan hij niks.
Na een paar weken van werken en genieten van alles, zit het er ook voor ons op.
We varen naar de put waar we uit het water worden getild. Alles prima georganiseerd.
De boot ziet er heel erg goed uit aan de onderkant. Bijna geen aangroei, zodat Cees niet te veel werk heeft. Nou, en dan begint het geneuzel. We hebben de keus uit twee plekken waar we in de winter kunnen staan. Jammer, ons beoogde plekkie vindt Janis te krap, terwijl Cees daar anders over denkt. Maar wij zijn niet de baas. We kiezen voor het plek helemaal vooraan bij de ingang. Het moet maar. Als we na veel passen en meten staan, blijkt het toch niet goed te zijn. We staan voor een boot waar ze de komende winter een nieuw anker moeten aanbrengen. En daar is dan geen ruimte genoeg voor. Ok, dan naar de volgende plek. Helemaal aan de andere kant van de haven aan het einde. Maar, daar wil ik echt niet staan. Hier word ik verdrietig van. Nou, zullen we dan toch maar proberen op het voor ons door Cees aangegeven favoriete plekje. Janis is zo vriendelijk om het toch te proberen. En, ja hoor het past precies. Cees krijgt de complimenten voor zijn scherpe inzicht. Drie keer scheepsrecht en iedereen blij. Na twee dagen de laatste klusjes te hebben gedaan en wassen gedraaid zit het er op.

Prima plekje op de eerste rij en dicht bij de douches.

De laatste was hangt op het voordek.

Zo verlaten we de boot. De kuiptent staat er op.

We nemen afscheid van iedereen en drinken ons laatste kopje koffie hier op de haven.

Wachten op de taxi bij “Skippers”.

De taxi brengt ons naar de ferry die ons naar Kos brengt. We hebben nog ruim de tijd om wat te eten en met de bus naar de luchthaven te gaan. Als we bij de bushalte aankomen, blijkt er helemaal geen bus om deze tijd te rijden. Vandaag zijn de tijden ineens veranderd, dit was op internet nog niet gecorrigeerd. Nou, dat valt ff tegen. Toevallig is er nog een Nederlands stel die ook dachten de bus te nemen. Zij hebben net een taxi besteld. Ik vraag of ze het goed vinden om samen de taxi te nemen. Prima, heel graag zelfs. Onderweg is het gezellig in de taxi. Deze luitjes wonen in Cees zijn geboorte plaats, wat toch een bepaalde band schept. We gaan tien minuten eerder de lucht in zodat we ook vroeger landen in Rotterdam. De taxi belt me dat hij er ook al is. Na een prima rit met een beetje vertraging van een wegomlegging zijn we kwart voor twaalf thuis.
Wij kijken terug op een fantastische tijd in Griekenland op “Le Clapotis”. En we hebben al geboekt om volgend jaar terug te vliegen, op 19 april. Maar eerst gaan we met volle teugen genieten van de winter met kinderen, kleinkinderen, familie, vrienden en kennissen.

Leros Marina, 17 t/m 29 september 2019. Arki, 30 september. Palionissos baai, Kalymnos, 1 oktober. Pothia, Kalymnos, 2 oktober. leros Marina, 3 t/m 9 oktober 2019.

Leros Marina, Leros 17 t/m 29 september. Arki, 30 september. Palionissos baai, Kalymnos, 1 okt. Pothia, Kalymnos 2 okt. Lakki Marina , 3 okt tm. 6 okt.

