Skip to content

Merry Christmas and a Happy 2018

Fijne feestdagen!

Advertenties

Leros Marina, Leros Griekenland. Woensdag 18 t/m dinsdag 24 oktober 2017.

Leros Marina, Leros Griekenland. Woensdag 18 t/m dinsdag 24 oktober 2017.

Zoals afgesproken maken we rond half elf de lijnen los om naar de takelput te varen.
De organisatie loopt gesmeerd, we worden meteen uit het water getakeld.

Bij de takelput staan ze ons op te wachten.

“Le Clapotis” in de kraan.

Maar dan!! De onderkant ziet er verschrikkelijk uit, veel aangroei en pokken. Het kost de spuiter extra tijd om de boot een beetje schoon te spuiten.

Hier werden wij en de spuiter niet vrolijk van. Zoveel aangroei hebben we nog nooit gehad.

Toegegeven, dat we vorig jaar niet uit het water zijn geweest, dit is echt niet normaal. We hadden in Turkije door onze klusjesman een speciale antifouling laten aanbrengen, minimaal 2 seizoenen bescherming. Eigenlijk had de boot er goed moeten uitzien. Jammer, dat wordt schuren, schuren en nog eens schuren voor Cees. Hij heeft nl. besloten om het schip zelf te gaan poetsen en antifouling aan te brengen.

“Le Clapotis” is overgeladen op een transportkar en wordt naar z’n plekje gereden.

We worden naar een prima plek gereden waar we de komende winter zullen staan. Even een ladder passen en vastzetten en we kunnen weer aan boord.

De man rechts met een afstandsbediening zet de boot precies op z’n plekje.

Cees begint met meteen met schuren.
Marijke moet weer ff wennen om te klimmen en te verblijven op de kant.
Voor het motoronderhoud komen de monteurs.

Hoofdmonteur Manolis bezig met het motoronderhoud.

Ook wordt de saildrive en de schroefas goed gecontroleerd. We moeten er zeker van zijn dat we geen schade hebben opgelopen tijdens de aardbeving in juli op Kos. Volgens de deskundigen is alles prima in orde.
Omdat er bij het monteren van kranen ten behoeve van de vuilwatertank, in Turkije een verkeerde kraan is gemonteerd, wordt deze door een kunststofkraan vervangen. Dit is nog een vervelende klus voor de monteurs, de huiddoorvoer moet weggesleten worden. Het resultaat is prima, zodat we de tank volgend seizoen weer goed kunnen gebruiken.
We zijn heel druk met schoonmaken , wassen en schuren.

Cees aan het “nat” schuren.

Gelukkig is er af en toe ook nog tijd om even in het zonnetje te liggen. Met het weer treffen we het bijzonder. De komende dagen blijft het droog en zonnig. We hebben het ook nog gezellig met Belinda en André . Zij staan met hun motorjacht ook op de kant. We borrelen en gaan gezamenlijk heel gezellig uiteten in het stadje. Koken doen we niet meer aan boord. Cees heeft ook de schotel voor de tv weer geïnstalleerd . Omdat de races zondag pas om tien uur ‘s avonds beginnen en in het stadje de horeca al gesloten zijn, komen Ray en Carol bij ons aan boord om te kijken. Het wordt een latertje en het is heeeeel gezellig. Zowel Hamilton als Max Verstappen presteren goed, zodat we er op proosten.
Maandag gaat Cees naar het stadje om een auto te huren. Ray gaf ons deze tip. Er wordt rond vijf uur een auto naar de haven gebracht. Hiervoor betalen we € 25,-. We rijden dinsdag zelf naar de luchthaven en laten de auto daar achter. Als we in het voorjaar terug komen geven we door wanneer en hoe laat we landen. Zij zorgen dan dat er weer een auto voor ons klaar staat op de luchthaven. Hoe gemakkelijk en voordelig is dat. Een taxi kost min. €18;—. per ritje.
Als maandag de laatste klusjes gedaan zijn en de koffers zijn gepakt, zijn we zeer tevreden. Wat een mazzel hebben we gehad. Voor vanavond en vannacht wordt er heel slecht weer met heel veel regen verwacht. Ons kan niks meer gebeuren de wintertent staat er op. Cees koppelt de accu’s los, zodat er niks mee kan gebeuren.

