Skip to content

Bezoek van Adri en Kees. Griekenland van 29 mei t/m 12 juni 2018

Zeiltocht Griekenland van 29 mei t/m 12 juni 2018.

De route die we dit jaar met “Le Clapotis”, met aan boord Adri en Kees als gasten gevaren hebben.

Verslagje van Adri en Kees.

Ook dit jaar zijn wij weer uitgenodigd om met Cees en Marijke mee te varen in de Dodekanesos, een prachtig zeilgebied in het zuidoosten van Griekenland. Wij zijn geland op Kos, en waren al snel met de bus in Kardamena, waar we allerhartelijkst werden ontvangen en de koffie met appelgebak al klaar stond.

Net als 2 jaar geleden ligt “Le Clapotis “aangemeerd aan de kade in Kardamena, naast het piratenschip.

De eerste avond in Kardamena gegeten bij “Teos Restaurant”, tegenover de boot.

De volgende dag zijn we met ruime wind naar Nysiros gevaren, een prachtig vulkanisch eiland.

Wij genieten van de rust in de haven van Palon op Nisyros.( het vulkaan eiland).De vulkaan hebben we vorig jaar al bezocht.

De dag erna zijn we naar Symi gevaren, waar we in de Panormitisbaai , met een heel mooi klooster als uitzicht, geankerd en lekker geBBQd hebben.

Vanuit onze ankerplek uitzicht op het klooster.

Van Symi zijn we naar Tilos gevaren.

Het knusse haventje van Tilos. Prachtige omgeving.

Vanuit Tilos zijn we naar Kos-stad gevaren, waar de gevolgen van de aardbeving van vorig jaar nog steeds duidelijk te zien zijn.

Kees heerlijk aan het roer tijdens tochtje Tilos naar Kos.

Wij liggen in de stad Mandraki op Kos aan de kade muur.

Wij liggen nu op dezelfde plaats waar Marijke en Cees vorig jaar lagen tijdens de aardbeving op Kos.

Nog steeds gevaarlijk terrein.

Vanuit Kos zijn we naar Kalymnos -stad gevaren.

“Le Clapotis” aangemeerd in Pothia op Kalymnos.

We gaan eten bij restaurant “Stukas” waar Marijke en Cees al jaren komen.

Een dag later gaan we naar de Palionysos baai, waar we heerlijk gegeten hebben bij het restaurant van Nomiki.

Onderweg van Pothia naar de Palionissos baai krijgen we bezoek van enkele dolfijnen.
Dit was in de baai van Vathi.

We kijken nog even in “Vathi” een leuke smalle baai. Een paar aanlegplaatsen, maar wel benauwend. We gaan weer verderop.

Ons en van Marijke en Cees favoriete restaurant in de Palionissos baai bij Nomiki.

De nacht valt in de Palinissos baai. Tijdens het eten bij Nomiki uitzicht op de boten.

Vervolgens hebben we nog in een paar mooie baaien geankerd op het eiland Leros, met de daarbij behorende en voortreffelijk door Marijke gemarineerde BBQ’s.

Op anker in de Plakhouti baai in het noorden van Leros. Er was een stevige zuidenwind. Deze baai geeft een goede beschutting tegen deze wind.

Foto van restaurant in de””Arkhangelos” baai, de laatste ankerbaai. Wij zijn uit de Plakouti baai vertrokken, omdat de wind sterk noord werd en deze baai een betere beschutting geeft. Ook deze baai ligt het noorden van Leros.

Kees en Adri komen weer aan boord, na een bezoekje aan het restaurant op de wal in de Arkhangelos baai.

Adri heeft een heerlijke salade gemaakt.

Cees controleert of het vlees al gaar is!

Ook Marijke en Cees genieten van de salade en BBQ.

Tenslotte zijn we in Lakki, de thuishaven van Cees en Marijke aangekomen, hebben nog een dag het eiland per scooter verkend, en zijn maandag met de catamaran naar Kos-stad vertrokken, om dinsdag weer naar huis terug te gaan. Cees en Marijke, we hebben genoten van deze zeiltocht en jullie gastvrijheid en wensen jullie nog heel prachtige zeiljaren in goede gezondheid toe.

Lieve groetjes,

Kees en Adri

Advertenties

Kardamena, Kos. Zondag 19 mei t/m maandag 28 mei 2018.

Kardamena, Kos. Zondag 19 mei tot en met maandag 28 mei 2018.

Het is warm, zelfs benauwd. De thermometer geeft dikke 35 graden aan.
Maar, we klagen niet, het is heerlijk. We passen ons ritme gewoon aan. Heerlijk een duik in zee, wandelen en fietsen en heel veel lezen. Ook hebben we veel contact met het thuisfront.
Maar, er moet wel het e.e.a. gedaan worden. Cees verzamelt moed en gaat aan de slag om de romp te,wassen en te behandelen met twee componenten was. Uit ervaring weten we dat dit echt super spul is van Dulon. Waarschijnlijk kan hij volgend jaar deze klus dan overslaan.