Als we s’morgens op tijd vertrekken uit Kardamena, staat er een stevig windje. We zetten meteen een rif in het grootzeil. Deze keer varen we niet langs Kefalos en de westkant van Kos. Er kunnen daar nog hoge golven van meer dan twee meter staan. Daar hebben we geen zin in, dus zeilen we langs de oostkant van Kos. Het gaat lekker en we “vliegen” om de kop van Kos heen. We kruisen tussen Griekenland en Turkije richting het eiland Pserimos. Het is de bedoeling dat we daar gaan ankeren. Leuk om weer eens hier te zeilen. Wel lastig is dat er bij Kos zoveel ferry’s heen en weer varen, waar je altijd omheen moet. Het is rond elven als we bij Pserimos zijn. Veel te vroeg om nu al te stoppen vinden wij. We besluiten om verder te varen en kijken waar we uitkomen. In de loop van de middag neemt de wind wat af en we kruisen langs Kalymnos omhoog richting Leros. Dan valt de wind helemaal weg en moeten we toch een tijdje motoren. Onderweg hebben we de haven geïnformeerd dat we vandaag nog binnen zullen lopen. Rond kwart voor zeven liggen we weer aan de D stijger. Zo, dat was een pittige lange dag. Maar we hebben genoten.

Onze gevaren route.

Onze vrienden van de Cumulus, Nadine en Gino, zijn blij verrast dat wij er weer zijn. Zij gaan binnenkort de kant op en naar huis. We gaan meteen aan de borrel en eten heel gezellig in het restaurant op de haven. Ook daar worden we met open armen ontvangen. (beetje overdreven, ha ha.)
De komende dagen trekken we heel gezellig met elkaar op. We huren nog een auto en rijden het hele eiland nog eens rond. In de noord baai drinken we koffie en gaan op zoek naar een Kerkje waar ook nog muurschilderingen uit de oorlog op de wanden zouden staan. Helaas, kerkje gevonden maar gesloten.

Het kleine bijzondere kerkje aan het water.

Dan maar terug naar de Plakhoudi baai.

De Plakhoudi baai, waar we al diverse keren hebben gelegen. Dit is een van de weinige plekken om beschut te liggen bij zuiden wind.

Samen lopen we nog een keer ( voor ons al de derde keer) naar de Italiaanse villa in Xerokampos. Zij waren daar nog niet geweest . Het blijft fascinerend mooi, ook de uitzichten.

Op weg naar de villa uitrusten en genieten van de omgeving.

Uitzicht op weg naar de villa.

Uitzicht op Xerokampos op weg naar de villa.

Een van de muurschilderingen bij binnenkomst in de villa.

We krijgen het bericht, dat onze vrienden Adri en Kees helaas niet zullen komen. Kees heeft een bijholteontsteking . We wikken en wegen wat we dan zullen gaan doen. We liggen alweer een aantal dagen hier. De Woezel met Gerda en Ruud, berichten dat ze de 27st de haven zullen binnen lopen. Nou, dan blijven we toch nog een paar dagen extra hier. Altijd gezellig om met elkaar te zijn. Inmiddels zijn onze Belgische vrienden vertrokken.
Wij maken een paar dagen een flinke wandelingen van een paar uur. Pff, pittig dat klimmen soms, maar meer dan de moeite waard.
1e wandeling, oostelijk rondje vanuit de haven.

Uitzicht aan de oostkant van Leros.

Uitzicht op de Panteli baai.

Foto 2e wandeling,westelijk rondje vanuit de haven.

Uitzicht op onze haven Leros Marina.

We lopen langs en door het bos, waar tijdens het bezoek van Margje en Lucas een flinke brand geweest is.

O, o, wat is het weer gezellig met Gerda en Ruud. Borrelen , kletsen en eten bij Woody’s en Petrino.
Toch besluiten wij om nog een keer de haven uit te varen en een toertje te maken. Het weer zit niet al te best mee, zeer variabele windrichtingen. Als we maandag uitvaren met de bedoeling richting Samos, komen we niet verder dan Arki. Maar o, wat een fijne dag hebben we gehad. Lekker kruisen en kijken waar we uitkomen. Zeer relaxed als je niets moet. We boffen. We kennen een aantal plekjes op Arki om te ankeren. Maar we zouden zo graag nog eens aan de kade van Port Augusta gaan liggen. Er kunnen daar maar hooguit 8-10 boten liggen. Yes, nog een aantal plekjes. We gooien anker uit en leggen aan met de “kond” tegen de kade.