Zo laten we de boot achter.

Voor het gemak eten we een eenvoudige maaltijd in een “restaurantje” tegenover de haven. (Zondag was het restaurant op de haven voor het laatst open). Wij waren de enige gasten en eigenlijk hadden ze geen tijd. De voetbalwedstrijd op de tv was belangrijker. Een hele bijzondere ervaring. De kip, salade en frietjes waren goed.

Marijke in het erg simpel restaurantje.

De bediening had eigenlijk geen tijd voor ons. geweldig toch!!

Ondertussen is het al een beetje gaan regenen. Voor het gemak legt Cees de koffers alvast in de auto. Voor de laatste keer dit jaar kruipen we onder onze donsjes. Het slapen is heel onrustig. Het voorspelde slechte weer is gekomen . Het onweert, het waait erg hard en er valt heel veel regen.
Dinsdagochtend staan we rustig om half acht op. We eten onze yochert en drinken nog een glas thee. Om kwart voor negen stappen we in de auto en rijden naar de luchthaven. We hebben ruim de tijd genomen omdat we nog een klein akkevietje hebben met een van de tickets, “van dan Broek” i.p.v. “van den Broek” .Als we na lang wachten aan de beurt zijn, valt het gelukkig allemaal mee. De manager zegt dat het verschil van “den” in “dan” geen probleem is. Als er meer dan drie letters verkeerd zijn krijg je een probleem.

Het vliegtuig is net geland en staat weer klaar voor ons.

nog even buiten verzamelen om naar het vliegtuig te wandelen.

Om half elf mogen we aan boord om vervolgens precies om om elf uur veertig te vertrekken. Het is best een speciaal gevoel in zo’n klein vliegtuigje voor 40 personen.
Maar we hebben een prima vlucht met mooie uitzichten over de eilanden.

We vliegen laag en hebben een prachtig uitzicht. Wel een beetje verstoord door de propellers.

We naderen de luchthaven van Athene.

Met een overstap van ongeveer ander half uur in Athene, landen we rond kwart voor vier op Schiphol. We worden heel hartelijk verwelkomd door dochter en kleindochters. Wat heerlijk om de familie weer te zien en te knuffelen.

Hartelijk ontvangst en knuffels van de twee kleindochters.

Wij kijken terug op een fantastisch zeilseizoen in Griekenland.
Volgend jaar medio april gaan we weer terug!!

Leros Marina, Leros. Dinsdag 3 october t/m woensdag 18 october 2017.

Leros Marina, Leros. Dinsdag 3 october t/m woensdag 18 october 2017.

Het is nog steeds prachtig weer hier in Griekenland. De nachten worden wel ietsje frisser, zodat we onze dunne donsje weer in de hoezen hebben gestopt.
Overdag vermaken we ons prima op de “Marina camping”. Het is gezellig met komende en gaande collega zeilers. Veel meer dan fietsen, wandelen, zwemmen en snorkelen ondernemen we niet.
Sommige mensen gaan naar ander strandje iets verderop in de Vromolithos baai.Cees maakt wandeling naar dat strandje.

Leuke, maar flinke wandeling. Beneden ligt het beschutte strandje

Links ligt het plaatsje Panteli.

De “Adinda” staat inmiddels op de kant. De avonden zijn ook gezellig. Er wordt geborreld en met elkaar gegeten. Ook fietsen we met z’n vieren naar het stadje om heerlijk uit eten te gaan bij Ostria.
We wassen de zeilen en pakken ze in om ze ter controle/reparatie naar de zeilmaker te brengen.