Cees poets de romp vanuit ons bijboot.

Er worden weer veel bakkies koffie gedronken en geklets met de mede bootjesmensen. Het wordt hier onderhand een harde kern. Wel gezellig hoor.
Cees laat toch even de startaccu doormeten. En inderdaad, die is aan vernieuwing toe. Deze techneut weet ook te vertellen dat er eigenlijk een te licht exemplaar in zit. Hij adviseert om een iets zwaardere
te plaatsen.
De volgende dag komt de monteur terug en plaatst voor €130,—, inclusief een flinke fooi een nieuwe. Zo, daar kunnen we voorlopig weer mee voort.
En zo is het altijd wel wat.
Donderdag avond zitten we zonder elektriciteit. We hebben net een aantal sardientjes op het grilplaatje klaar. Wij zijn niet de enige met pech, het hele stadje zit zonder. Wat vervelend voor de restaurantjes, de terrasjes zitten vol. Overal worden kaarsen en zaklampen vandaan gehaald. Iedereen blijft redelijk rustig en het eten gaat gewoon door. Omdat wij vaak ankeren, hebben we ook een aantal van die mooie oplaadbare lampen. Snel aan Teos gegeven, zijn ze er heel blij mee. Hun terras is goed verlicht. Na ongeveer twee uur in het donker springt het licht weer aan. Het schijnt dat er brand was ontstaan in een centrale waardoor een heel groot gedeelte van Kos zonder stroom zat.
Verder gebeuren en weinig spannende dingen. Het is goed toeven hier.
En net als je dit hebt opgeschreven gebeurd er toch weer wat anders. Zaterdag, bij de Piratenboot wordt er druk geklust. Omdat ze accu’s moeten vervangen hebben ze zo’n grote pick-up op de kade staan. Bij het achteruit rijden kijkt de chauffeur niet goed uit en rijdt tegen de fietsjes van ons. O, o, o,. Daar kunnen ze niet goed tegen. De fiets van Cees is flink beschadigd. Slag in achterwiel, kapotte spaken en trapper en krenk krom. Nou, hoe gaan we dit oplossen. Ze nemen hun verantwoordelijkheid en nemen de fiets mee om te repareren. Wij hebben er een zwaar hoofd in. Wordt vervolgd. En dan breekt er om een uurtje of zeven noodweer uit. Een onweersbui hangt boven ons.

Donkere wolken boven Kardamena.

Niet normaal!!!!! Alles wordt nog eens extra vastgezet. Het gaat zo te keer met donder, bliksem en stort regen, dat wij besluiten van boord te gaan en onze toevlucht zoeken bij Teos, waar we een ouzo drinken. Na een drie kwartier is het helemaal over. Pffff, ik persoonlijk was een beetje bang. Gelukkig hebben we nog een heerlijke avond.

Op de foto niet goed te zien, maar het is grauw en kunnen nauwelijks iets zien va de regen.

Zondag hebben we contact met Elly en Koos van de “Adriaan “. Zij zijn onderweg vanuit Samos. Ze vragen of hier nog een plekje voor hun is. Nu wel, maar misschien niet meer over een uurtje of drie. We kunnen beloven dat wij iets voor ze kunnen regelen met de buren enzo. Ondertussen kijken wij naar de Formule 1. Tegen half zes komen ze binnen varen. Ze hebben een prima plekje voor de komende dagen. We drinken een borrel bij ons aan boord en eten, ja, bij Teos. Super gezellig weerzien.

Samen met Elly en Koos bij Teos restaurant.

Maandag wasdag. We sorteren de was en Cees brengt vier zakken naar de wasserette. Ophangen doen we zelf. Binnen enkele uurtjes ligt alles weer in de kast. Hier kan geen droger tegen op. De bedden zijn weer opgemaakt en alles is klaar om morgen onze vrienden te ontvangen. We hebben er zin in. En op de valreep nog een laatste nieuwtje. Cees heeft zijn fiets weer terug. Helemaal in orde, inclusief nieuwe trappers. Ongelooflijk dat ze dit zo goed hebben kunnen herstellen. Heeel hartelijk bedankt, jullie verdienen echt een pak stroopwafels. En, nu zijn we er doorheen, ha ha.

Dinsdag 8 mei t/m zaterdag 19 mei 2018

Pothia, Kalymnos, dinsdag 8 mei t/m Woensdag 9 mei,
Mandraki , Kos, donderdag 10 mei t/m zaterdag 12 mei.
Nisyros, zondag 13 mei.
Kadamena, Kos, maandag 14 mei t/m zaterdag 19 mei.

Na veel wikke en wegen om wel of niet te vertrekken, gooien we de trossen los op 8 mei. Dit wordt onze eerste toch van dit seizoen. Cees is niet blij, de motor start niet meteen. Even goed loopt de motor als een zonnetje. We varen de Lakki baai uit en genieten meteen van het prachtige gebied hier.