Aan de kade in port Augusta.

Wat een rust heerst hier. Het is piep klein. Er wonen bijna geen lokalen. Dus geen auto’s en weinig scooters. Wel een paar heerlijke restaurantjes. We hebben een fanatische avond en nacht. Even dachten we dat het mis zou gaan, toen er een grote vissersboot langszij ging liggen.

In de loop van de middag meert er een vissersboot aan.

Aan de andere kant ziet de vissersboot er totaal anders uit. Vol met staken en een heleboel plastic kannen. Lijkt wel “Green Peace” ophaal dienst.

Een half uurtje liet hij zijn motor draaien midden in de nacht. Verder absoluut geen overlast gehad. Ja, en wat doen we de volgen de dag. Samos zou wel leuk zijn, zien we Elly en Koos nog voor ze naar huis gaan. Maar de wind staat zodanig tegen, dat het dan een lange motortocht wordt. Tenslotte hebben we toch een zeilboot.
Dus kiezen we om weer af te zakken naar het zuiden en bellen met E&K dat we echt niet komen. Binnen een korte tijd zijn we weer langs en voorbij Leros met heel weinig wind laten we ons voortbewegen. Soms ietsje meer, dan weer minder. Het is heel rustig met medezeilers. We hebben echt geen zin om de motor aan te zetten, zonde van de serene rust om ons heen. Ik bel met Ilias of er nog een boei beschikbaar is voor. Natuurlijk Marijka(zo word ik op Kalymnos genoemd), kom maar.

Binnen varen in de Palionissos baai.

Rond vijf uur liggen we heerlijk in de Palionissos baai. We zwemmen en snorkelen. S’avonds laten we ons ophalen door Kristof, kunnen we de bijboot aan dek laten liggen. Nu nemen we echt afscheid van de familie en personeel. Tot volgend jaar. De andere dag starten we om 9 uur de motor en motoren naar Pothia. We varen langs Vathy en de visfarms of we nog dolfijnen zien. Helaas niet een. Ook deze plek doen we voor de laatste keer aan dit seizoen. Bij Stoukas zijn ze al op de hoogte gebracht door Nomiki, dat we eraan komen. Zo gaat de tamtam hier. Ina en Frank komen ook vandaag weer terug van hun bezoekje aan Kos. In de vroege avond komen ze naar de haven. Even een glaasje bij ons aan boord voor we gaan eten bij Stoukas.

Uitzicht op Pothia.

En weer nemen we afscheid van mama Popi, Maria, Vasilis, Nomiki en Catrina. Ina en Frank gaan we de komende winter in Nederland weer zien. De weersverwachting geeft niet veel goeds voor de komende dagen, harde zuidenwind en regen. Dan zijn wij graag op een veilige plek, dus varen we weer naar Leros, Marina. Met weinig wind kruisen we er heen. Het is heerlijk zonnig, dus genieten. Nu liggen weer op de D stijger, maar nu aan de andere kant om de zuidenwind op de neus te hebben. En inderdaad er staat een hele harde wind. Er komen steeds meer boten binnen. De marinero’s hebben het druk. We besluiten om dit jaar niet meer uit te varen en met de klusjes te beginnen. Het is weer een gezellige boel hier. Alle vrienden en bekende zijn er ook.

Pothia, Kalymnos 31 augustus 2019. Kefalos, Kos 1 en 2 september 2019. Nisyros 3 t/m 4 september 2019. Kardamena, Kos 6 t/m 16 september 2019.

Pothia, Kalymnos 31 augustus. Kefalos, Kos 1 en 2 september . Nisyros 3, 4, 5 september. Kardamena, Kos, 6 t/m 16 september.