De zeilen gewassen en deze lekker laten drogen.

De zeilen worden er af gehaald.

Nu nog vouwen en in de zeilzak!!!

Ook hebben onze eerste regenbui gehad. Gelukkig viel het meeste in de nacht.
Het komt goed uit dat we met onze neus naar noorden liggen, want de wind wakkert soms lekker aan. Cees legt extra lijnen met rubbers er aan vast, tegen het rukken. De schotel staat ook weer aan boord en gericht op de satellieten.
We liggen heel comfortabel, zelfs de tv blijft het doen bij redelijk veel wind.
Woensdag 11 oktober is Marijke jarig. De eerste felicitaties komen al s’avonds precies om twaalf uur. Vivianne en Einar bellen via whatsapp met beeld. Geweldig, wat een techniek. Ook hadden ze een kaart gestuurd met lieve woordjes erop van iedereen. Cees had de kaart achtergehouden. Margje en Lucas zingen door de telefoon “lang zal ze leven”. Zo lief en attent allemaal. De hele dag door krijg ik telefoontjes en heel veel felicitaties via Facebook en whatsapp . Ja, je wordt maar een keer 70. Pfff.
We hebben voor een paar dagen een auto gehuurd, zodat we er een leuke dag van maken. Van het eiland hebben we nog lang niet alles gezien, dus…
Ons eerste ritje is naar het vliegveld. We hebben nl. bij het boeken van de tickets een tikfoutje gemaakt. In plaats van, “van den Broek”, “van dan Broek”. Dit zou een probleem kunnen worden bij de douane. Helaas, het vliegveld is al gesloten om twaalf uur. Er vliegen hier maar een paar vluchten op een dag. We drinken onderweg koffie bij Dio Liskaria aan de ingang van de Alinda baai. Helaas zonder taart. Die hebben ze alleen bij de bakker.

Aan de koffie met uitzicht op het kasteel van Panteli. dit wordt de volgende stop.

Er lopen maar een paar verharde doorgaande wegen over het eiland. Het kasteel moet prachtig zijn, dus we zetten koers via de navigatie er naar toe. Op zicht een leuk toertje met prachtige uitzichten. De weggetjes in het dorp worden steeds steiler en smaller. Het ziet er naar uit dat we de verkeerde afslag hebben genomen. Je moet mij ook niet laten kaartlezen. Gelukkig ziet Cees kans de auto aan de kant te zetten. Marijke is helemaal over haar toeren en wil niet verder. Cees bekijkt de situatie en blijft gelukkig wel rustig. We kunnen de auto hier laten staan en verder lopen naar het kasteel. Een echtpaar wijst ons de weg naar een trap van 800 meter om bij het kasteel te komen.

Op naar het Kasteel.

Nog net even tijd om te genieten van het uitzicht over de Alinda baai.

Wij zijn bijna boven.

Ingang van het “Kasteel van Pandeli”

Gelukkig heeft Marijke vandaag een hele goeie dag en loopt goed naar boven. Het is wel erg vermoeiend, maar goed om de conditie te onderhouden. Het kasteel is aan het einde van de 11e eeuw gebouwd en is in de 15e eeuw nog extra versterkt. We nemen de tijd om alles goed te bekijken en genieten van de adembenemende uitzichten.

Het kasteel heeft ook een eigen kerkje.

De buiten muren.

De windmolentjes van Panteli.

In de verte ligt Kalymnos.

Uitzicht op de Panteli baai.

Helaas is het museum vandaag gesloten. Het is echt de moeite waard om dit Byzantijns kasteel te bezoeken. Als we weer beneden bijna beneden zijn, zien we dat we achteraf, een klein stukje door hadden moeten rijden. We zaten bijna op de goeie weg.
Het is genoeg voor vandaag. Via een mooi route , langs een paar dorpjes en baaien, rijden we terug naar de haven. Bij Skippers restaurant op de haven, worden we s’avonds verwend met allerlei heerlijkheden. Wat heb ik een fantastische verjaardag gehad.