In de verte, laten we Lakki achter ons.

Er staat een prima windje om beide zeilen te zetten. We hebben de wind redelijk van achteren, wat nooit zo rustig vaart. Na een paar uurtjes is de wind ons gunstig gestemd en varen we met ruime wind richting Kalymnos. Het gaat lekker, we halen weer ruim de 8 knt. Het is nog rustig aan de kade van Pothia.

Kalymnos, Pothia

Kalymnos, Pothia.

We worden meteen herkend door Yannis, de havenmeester. Het voelt weer als thuiskomen. De familie en het personeel van Stoukas Taverna staan al bij de boot om ons te verwelkomen. Ook hier worden weer een paar pakken stroopwafels afgegeven, ze zijn er dol op.
Zoals altijd, vermaken wij ons prima hier op Kalymnos. Ook onze “ Kalymnos vrienden” maken weer hun dagelijkse wandeling over het boulevardje. Ze zien er goed uit.
Zaterdag verwachten wij Thea en Wim voor een aantal dagen op de boot.
Om zeker op tijd in de stadshaven van Kos te zijn en een mooi plekje te hebben, vertrekken we donderdag weer.
En weer een prachtige zeiltocht. Het is niet zo ver, dus liggen we al om twee uur aangemeerd. Op dit moment zijn we de enige zeilboot.

Heerlijk rustig nog in de stadshaven van Mandraki (hoofdstad Kos)

De vriendelijke havenmeester biedt ons ook nogeens een mooringlijn aan. Super, hoeven we geen anker uit te gooien. Ook is hij zeer geïnteresseerd hoe het met Margje en Lucas gaat. Hier lagen wij vorig jaar tijdens de aardbeving. Als we even onze benen strekken, zien we meteen dat er nog niks is gerepareerd. Losse stenen zijn opgeruimd, verder helemaal niks.

Nog niets gerepareerd.

Nog steeds gevaarlijk terrein.

Een beetje rotzooi kan er nog wel bij.

Er is geen geld voor herstel. Misschien over 20 jaar. Wel is er wat hersteld bij de haven waar de ferry’s aankomen en vertrekken vanuit Griekenland. De ferry uit Bodrum, Turkije, komt aan aan de andere kant van de haven. Het is nu een stuk rustiger hier aan de kasteelkade met toeristen met hun rolkoffertjes.
Thea en Wim komen vrijdag ochtend met de ferry uit Bodrum. Cees gaat ruim voor tienen richting de haven. Jammer, ook voor ons en de gasten is dit helaas nu een aardig stukje tippelen. He, He na bijna twee uur komen ze aan boord. Het is een chaos bij de paspoortcontrole. Maar wat gezellig om elkaar hier weer te zien. Ze nemen hun intrek in de achterkajuit. Het is voor hun de eerst keer om aan boord te verblijven op een S/Y. Ze zijn erg flexibel, dus geen probleem. Vandaag is het druk op Le Clapotis. Marit en Haje zijn toevallig ook op Kos en drinken een drankje.

Er wordt een Griekse Cava opengemaakt ter verwelkoming.

Thea en Wim voelen zich al heel snel thuis. Lekker in de zon op ons voordek.

Een Griekse salade gaat er ook best in.

Later op de dag blijkt er een broer van Wim met zijn vrouw ook op Kos te zijn. Hoe leuk is dit. Ook zij komen gezellig een poosje aan boord. T&W verkennen samen de binnenstad van Kos terwijl wij lekker relaxen. S’avonds eten we bij de oude opgravingen. De plek is prachtig, het eten iets minder. Er ontstaat een flinke discussie . Als de rekening komt trekt hij de “gegrilde sardines” eraf en we krijgen nog een klein drankje. Nou, vooruit dan maar.

Een gezellige plek in Mandraki, om te eten.

Er staat de volgende dag iets te veel wind om te verplaatsen. De gasten spreken nog gezellig af met de familie.
Maandag gooien we op tijd de trossen los. Het wordt een meer dan geweldige zeildag.
De wind komt ruim in en is tussen 10 en 25 knopen. We halen een record snelheid van 9.1.

Mooie snelheid op het log.

De aanloop naar Palon op Nisyros

WoW, wat een feestje. Voordat we het haventje op Nisyros invaren hebben we al contact gehad met Stamatis van Captains House. Hij staat klaar om de lijnen aan te nemen en we liggen weer prima.

De kade van Palon op Nisyros

Ons plakje voor Restaurant Captains House

We huren een auto, want een bezoek aan de vulkaan is een must. Bijzonder is dat we hier al meerdere keren zijn geweest en de beleving iedere keer anders is. We wandelen met z’n viertjes door de krater waar vele fosfor uitlaatjes zijn.

Marijke en Wim kijken in de krater.

We wandelen naar beneden de krater in.

We bekijken de diverse werkende fosfor kratertjes.

Opname van een fosfor kraterje

Foto in de krater.