En zo zijn we weer met z’n tweetjes. We missen Margje en Lucas wel, maar het kan niet altijd feest zijn. We kijken naar een ceremonie ter ere van de overledenen van de oorlog.
Omdat J&J vandaag willen vertrekken en wij misschien over hun ketting liggen, halen we het anker op. We hebben geen zin om op nieuw te ankeren en weer alles opnieuw vast te maken en vertrekken. We vertrekken richting Kos via de oost kant. Het is pittig buiten, er staan behoorlijk hoge golven. Na een poosje ben ik er ook aan gewend en geniet van onze zeiltocht. In Kefalos leggen we het anker neer. Precies op ons favoriete plek. Hier blijven we twee nachten genieten van de prachtige baai met zijn heldere zwemwater.
We zeilen naar het vulkaan eiland Nisyros. Het is niet heel ver, zo’n 12 mijlen. Omdat er weer harde wind komt blijven we hier drie dagen. De tweede dag komt de “Jonas” weer gezellig naast ons liggen. We eten s’avonds met z’n allen bij Captains House. Het is heel gezellig hier aan de kade. Er zijn altijd wel bekende waar je een praatje mee hebt.

J&J, met hun vrienden en wij eten gezellig bij Captains op Nisyros

We willen ons weer verplaatsen en bellen met Zacharias, er is waarschijnlijk wel een plekje in Karadamena.
Omdat we voor twaalf uur daar willen zijn, halen we ons anker op. Ook de Jonas. Nu ligt hij misschien over ons anker. We nemen afscheid. Zij gaan naar Turkije, waar ze een contract hebben in Finike.
We hebben een pracht plek aan de kade. Binnen een korte tijd ligt het hier weer helemaal vol en hebben verschillende boten pech. Wij installeren ons hier voor een aantal dagen. De hele week is het een geschuif van boten, wat een leuk vermaak is voor de toeschouwers.
Ook worden we “getrakteerd “op een hele slechte middag met heel veel regen onweer en windstoten. Wat zijn wij blij dat we goed liggen.

Donkere lucht boven Kardamena.

Dat geldt niet voor iedereen. De boot die de andere dag een plekje naast heeft, was los gegaan van zijn anker en mocht met uitzondering aanleggen bij de militairen.
We maken een wandeling op onbekend terrein. Volgens Google zouden daar doorgaande wegen lopen. Prachtige pittige wandeling. En dan staan we ineens voor een hek.

Begin van onze wandeling! Ook de schapen zoeken de schaduw op.

Omgeving Kardamena.

Omgeving Kardamena. In de verte de zee en Kardamena.

Hier stokte onze geplande wandelroute.

Jammer, dan weer terug. We proberen nog een paar andere paadjes, maar helaas ook die lopen dood.
Op de terug weg plukken we echt de aller laatste vijgen .mmmmm.

De laatste pluk dit jaar.

We “vallen met onze bibs in de boter”. Het is 8 september en het jaarlijkse grote feest is dit weekend. Aan kade staat een grote markt opgesteld met heeeel veeeel rommel. Zaterdag avond gaan we net als twee jaar geleden naar het feest van de Kerk. We kopen weer voor ieder een bon van€ 10;— voor eten en drinken. Alles wordt gesponsord door de plaatselijke notabelen. De opbrengst gaat naar de Kerk, die het besteden aan de armere. We hebben leuk contact met de lokalen. De leraar Engels, zijn broer die op de luchthaven werkt, de kapster en een aantal jonge vrouwen. We genieten van de muziek en dans. Om twee uur vinden ook wij het welletjes en zoeken ons bed op.

Wij zijn er niet alleen!

De lokale volksdansgroep geeft een showtje.

De dansgroep later op de avond.

We maken een leuke fiets tocht en zwemmen en snorkelen.

Ook nu weer een onderwater opname van onze favoriete snorkelplek.

Zacharias brengt ons op het idee om het Victoriaanse kasteel Antimachia te bezoeken. Gek, hadden we nog niet aan gedacht. Normaal ga je via het dorp Antimachia. Maar wij doen het anders, wij gaan er lopend heen. Zacharias legt ons uit waar er een pad naar het kasteel loopt. We pakken de fiets en fietsen twintig minuten het achterland van Kardamena in. En ja, gevonden.