Het voorgerecht in het havenrestaurant is overheerlijk!

De volgende dag gaan we nog een keer naar het vliegveld. We moeten even wachten voor we aan de beurt zijn, maar dan worden we heel vriendelijk en goed geholpen.
Op dit vliegveld zal het foutje geen probleem zijn, maar in Athene kan de douane wel lastig zijn. Er wordt afgesproken dat we de dag van vertrek ruim op tijd op de luchthaven zijn om ons te weer te melden. De dienstdoende manager zal telefonisch contact opnemen met de luchthaven in Athene, zodat we daar geen last meer hebben.
Ons eerste bezoekje voor vandaag is Kokkali. Op een klein rotseilandje ligt het kerkje van Agios Isidoros. Tegenwoordig is er een stenen steiger die naar het kerkje loopt.

Het kerkje Agios Isidoros.

De rots met het kerkje er op. Hoe komt men op het idee??

We zetten de navigatie weer aan om ons naar het oorlogsmuseum te begeleiden. We snappen er niks van, we rijden heel erg om volgens ons. En dan gebeurt weer hetzelfde als de dag ervoor. We belanden of the road in het bos. Op zich nog wel te doen. Dan komen we weer uit op een verhard weggetje met steile hellingen en scherpe bochten.
Ik begin hem weer te knijpen pffff. Maar we kunnen wel altijd terug. Woeps, we staan op een erf bij een huisje. De weg houdt op! Niemand te horen of te zien. Met man en macht krijgen we de auto omgedraaid en rijden een stuk de verharde weg op. We gaan er niet meer van af, wat die navigatie ook zegt. Na een tijdje komen we op een voor ons bekend terrein en parkeren bij het oorlogsmuseum. Het hek staat nog maar een stukje open.

Ingang van het museum.

Buiten staat nog wat rollend en vliegend materiaal opgesteld.

Gelukkig mogen we nog naar binnen voor een uurtje. We gaan een bunker in met een aantal gangen waar heel veel overblijfselen zijn uit de tweede Wereldoorlog zijn te bewonderen.
Op dit eiland is erg hard gevochten. Binnen drie dagen hadden de Duitsers het eiland van de Italianen veroverd. Na de oorlog is het eiland weer terug gekomen bij Griekenland. Toch heeft het stadje Lakki nog een Italiaanse uitstraling van oude gebouwen. Helaas zijn ze verwaarloosd. We vervolgen onze weg tot aan het eind. Van hier af hebben prachtig uitzicht over de baai van Lakki. Minder fraai zijn de visfarmen.

Op de mooiste plekjes vind je de visfarms.

De verharde weg houdt weer op!

Hier aan het eind is de ingang van de Lakki baai, waarin wij liggen.

Ingang van de Lakki baai.

Een bijzonder grot. Links de ingang en rechts de uitgang. Totaal ca. 30 m lang.

Marijke op verkenning. Binnen stuiten we nog op een skelet van een geit.

De dag is nog vroeg, dus rijden we naar Xirokampos waar we een lunch nemen aan het strandje bij Aloni restaurant. In deze baai hebben we al vele malen geankerd.

Er liggen nu maar 4 boten aan de moorings.

Van onze Belgische vrienden hadden we een paar tips gekregen. Ergens, aan het einde van de weg op de berg Diapori staat een oud verlaten Italiaans herenhuis. We laten de auto staan tot we niet verder kunnen en vervolgen onze weg lopend. Het wordt een pittige klim van bijna een uur. Behalve wat geiten en schapen komen we niks tegen.

De klim naar het Italiaans Herenhuis.

Prachtig, maar wel vermoeiend. En boven wacht er geen biertje!

Uitzicht tijdens de klim.