We maken nog een toertje naar het bijzonder leuke plaatsje Nikia. Op een terrasje verwennen we ons met een heerlijke koele Mythos. De olijven zijn verrukkelijk. We vinden het welletjes voor vandaag en rijden terug naar de boot. Captains House heeft de service om te kunnen douchen. Natuurlijk maken we daar gretig gebruik van.
Na een ouzo aan boord eten we bij het restaurantje.
Koffie met een likeurtje drinken we aan boord. Het is een heerlijke avond.

Maandag zeilen we weer terug naar Het eiland Kos. We liggen nu aan de zuidkant in Kardamena. Dit is echt een favoriet plekje voor ons, tegenover Theo’s Taverna. We hebben mazzel want het ligt bijna vol. Ik had Zacharias gebeld, maar die werkt nog niet. Ongelooflijk, iedereen ligt hier nu gratis, incl. water en elektra.

Wim aan het roer.

Thea aan het roer.

Aan de kade in Kardamena, naast het piratenschip.

We leggen tegenover Teos restaurant. Hier gaan we eten.

Wat is het zeilwereldje toch klein. We liggen nog maar net aangemeerd en er komt een Turkse boot naast ons liggen. Marijke zegt “Die man kennen we toch”.
jawel, het is de Tukse boot die tijdens de aardbeving vorig jaar in Kos naast ons lag. Ook hebben we veel steun aan hem gehad. Voor de tweede keer dit jaar wordt er gevraagd naar Margje en lucas.

De zwaaiende man is onze Turkse vriend.

Waarschijnlijk begint het seizoen van betalen op 1 juni. Thea en Wim vermaken zich prima en nemen een paar flinke duiken in zee. Wij schudden deze en gene even een handje. Ook hier zijn we weer zo welkom.
Als T&W een ticket willen boeken om dinsdag weer naar Bodrum te varen, blijkt er geen ferry te gaan. O, o,. Geen paniek. Er zijn hier verschillende bureautjes die tripjes maken. En binnen een half uurtje hebben ze twee tickets incl. bus naar Mandraki.
Natuurlijk eten we bij Theo’s . De garnalen en de andere vis zijn perfect. Voor een appel en een ei hebben we heerlijk gegeten en gedronken. Voor Thea wordt er bij de buren( café )zelfs een limousello gehaald. Mmmmm.
Dinsdag ochtend loopt de wekker om kwart voor zeven af. Ja een vroegertje, maar och,ik ga nog ff terug. We nemen afscheid van een paar hele gezellig en mooie dagen samen mer deze lieve vrienden. Bedankt dat jullie de moeite hebben genomen.

De was hangt al weer te drogen en wij zijn klaar voor ons volgend bezoek eind deze maand.

Leros, Griekenland. 24 april tot en met 6 mei 2018.

Leros, Griekenland. 24 april tot en met 6 mei 2018.

Wij zijn weer in de lucht, ons vaarseizoen is begonnen!
Het was een lange druk bezette winter in Nederland .
Maar dan is het eindelijk zover dat we kunnen gaan inpakken voor ons verblijf de komende zomer in Griekenland .
Dinsdag 24 april parkeren we onze auto weer bij onze dochter
in NieuwVennep. Super gezellig, want Louize is thuis om een boterhammetje te eten.
Na een paar dikke knuffels gaan we richting bus, die ons naar Schiphol brengt.
Heerlijk relaxed zo. We zijn zeer ruim op tijd en vermaken ons prima op de luchthaven.
Om kwart over vier vliegen we naar Athene. Een chauffeur van Peris Hotel staat ons op te wachten in de aankomsthal. Binnen een kwartiertje zijn we bij het hotel en nemen onze intrek in een goed verzorgde kamer.

We bestellen nog een heerlijke maaltijd(wordt verzorgd door een restaurantje uit de buurt) en eten heel romantisch op ons balkon.

Een prima salade. Eigenlijk was deze al genoeg geweest.

Woensdag 25 april, Cees is jarig. De ene na de andere felicitatie komt binnen. Erg leuk en attent.
We genieten van een uitgebreid ontbijt buiten onder de luifel.

Dit hotel houden we zeker in gedachten voor een volgende keer.
Om half elf worden we naar de luchthaven gebracht om vervolgens verder te vliegen naar Leros. Binnen een klein uurtje , in een propeller vliegtuigje, vliegen we over de Griekse eilanden. Echt een prachtige ervaring. Op de kleine luchthaven van Leros staat een auto klaar voor ons. Heel goed geregeld door Leros Rent A Car. Dankjewel Rena.
Jammer, maar we moeten meteen heel hard aan het werk. De boot staat er prima bij en er staat al een ladder klaar.
We gaan langs het havenkantoor om ons te melden en uiteraard stroopwafels af te geven. De ontvangst was weer zoals verwacht zeer hartelijk.
Het is warm, wel ff wennen. Terwijl Marijke probeert de koffers leeg te halen, gaat Cees aan de slag om de voorbereidingen te nemen zodat hij de boot in de antifouling kan zetten. Pfff, wat een klussen. Maar we hebben er zin.