Hier begint het prachtige pad. Je durft er bijna niet op te lopen.

Het is een meer dan prachtig pad van ingelegd natuursteen, aangelegd met Europees geld voor ruim € 14.000000., In de middle of now ware. (En hier in het stadje Kardamena zouden zo graag een overdekte plek hebben waar de kinderen in de winter kunnen basketballen en sporten. Kosten € 500.000, maar dat geld is er niet.)
Europa heeft/had geld genoeg en de Grieken zitten nu met de schuld. Want ze moeten dit wel terugbetalen.
Dit is hier in Griekenland niet de eerste keer dat wij deze schandalige nutteloze verspilling zien.

Kilometers lang!! Alleen het begint 2 km vanaf de bewoonde wereld. Ook staat er nergens aangegeven dat er een pad is???

Nog steeds het pad. Nu zien we in de verte het fort.

We komen ook echt niemand tegen. Na een half uurtje wandelen komt het kasteel in zicht. Maar dan moeten we nog ruim een kwartier. Ineens houdt het pad op.( geld is/was op).

Ongelooflijk, maar echt waar.

Nog zo’n 400 meter door het zand naar het kasteel.

Het laatste stukje naar het fort.

Indrukwekkend deze fortmuur.

Vooral de buiten muren van het kasteel zien er imposant uit. Binnen is er niet veel meer over van de vestiging. Belangrijkste historie van het kasteel is, dat er tijdens de Ottomaanse bezetting 25.000 mensen hun toevlucht hadden gezocht in dit kasteel. De vijand is vertrokken, maar heeft wel het land in brand gestoken.

Ingang naar het fort.

Ingangs poort!

Een van de twee kerkjes binnen het fort.

Bijzonder wapen boven de ingang van het kerkje.

Oude muren binnen het fort.

Overal ingestorte woningen en paden/straten binnen het fort.

Uitzicht over zee vanuit het fort.

Uitzicht over het land vanuit het fort.

De terug weg gaat een stuk sneller. Binnen een klein uurtje zijn we moe maar voldaan terug bij de boot. Toch was de wandeling ons meer dan moeite waard.
De weersverwachting geeft aan dat er een gaatje is om weer een stukje naar het noorden te gaan. Na een fantastische tijd van tien dagen met veel leuke contacten ( veel Nederlandsche toeristen) in het restaurant maken we een einde aan ons verblijf in Kardamena.

16 t/m 30 augustus 2019. Pothia, Kalymnos, Palionissos baai, Lakki Marina, leros. Emporios, kalymnos, Xirokampos, Leros, Palionissos baai, Pothia, Kalymnos.

Pothia, Kalymnos, Palionissos baai, Lakki Marina, Leros. Emporios, Kalymnos, Xirokampos, Leros, Palionissos baai, Pothia, Kalymnos.

He, He eindelijk dan weer eens een stukje. We hebben het ook zo druk, ha ha.
Zoals gepland zullen Margje en Lucas vandaag hun intrek nemen op Le Clapotis. Wat hebben we hier lang op moeten wachten en naar uitgezien. Ze zijn optijd geland op Kos en komen om tien over twaalf met de ferry op Kalymnos aan.

Aankomst van Margje en Lucas. Met de kleine ferry vanuit Mastichari op Kos naar Pothia op kalymnos.

Iedereen is blij om elkaar weer te zien. Omdat er een pittig windje staat en Lucas nog even moet wennen van het aan boord zijn, blijven we een paar dagen liggen aan de kade van Pothia. Gelukkg is er een fijn strandje om te zonnen en te zwemmen. We huren een dag een auto om het hele eiland te verkennen over land. Na al de jaren dat we hier komen, worden we weer verrast met nieuwe plekjes. Margje is een geweldige chauffeur.
we brengen eerst een bezoek aan het oude kasteel in Pothia.