Soms denken we aan opgeven en terug gaan. Maar ja, er staat daar ons wel iets bijzonders te wachten. Cees loopt een stukje door om te kijken of hij kan inschatten hoe ver nog. Gelukkig, we zijn er bijna. Rondom en in het huis zijn geiten en heel veel keutels. Ook is het huis afgezet met tralies, die weer opengebroken zijn.

Een oud vervallen Italiaans Herenhuis.

De bewoners staan achter het huis verscholen.

De hoofdingang.

De entree. De hekken staan nu open.

Dan zien we waar we voor zijn gekomen. Grote en kleine muurschilderingen in diverse ruimten. Fantastisch!!!!!!!. Verbijsterd zijn we van de grote en goede kwaliteit van de schilderijen. Ze zijn gemaakt in de tweede Wereldoorlog door Duitse soldaten die hier hun intrek hadden genomen. Als schilder wordt genoemd Herbert Freund.

Deze afbeelding geeft een impressie weer van wat hier gaande was.

De Kriegsmarine Feldpost einheit 18696F was hier gelegerd.

Ongelooflijk! en “Breughel”.

?

Hier is duidelijk te zien, dat de oude wanden zijn overgeschilderd.

Omdat het heel moeilijk is om hier te komen, bezoeken weinig mensen deze plek. Wat de toekomst is voor deze kunst is een raadsel. Mijn dag kan niet meer stuk, hier word ik heel blij van. Als we op internet kijken om meer informatie te krijgen, stuiten op “u heeft geen toegang tot deze site”. Vreemd??
Als we onze wandeling weer naar beneden maken komen we ook nog uit bij een bijzonder grotkerkje. Deze dingen moet je weten anders loop je er voorbij.

Een heel klein kerkje in een grot.

Het kerkje van binnen.


Vermoeid maar zeer voldaan keren we weer terug naar de boot. We waren al verliefd op dit eiland, maar de liefde is nu alleen maar groter geworden.
De rest van de dagen zijn we druk bezig met de boot winterklaar te maken. Er komt altijd heel wat kijken voordat je weer de kant op gaat.
Woensdag 18 oktober 2017 gaan we de kant op! Cees maakt een afspraak voor 10.45 uur.

Het is een heel lang verhaal met heel veel foto’s geworden. Dit weblog dient voor ons tevens als logboek.
Sorry het was een beetje lastig om het in “stukjes” te knippen.

Leros Marina, 21 t/m 26 september. Kalymnos, Palionisos , 27 september. Kalymnos, Pothia, 28 en 29 september. Leros Marina, 30 september t/m 2 oktober.

Leros Marina, 21 t/m 26 september. Kalymnos, Palionisos , 27 september.
Kalymnos, Pothia, 28 en 29 september. Leros Marina, 30 september t/m 2 oktober.

Het is zoals altijd weer comfortabel en gezellig in de Marina.
Ik bel onze nieuwe Belgische vrienden dat we in de haven zijn en dat ze welkom zijn bij ons aan boord. Rond zessen maken we kennis met Nadette en Erick en het is meteen gezellig. We drinken een borrel en babbelen over hoe bijzonder het is om hun zo via mijn broer te ontmoeten.
Zij komen al een paar jaar regelmatig op Leros, vanwege de zoon van Nadette, die hier woont. Heel handig voor ons, zij kennen de beste restaurantjes.
We stappen in hun auto en laten ons verrassen bij restaurant Milos. Nou zijn wij al heel wat gewend hier in Griekenland, maar dit is echt het aller beste ooit. We geven de chef opdracht om ons lekkere dingen te serveren, we drinken witte wijn. De meest exclusieve gerechten komen op tafel. Carpattio van octopus en tonijn bijvoorbeeld. Maar nog veel meer. Het schijnt dat hier gasten komen van alle eilanden van de Dodecaneses . We hebben heel culinair zitten genieten. Dit is the place to be.

Gezellig tafelen bij Milos.