Marijke is druk met het schoonmaken van de propellers van de boegschroef.

Doret en Jaap komen langs. Zij liggen al in het water. Na een middag hard werken drinken we een borrel aan boord van D&J. Zij hebben een “nieuw” restaurantje ontdekt “Woody”, waar we s’avonds ons laten verwennen met heerlijke authentieke gerechten . Toch nog een gezellig verjaardagsfeestje . Bijzonder, maar we zijn de enige gasten.

Na een paar dagen hard werken gaat de boot zaterdag het water in.

He, we liggen weer heerlijk op D ponton onze vertrouwde steiger. Maar dan ben je er nog niet. Vooral Cees is druk met poetsen en poetsen. Tussen door gaan we wel regelmatig naar het stadje om inkopen te doen enzo. Verrassend leuk, dat de mensen je herkennen en je hartelijk welkom heten. Pantelis, die we kennen uit Kalymnos woont nu op Leros. Hij heeft een contract bij het ziekenhuis hier. Ook hij neemt de moeite om ons even te bezoeken. Erg leuk.

We aan naar de zeilmaker om de zeilen op te halen. De zeilmaker Yannis , neemt me mee naar zijn tuin om een volle zak met aardappelen, bosuitjes en rozemarijn te geven. ( wij hebben stroopwafels voor ze).

De zeilen staan er ook op en het motortje van de rubberboot is nagekeken . We zijn bijna klaar om eventueel te vertrekken. Onder tussen wordt het steeds gezelliger op de haven. Steeds meer bekende melden zich. Er worden weer v.v. borrels gedronken en veel gelachen. De verjaardag van Jaap vieren we ook in restaurant Woody.
Weer zijn we de enige gasten. Als we met onze fietsjes komen aanrijden, zitten de kok en de serveerster buiten en staan meteen op om aan het werk te gaan. Weer een hele avond gezelligheid met heerlijk eten.
.

Merry Christmas and a Happy 2018

Fijne feestdagen!

Leros Marina, Leros Griekenland. Woensdag 18 t/m dinsdag 24 oktober 2017.

Leros Marina, Leros Griekenland. Woensdag 18 t/m dinsdag 24 oktober 2017.

Zoals afgesproken maken we rond half elf de lijnen los om naar de takelput te varen.
De organisatie loopt gesmeerd, we worden meteen uit het water getakeld.

Bij de takelput staan ze ons op te wachten.

“Le Clapotis” in de kraan.

Maar dan!! De onderkant ziet er verschrikkelijk uit, veel aangroei en pokken. Het kost de spuiter extra tijd om de boot een beetje schoon te spuiten.

Hier werden wij en de spuiter niet vrolijk van. Zoveel aangroei hebben we nog nooit gehad.

Toegegeven, dat we vorig jaar niet uit het water zijn geweest, dit is echt niet normaal. We hadden in Turkije door onze klusjesman een speciale antifouling laten aanbrengen, minimaal 2 seizoenen bescherming. Eigenlijk had de boot er goed moeten uitzien. Jammer, dat wordt schuren, schuren en nog eens schuren voor Cees. Hij heeft nl. besloten om het schip zelf te gaan poetsen en antifouling aan te brengen.

“Le Clapotis” is overgeladen op een transportkar en wordt naar z’n plekje gereden.

We worden naar een prima plek gereden waar we de komende winter zullen staan. Even een ladder passen en vastzetten en we kunnen weer aan boord.

De man rechts met een afstandsbediening zet de boot precies op z’n plekje.

Cees begint met meteen met schuren.
Marijke moet weer ff wennen om te klimmen en te verblijven op de kant.
Voor het motoronderhoud komen de monteurs.

Hoofdmonteur Manolis bezig met het motoronderhoud.

Ook wordt de saildrive en de schroefas goed gecontroleerd. We moeten er zeker van zijn dat we geen schade hebben opgelopen tijdens de aardbeving in juli op Kos. Volgens de deskundigen is alles prima in orde.
Omdat er bij het monteren van kranen ten behoeve van de vuilwatertank, in Turkije een verkeerde kraan is gemonteerd, wordt deze door een kunststofkraan vervangen. Dit is nog een vervelende klus voor de monteurs, de huiddoorvoer moet weggesleten worden. Het resultaat is prima, zodat we de tank volgend seizoen weer goed kunnen gebruiken.
We zijn heel druk met schoonmaken , wassen en schuren.

Cees aan het “nat” schuren.