Het oud kasteel in Pothia, “Chrysocheria Castle”

Daarna bezoeken we een histories museum over Kalymnos. In de shop worden handgemaakt producten van Frank tentoongesteld. Hierna bezoeken we Klooster Agios Savvas, van waaruit wij een prachtig uitzicht hebben over de baai van Pothia.

Ingang klooster Agios Savvas

het klooster.

Pothia

Pothia

We brengen een bezoekje aan de “Piraten baai”, waar we lunchen en Lucas heerlijk kan zwemmen.

Marijke en Margje genieten van eef rust in de Piraten baai.

Tenslotte brengen we een bezoekje aan Ina en Frank, die in Vathy wonen. Ze wonen in een leuk huis in een van de buurtschappen van Vathy. We worden aan de haven van Vathy getrakteerd op een drankje. Super gezellig!!!

het havenstadje Vahty.

Na een paar dagen is het weer rustig om op “pad” te gaan. Met een beetje zeil op, zeilen we naar de Palionissos baai. Heel even zien we een paar dolfijnen. Vooral Lucas vindt het hier fantastisch. Hier kan hij eindelijk met de bijboot varen. Ook wij genieten van het zwemmen en snorkelen.

Lucas helpt in de Palionissos baai bij het aanbrengen van een extra lijn naar de mooring boei.

Lucas aan het werk.

Uiteraard mag Lucas hier met de bijboot varen.

Als volleerd stuurman brengt Lucas margje weer aan boord.

Lucas brengt Marijke en Cees naar het restaurant Ilias.

Jammer, maar er staat iets te veel wind. Niet iedereen vindt het prettig om te liggen rollen. We besluiten om naar onze thuishaven te varen in Lakki. Hier liggen we super en er is alle comfort. Jan en José komen een bakkie doen, ze liggen nog aan de kade in de stad. Gezellig!! We huren nog een keer een auto om ook Leros te bekijken. Natuurlijk willen we Margje en Lucas ook de villa laten zien die bewoont geweest is door Duitse soldaten. Op de muren staan de meest mooie tekeningen en schilderwerken. We rijden met de auto tot aan het “ geitenpad” daarna lopen we nog drie kwartier omhoog. Pff, Lucas heeft niet zo’n zin. Als hij boven komt en de villa binnen gaat veranderd zijn humeur, hij vindt het ook prachtig en indrukwekkend. Margje is ook erg onder de indruk. (zie foto’s Facebook Margje en blog).

Uitrusten onder de bomen, na de flinke wandeling naar de “Italiaanse Villa”.

Uitzicht vanuit de Villa op een deel van Xirokampos.

We lopen langs een uitzicht punt, waar we op Kalymnos kijken..

Op weg naar het kasteel van Kyra Panagia gaan we effe een kijkje nemen bij een klein rotskerkje in Xirokampos.

Een piepklein kerkje i de rotsen.

Bijzonder in dit kerkje “Panagia Kavouradena” is de Icoon van Maria met kindje, met een krab om haar heen.

De bijzondere Icoon!

Net voordat we het kasteel Van Kyra Panagia bezoeken drinken we nog iets in een van de molentjes bij het kasteel.

De oude griekse molentjes nabij het kasteel.

Uitzicht op Panteli vanuit een van de molentjes.

Daarna bezoeken we het prachtige kasteel van KyraPanagia en genieten van het uitzicht.

Het kasteel van Kyra Panagia.

Lunchen doen we aan het strandje van Panteli. Vooral de aubergines zijn heerlijk en niet te vergeten de grote witte bonen, mmmmmm.
Na de lunch brengen we nog een kort bezoekje aan het kerkje van Agios Isidoros.

Kerkje van Agios Isidoros.

Het kerkje is alleen bereikbaar over een smalle betonnen pier.

Eind van de middag brengen Margje en Lucas door op een super leuk strand bij Gourna. Er zijn hier weinig toeristen, heerlijk. Cees en ik drinken een biertje. We hebben een gezellige babbel met de eigenaar. Er komen vanavond 200 gasten, waar ze de tafels voor aan het dekken zijn. Een doopfeest wordt hier heel groots gevierd.