De andere dag halen ze ons weer op om de beste pizza te gaan eten. Ondertussen maken we ook kennis met de zoon en zijn familie. De zoon heeft hier een makelaarskantoor en een bouwbedrijf.Het is erg gezellig, wat een super kennismaking. Er wordt weer een afspraak gemaakt voor de volgende dag, de meisjes willen graag de boot zien. En wat doe je dan als Nederlandsche gastvrouw, je bakt een appeltaart.

De prachtig gelukte appeltaart.

Na de koffie nemen we afscheid van onze Belgische vrienden. We zullen elkaar hier zeker vaker gaan ontmoeten.
De andere dag loopt de Adinda binnen. We hebben nog een paar gezellige dagen met elkaar.
Na een paar dagen begint het weer te kriebelen om uit te varen. Doel is om nog een rondje Kalymnos te varen. Na een paar uurtjes zeilen leggen we vast aan een mooringboei in de Palionisos baai voor restaurant Ilias. Ilias de zoon, was al snel met een bootje gekomen om ons te helpen. We vragen of hij ons vanavond op kan halen om te gaan eten. Hoeven we de rubberboot niet van boord te halen.Het water is nog heerlijk van temperatuur zodat we nog een lekker stukje gaan zwemmen en snorkelen. Rond half acht worden we opgehaald en eten we heerlijk en gezellig met uitzicht op de boot.

foto uit ons archiefje.

Nadat we uitgebreid afscheid hebben genomen van de familie, worden we weer terug gebracht. Het valt niet mee om rustig aan te meren, het bootje tilt onze achterklep bijna op. De volgende keer gaan we weer gewoon met ons eigen bootje. We hebben een onrustige nacht. Er loopt veel swell binnen, zodat de boot constant beweegt en de boei steeds tegen de boot botst. Cees gaat er nog uit om de lijnen te verleggen. We blijven maar een nachtje en gooien los. Met een mooi windje zeilen we alleen met het voorzeil richting Pothia. Als we in de buurt van Vathy komen begint het enorm te waaien. We gaan als een speer. Soms moeten we de boot in de wind sturen om het aangenaam te houden.
De windmeter geeft 32 knopen aan. Pfff, heftig hoor. Gelukkig zijn we er bijna en draaien het zeil in en starten de motor. Er is plaats genoeg aan de kade, dus zoeken we een mooi plekje tussen twee boten.

Het stadje en de haven van Pothia.

Later gaat een van de boten weg en er ontstaat een aardig gaatje. Ook lopen er nog een aantal boten binnen, maar naast ons komt niemand. De familie van Stoukas en ook wij vinden het fijn om elkaar weer te zien. De andere dag komt er een flinke tripperboot binnen lopen. De havenmeester wijst hem een plek. Nadat hij twee keer op een andere plek geprobeerd heeft. En dan gaat het mis, hij heeft zijn anker aan de verkeerde kant van ons anker gegooid. Om geen gezichtsverlies te hebben voor zijn gasten aan boord, probeert hij aan de andere kant van ons te gaan liggen. Maar dat gat is veel te smal!!!! Don’t worry, komt goed, zegt hij. Wij zijn helemaal verbaast over de arrogantie van de schipper. Hij duwt zijn boot er gewoon tussen. Doordat we snel de lijnen vieren hebben we net geen schade. Wij zijn wit heet en maken hem dat ook duidelijk. Maar ja, de kleintjes moeten buigen, we maken onze lijnen los van de bolder om een paar meter op te schuiven.
Wat er nog steeds niet van was gekomen, een bezoekje aan het archeologisch museum. We wandelen een kwartiertje zigzaggend door Pothia. Het museum ligt echt een beetje verscholen. We vergapen ons aan de prachtige collectie oudheden. Er staan veel marmeren beelden en beeldjes, allemaal in zee gevonden rondom Kalymnos.

Overzichtje van de beelden zaal.

Prachtige beelden.

Indrukwekkend is de collectie bronzen voorwerpen uit de Hellenistische tijd. Een meters hoog bronzenbeeld van een vrouw is het pronk stuk.