Gelukkig is er af en toe ook nog tijd om even in het zonnetje te liggen. Met het weer treffen we het bijzonder. De komende dagen blijft het droog en zonnig. We hebben het ook nog gezellig met Belinda en André . Zij staan met hun motorjacht ook op de kant. We borrelen en gaan gezamenlijk heel gezellig uiteten in het stadje. Koken doen we niet meer aan boord. Cees heeft ook de schotel voor de tv weer geïnstalleerd . Omdat de races zondag pas om tien uur ‘s avonds beginnen en in het stadje de horeca al gesloten zijn, komen Ray en Carol bij ons aan boord om te kijken. Het wordt een latertje en het is heeeeel gezellig. Zowel Hamilton als Max Verstappen presteren goed, zodat we er op proosten.
Maandag gaat Cees naar het stadje om een auto te huren. Ray gaf ons deze tip. Er wordt rond vijf uur een auto naar de haven gebracht. Hiervoor betalen we € 25,-. We rijden dinsdag zelf naar de luchthaven en laten de auto daar achter. Als we in het voorjaar terug komen geven we door wanneer en hoe laat we landen. Zij zorgen dan dat er weer een auto voor ons klaar staat op de luchthaven. Hoe gemakkelijk en voordelig is dat. Een taxi kost min. €18;—. per ritje.
Als maandag de laatste klusjes gedaan zijn en de koffers zijn gepakt, zijn we zeer tevreden. Wat een mazzel hebben we gehad. Voor vanavond en vannacht wordt er heel slecht weer met heel veel regen verwacht. Ons kan niks meer gebeuren de wintertent staat er op. Cees koppelt de accu’s los, zodat er niks mee kan gebeuren.

Zo laten we de boot achter.

Voor het gemak eten we een eenvoudige maaltijd in een “restaurantje” tegenover de haven. (Zondag was het restaurant op de haven voor het laatst open). Wij waren de enige gasten en eigenlijk hadden ze geen tijd. De voetbalwedstrijd op de tv was belangrijker. Een hele bijzondere ervaring. De kip, salade en frietjes waren goed.

Marijke in het erg simpel restaurantje.

De bediening had eigenlijk geen tijd voor ons. geweldig toch!!

Ondertussen is het al een beetje gaan regenen. Voor het gemak legt Cees de koffers alvast in de auto. Voor de laatste keer dit jaar kruipen we onder onze donsjes. Het slapen is heel onrustig. Het voorspelde slechte weer is gekomen . Het onweert, het waait erg hard en er valt heel veel regen.
Dinsdagochtend staan we rustig om half acht op. We eten onze yochert en drinken nog een glas thee. Om kwart voor negen stappen we in de auto en rijden naar de luchthaven. We hebben ruim de tijd genomen omdat we nog een klein akkevietje hebben met een van de tickets, “van dan Broek” i.p.v. “van den Broek” .Als we na lang wachten aan de beurt zijn, valt het gelukkig allemaal mee. De manager zegt dat het verschil van “den” in “dan” geen probleem is. Als er meer dan drie letters verkeerd zijn krijg je een probleem.

Het vliegtuig is net geland en staat weer klaar voor ons.

nog even buiten verzamelen om naar het vliegtuig te wandelen.

Om half elf mogen we aan boord om vervolgens precies om om elf uur veertig te vertrekken. Het is best een speciaal gevoel in zo’n klein vliegtuigje voor 40 personen.
Maar we hebben een prima vlucht met mooie uitzichten over de eilanden.

We vliegen laag en hebben een prachtig uitzicht. Wel een beetje verstoord door de propellers.

We naderen de luchthaven van Athene.

Met een overstap van ongeveer ander half uur in Athene, landen we rond kwart voor vier op Schiphol. We worden heel hartelijk verwelkomd door dochter en kleindochters. Wat heerlijk om de familie weer te zien en te knuffelen.

Hartelijk ontvangst en knuffels van de twee kleindochters.

Wij kijken terug op een fantastisch zeilseizoen in Griekenland.
Volgend jaar medio april gaan we weer terug!!

Leros Marina, Leros. Dinsdag 3 october t/m woensdag 18 october 2017.

Leros Marina, Leros. Dinsdag 3 october t/m woensdag 18 october 2017.

Het is nog steeds prachtig weer hier in Griekenland. De nachten worden wel ietsje frisser, zodat we onze dunne donsje weer in de hoezen hebben gestopt.
Overdag vermaken we ons prima op de “Marina camping”. Het is gezellig met komende en gaande collega zeilers. Veel meer dan fietsen, wandelen, zwemmen en snorkelen ondernemen we niet.
Sommige mensen gaan naar ander strandje iets verderop in de Vromolithos baai.Cees maakt wandeling naar dat strandje.

Leuke, maar flinke wandeling. Beneden ligt het beschutte strandje

Links ligt het plaatsje Panteli.

De “Adinda” staat inmiddels op de kant. De avonden zijn ook gezellig. Er wordt geborreld en met elkaar gegeten. Ook fietsen we met z’n vieren naar het stadje om heerlijk uit eten te gaan bij Ostria.
We wassen de zeilen en pakken ze in om ze ter controle/reparatie naar de zeilmaker te brengen.

De zeilen gewassen en deze lekker laten drogen.

De zeilen worden er af gehaald.

Nu nog vouwen en in de zeilzak!!!