Omdat we weer lang genoeg in de haven liggen, gooien we de trossen los. Op de motor varen we richting Lipsi. Er staat een behoorlijke zee en zeker niet leuk voor iedereen. We draaien om en zetten koers naar Emporios. De bedoeling is dat we hier twee dagen blijven aan een boei. Het is een heerlijk standje met prima restaurant en vriendelijke familie. Heel idyllisch eten we s’avonds op het strand. De nacht is wat onrustig geweest omdat de boei tegen de boot lag te bonken. Geen probleem, we maken lossen en gaan naar een andere baai. Het is maar een klein tochtje, maar we kunnen heerlijk zeilen op het voorzeil. Iedereen geniet . We leggen ons vast aan een boei van restaurant Aloni in de baai van Xirokampos. Hele fijne boeien, lange lijn zonder grote ton, alleen een klein tonnetje wat je op kunt trekken. We hebben twee heerlijke dagen hier in de baai. Margje heerlijk op een bedje aan het strand. Lucas de hele dag in het water. Eten s’ avonds bij Aloni en spelen een paar spelletjes The Mind. Wat een leuk spelletje is dat. Er is niet een winnaar, maar je bent het samen.
Omdat we allemaal verrukt zijn van de Palionissos baai, leggen we ons nog twee dagen vast aan een boei van Ilias. Om aan onze conditie te werken maken we een fikse wandeling van bijna 7 kilometer naar de klimwand. Heel veel internationale klimmers komen hier op af. Cees, Margje en Lucas deden dit twee jaar geleden al een keer. Voor Marijke is het de eerste keer. Met die nieuwe heup moet dat kunnen. Pff, tandenbijten soms. Van de ene steen naar de andere, enz. Maar het is meer dan de moeite waard als je bij de wand komt en de klimmers bezig ziet. De wandeling op zich is ook geweldig. Ongerepte natuur en prachtige uitzichten.

Marijke en Cees op weg naar de klimwand.

Nog steeds onderweg!

De klimwand bereikt, waar diverse klimmers bezig zijn.

Als we terug zijn genieten we van ons “.eigen zwembad”. Heel apart, later komt naast ons nog een boot uit Noordwijk liggen. Het zijn bekende van ons. S’ Avonds in het restaurant kletsen we ff bij. De andere dag brengt Lucas ons met de bijboot naar het standje in de baai. Dit is een van zijn en onze favoriete plekje. Super mooi snorkelen tussen de rotsen en inhammetjes . Marge en Lucas duiken een flink aantal huizen van zee-egels op. Dit is echt de kers op de taart van deze vakantie. Als we gaan eten worden wij en onze buren opgehaald door Christofos. Voor ons gemak hebben we de rubberboot al aan dek gelegd. We worden weer erg verwend in het restaurant. Wat een fijne familie, zo lief en geïnteresseerd .
En dan is het vrijdag 30 augustus. We gooien los van de boei en zeilen naar Pothia. Dit is echt een cadeautje, super fijn en relaxed zeilen we langs Kalymnos. Even langs de visfarms, of we nog dolfijnen kunnen zien. Yes, een groepje bij elkaar. Vlug zeil indraaien en er op af. Helaas ze laten zich niet meer zien. Rond de middag liggen we weer vast aan de kade van Pothia. De gasten hebben alle tijd om hun spulletjes te pakken en nog even een wandelingetje te maken en wat cadeautjes te scoren voor thuis. We spelen ons laatste spelletje The Mind en brengen het stel naar de ferry. We nemen afscheid en zwaaien ze uit. Lieve Margje en Lucas,. WAT HEBBEN WIJ GENOTEN.

Afscheid van margje en Lucas. Met de ferry op weg naar Mastichari op Kos. Later vliegen ze met zeer veel vertraging naar Nederland.