Het pronkstuk in dit museum.

Ook zijn er een aantal stukken uitgeleend aan een museum in Athene en Washington. De medewerker, die mee liep en veel informatie en uitleg gaf, belooft dat het volgend jaar weer allemaal terug is. Dan komen we zeker weer.
Voor de laatste keer van het seizoen eten we bij Stoukas Taverna. Het is weer een hartelijk afscheid. Mama Popi heeft nog een afscheidscadeautje. Twee glazen bekers, gedecoreerd door een neefje.

Het presentje van Popi van Stukas.

De tripperboot zou om acht uur de volgende dag vertrekken, wij ook. Omdat een aantal gasten nog even van boord waren wordt het negen uur. Bij het wegvaren zegt de schipper heel sjiek, “Sorry van gisteren”. Zo hoort het minimaal!
Wij zetten koers naar Leros voor onze laatste 18 mijlen van dit seizoen. Omdat de wind precies noord-west staat, varen we een kruisrak. We hebben een van onze mooiste zeildagen. Wat hebben we genoten.

Cees geniet van de laatste zeildag , dit jaar!

Zeil over stuurboord.

Zeil over bakboord.

Nu liggen we weer in de haven van Leros en gaan ons langzaam voorbereiden om de boot winterklaar te maken.

Levita, 12 september. Patmos, Grikos baai, 13 t/m 17 september. Lipsi, Kouloura baai, 18 en 19 september. Leros, Pakloudi baai, 20 september.

Levita, 12 september. Patmos, Grikos baai, 13 t/m 17 september. Lipsi, Kouloura baai, 18 en 19 september. Leros, Pakloudi baai, 20 september.

Als we geluk hebben, staat er een beetje wind vandaag om vanuit Astypalaia naar het volgende eiland te zeilen. Welk eiland het wordt, weten we nog niet. We kijken wel waar de wind ons brengt. Er staat toch iets meer wind dan we verwacht hadden, 15 knp. Het grootzeil wordt gezet met een rif er in, het voorzeil rollen we uit. Als we na een mijl of 5 bij het eiland weg zijn, trekt de wind aan en bouwt de zee flink op. We kiezen voor de kortste weg en sturen aan op Levita, zo’n 22 mijlen. Met windstoten tot 30 knopen is het een heel pittig tochtje. Soms rollen we ook het voorzeil wat in om het een beetje aangenaam te houden. Pfff, we moesten de livejacks en livelijnen maar weer eens te voorschrijf halen en omdoen. De wind staat tussen de 15 en 30 knopen. De golven worden soms ook wel erg hoog en onstuimig, ze komen dwars in. Soms worden we erg heen en weer geslingerd. We kijken elkaar aan en zeggen, “deze was wel erg hoog” Wel spannend, maar alles goed onder controle. Vooral Cees, Marijke iets minder, geniet van deze zeiltocht. Het duurt lang voordat Levita in zicht komt. Het eiland is redelijk vlak. Toen we op weg waren naar Turkije in 2012 hebben we dit eiland ook aangedaan. Toen waren we heeeeel gezellig met de Wing IV, de Beau en de New Breeze. Als we het eiland naderen worden de wind en de golven een stuk rustiger. Ook wel lekker, even wat relaxen.
We varen de baai van het eilandje binnen en zien dat er nog voldoende plaats is. Op dit eiland woont maar een familie. Zij hebben boeien neergelegd en runnen een restaurantje. Nou meende wij te herinneren, dat als je gaat eten de boei gratis is.
Eerst maar een boei oppakken. Dat lukt wonderwel meest heel gemakkelijk, teamwork.

Uitzicht in de baai met de zeilboten aan een mooring boei.

Uitzicht naar de andere kant.