Ook hebben onze eerste regenbui gehad. Gelukkig viel het meeste in de nacht.
Het komt goed uit dat we met onze neus naar noorden liggen, want de wind wakkert soms lekker aan. Cees legt extra lijnen met rubbers er aan vast, tegen het rukken. De schotel staat ook weer aan boord en gericht op de satellieten.
We liggen heel comfortabel, zelfs de tv blijft het doen bij redelijk veel wind.
Woensdag 11 oktober is Marijke jarig. De eerste felicitaties komen al s’avonds precies om twaalf uur. Vivianne en Einar bellen via whatsapp met beeld. Geweldig, wat een techniek. Ook hadden ze een kaart gestuurd met lieve woordjes erop van iedereen. Cees had de kaart achtergehouden. Margje en Lucas zingen door de telefoon “lang zal ze leven”. Zo lief en attent allemaal. De hele dag door krijg ik telefoontjes en heel veel felicitaties via Facebook en whatsapp . Ja, je wordt maar een keer 70. Pfff.
We hebben voor een paar dagen een auto gehuurd, zodat we er een leuke dag van maken. Van het eiland hebben we nog lang niet alles gezien, dus…
Ons eerste ritje is naar het vliegveld. We hebben nl. bij het boeken van de tickets een tikfoutje gemaakt. In plaats van, “van den Broek”, “van dan Broek”. Dit zou een probleem kunnen worden bij de douane. Helaas, het vliegveld is al gesloten om twaalf uur. Er vliegen hier maar een paar vluchten op een dag. We drinken onderweg koffie bij Dio Liskaria aan de ingang van de Alinda baai. Helaas zonder taart. Die hebben ze alleen bij de bakker.

Aan de koffie met uitzicht op het kasteel van Panteli. dit wordt de volgende stop.

Er lopen maar een paar verharde doorgaande wegen over het eiland. Het kasteel moet prachtig zijn, dus we zetten koers via de navigatie er naar toe. Op zicht een leuk toertje met prachtige uitzichten. De weggetjes in het dorp worden steeds steiler en smaller. Het ziet er naar uit dat we de verkeerde afslag hebben genomen. Je moet mij ook niet laten kaartlezen. Gelukkig ziet Cees kans de auto aan de kant te zetten. Marijke is helemaal over haar toeren en wil niet verder. Cees bekijkt de situatie en blijft gelukkig wel rustig. We kunnen de auto hier laten staan en verder lopen naar het kasteel. Een echtpaar wijst ons de weg naar een trap van 800 meter om bij het kasteel te komen.

Op naar het Kasteel.

Nog net even tijd om te genieten van het uitzicht over de Alinda baai.

Wij zijn bijna boven.

Ingang van het “Kasteel van Pandeli”

Gelukkig heeft Marijke vandaag een hele goeie dag en loopt goed naar boven. Het is wel erg vermoeiend, maar goed om de conditie te onderhouden. Het kasteel is aan het einde van de 11e eeuw gebouwd en is in de 15e eeuw nog extra versterkt. We nemen de tijd om alles goed te bekijken en genieten van de adembenemende uitzichten.

Het kasteel heeft ook een eigen kerkje.

De buiten muren.

De windmolentjes van Panteli.

In de verte ligt Kalymnos.

Uitzicht op de Panteli baai.

Helaas is het museum vandaag gesloten. Het is echt de moeite waard om dit Byzantijns kasteel te bezoeken. Als we weer beneden bijna beneden zijn, zien we dat we achteraf, een klein stukje door hadden moeten rijden. We zaten bijna op de goeie weg.
Het is genoeg voor vandaag. Via een mooi route , langs een paar dorpjes en baaien, rijden we terug naar de haven. Bij Skippers restaurant op de haven, worden we s’avonds verwend met allerlei heerlijkheden. Wat heb ik een fantastische verjaardag gehad.

Het voorgerecht in het havenrestaurant is overheerlijk!

De volgende dag gaan we nog een keer naar het vliegveld. We moeten even wachten voor we aan de beurt zijn, maar dan worden we heel vriendelijk en goed geholpen.
Op dit vliegveld zal het foutje geen probleem zijn, maar in Athene kan de douane wel lastig zijn. Er wordt afgesproken dat we de dag van vertrek ruim op tijd op de luchthaven zijn om ons te weer te melden. De dienstdoende manager zal telefonisch contact opnemen met de luchthaven in Athene, zodat we daar geen last meer hebben.
Ons eerste bezoekje voor vandaag is Kokkali. Op een klein rotseilandje ligt het kerkje van Agios Isidoros. Tegenwoordig is er een stenen steiger die naar het kerkje loopt.

Het kerkje Agios Isidoros.

De rots met het kerkje er op. Hoe komt men op het idee??

We zetten de navigatie weer aan om ons naar het oorlogsmuseum te begeleiden. We snappen er niks van, we rijden heel erg om volgens ons. En dan gebeurt weer hetzelfde als de dag ervoor. We belanden of the road in het bos. Op zich nog wel te doen. Dan komen we weer uit op een verhard weggetje met steile hellingen en scherpe bochten.
Ik begin hem weer te knijpen pffff. Maar we kunnen wel altijd terug. Woeps, we staan op een erf bij een huisje. De weg houdt op! Niemand te horen of te zien. Met man en macht krijgen we de auto omgedraaid en rijden een stuk de verharde weg op. We gaan er niet meer van af, wat die navigatie ook zegt. Na een tijdje komen we op een voor ons bekend terrein en parkeren bij het oorlogsmuseum. Het hek staat nog maar een stukje open.

Ingang van het museum.

Buiten staat nog wat rollend en vliegend materiaal opgesteld.

Gelukkig mogen we nog naar binnen voor een uurtje. We gaan een bunker in met een aantal gangen waar heel veel overblijfselen zijn uit de tweede Wereldoorlog zijn te bewonderen.
Op dit eiland is erg hard gevochten. Binnen drie dagen hadden de Duitsers het eiland van de Italianen veroverd. Na de oorlog is het eiland weer terug gekomen bij Griekenland. Toch heeft het stadje Lakki nog een Italiaanse uitstraling van oude gebouwen. Helaas zijn ze verwaarloosd. We vervolgen onze weg tot aan het eind. Van hier af hebben prachtig uitzicht over de baai van Lakki. Minder fraai zijn de visfarmen.

Op de mooiste plekjes vind je de visfarms.

De verharde weg houdt weer op!

Hier aan het eind is de ingang van de Lakki baai, waarin wij liggen.

Ingang van de Lakki baai.

Een bijzonder grot. Links de ingang en rechts de uitgang. Totaal ca. 30 m lang.

Marijke op verkenning. Binnen stuiten we nog op een skelet van een geit.

De dag is nog vroeg, dus rijden we naar Xirokampos waar we een lunch nemen aan het strandje bij Aloni restaurant. In deze baai hebben we al vele malen geankerd.

Er liggen nu maar 4 boten aan de moorings.

Van onze Belgische vrienden hadden we een paar tips gekregen. Ergens, aan het einde van de weg op de berg Diapori staat een oud verlaten Italiaans herenhuis. We laten de auto staan tot we niet verder kunnen en vervolgen onze weg lopend. Het wordt een pittige klim van bijna een uur. Behalve wat geiten en schapen komen we niks tegen.

De klim naar het Italiaans Herenhuis.

Prachtig, maar wel vermoeiend. En boven wacht er geen biertje!

Uitzicht tijdens de klim.

Soms denken we aan opgeven en terug gaan. Maar ja, er staat daar ons wel iets bijzonders te wachten. Cees loopt een stukje door om te kijken of hij kan inschatten hoe ver nog. Gelukkig, we zijn er bijna. Rondom en in het huis zijn geiten en heel veel keutels. Ook is het huis afgezet met tralies, die weer opengebroken zijn.

Een oud vervallen Italiaans Herenhuis.

De bewoners staan achter het huis verscholen.

De hoofdingang.

De entree. De hekken staan nu open.

Dan zien we waar we voor zijn gekomen. Grote en kleine muurschilderingen in diverse ruimten. Fantastisch!!!!!!!. Verbijsterd zijn we van de grote en goede kwaliteit van de schilderijen. Ze zijn gemaakt in de tweede Wereldoorlog door Duitse soldaten die hier hun intrek hadden genomen. Als schilder wordt genoemd Herbert Freund.

Deze afbeelding geeft een impressie weer van wat hier gaande was.

De Kriegsmarine Feldpost einheit 18696F was hier gelegerd.

Ongelooflijk! en “Breughel”.

?

Hier is duidelijk te zien, dat de oude wanden zijn overgeschilderd.

Omdat het heel moeilijk is om hier te komen, bezoeken weinig mensen deze plek. Wat de toekomst is voor deze kunst is een raadsel. Mijn dag kan niet meer stuk, hier word ik heel blij van. Als we op internet kijken om meer informatie te krijgen, stuiten op “u heeft geen toegang tot deze site”. Vreemd??
Als we onze wandeling weer naar beneden maken komen we ook nog uit bij een bijzonder grotkerkje. Deze dingen moet je weten anders loop je er voorbij.

Een heel klein kerkje in een grot.

Het kerkje van binnen.


Vermoeid maar zeer voldaan keren we weer terug naar de boot. We waren al verliefd op dit eiland, maar de liefde is nu alleen maar groter geworden.
De rest van de dagen zijn we druk bezig met de boot winterklaar te maken. Er komt altijd heel wat kijken voordat je weer de kant op gaat.
Woensdag 18 oktober 2017 gaan we de kant op! Cees maakt een afspraak voor 10.45 uur.

Het is een heel lang verhaal met heel veel foto’s geworden. Dit weblog dient voor ons tevens als logboek.
Sorry het was een beetje lastig om het in “stukjes” te knippen.