Wat liggen we hier toch weer prachtig, zo ver mogelijk naar achteren. Als we goed en wel liggen komt Manolis langs om te vertellen dat we bij het restaurant kunnen eten. Natuurlijk waren we dat zeker van plan. Blij verrast zijn we als Peter en Maria met het bootje langs komen. Zij waren het grote schip wat van de andere kant met volle zeilen aan de wind kwam aanzeilen. Later drinken we bij hun aan boord een borrel. Met zaklampen vertrekken we later over een lastig begaanbaar pad naar de Taverna.

Onderweg naar de taverna een overzichtfoto van de baai.

Het is wel een kwartier lopen. Moeder heeft weer heerlijk gekookt. De heren laten zich verwennen met verse lamslever, de dames houden het bij lamsbout uit de oven. Met de heerlijke witte wijntjes erbij hebben we weer een super gezellige avond. Maar…….de €7,– per boei staan wel op de rekening. We laten het maar zo, ze moeten tenslotte ook de winter nog door. Leuk is dat toch om steeds weer goeie bekende te ontmoeten.
De volgende ochtend vertrekken wij, de andere blijven nog een dagje om uit te rusten. De zeilen worden gehesen en we laten ons leiden door de wind. Het duurt even voor we een keus maken, het wordt uiteindelijk Patmos. Met een mooi lopend windje varen we naar de Grikos baai. Het is de eerste keer dat we deze baai aandoen.

Het aanlopen van Patmos.

In de verte de Grikos baai op Patmos, met links de bekende Kalikatsou rots.

Rechts bij het aanlopen het eilandje Tragonisi.

Tragonisi ook wel “Bokkeneiland”. Heel veel geiten en bokken.

De Tishuit wordt meteen door ons gespot. We varen er even langs voor een praatje. Zij gaven ons de tip voor deze baai. Het is weer een prachtig plekje met strandjes, Taverna’s en een heel mooi uitzicht. We pikken een boei op, dat is wel zo gemakkelijk. Een “soort” havenmeester komt langs om te vertellen dat het een privé boei is en dat er voor betaald moet worden. Dat wisten we al natuurlijk.

Prachtig om hier te liggen.

Soms vaart er in verte een mooi schip langs

Uitzicht bij ondergaande zon.

We betalen meteen voor twee dagen het worden er uiteindelijk vijf. Er worden weer de nodige wijntjes en maaltijden genuttigd v.v. Het is een flinke wandeling naar SKala de hoofdstad waar we boodschappen halen.

Wandeling op weg naar Skala.

Terug nemen we de taxi. Zondag zitten we weer pontificaal in Skala op een terras om naar de Formule 1 te kijken. En ook deze keer slechts een paar seconde en Max zit naast de baan. Hij laat wel zijn kansen liggen die jongen. We maken nog een wandeling naar het eind van de baai. Op een landtong staat een enorme rots de “Kalikatsou” rots.

De “Kalikatsou” vanaf het water gezien toen we binnenliepen.

De rots Kalikatsou staat op een landtong.

Vroeger hebben monniken hier in gewoond door de rots uit te hakken. De rots beklimmen doen we niet, iets te gevaarlijk.

Boven in de rots hebben monniken gewoond.

Markant is dat de grote rots steunt op een kleine.

Maandag leggen wel acht mijlen af om te gaan ankeren in de Kouloura baai op Lipsi.
Ook deze baai kennen we nog niet, dus ff goed kijken waar we liggen. We laten ons anker vallen vlak bij het strandje met de Taverna. Ook hier weer een “paradijs”.
Heerlijk om te zwemmen en te snorkelen. Marijke ziet verschillende soorten zeeanemonen, paars, oranje en bruin met witte stipjes. Heel bijzonder. Jammer deze keer hebben we de camera niet bij ons. Na een uurtje zegt Cees, “kom we gaan terug anders zijn we veel te lang in het water”. In de loop van de dag komen er steeds meer boten bij. Het moet niet gekker worden. Een Italiaanse boot heeft zelf een lijn aan een betonblok bevestigd zodat hij een boei heeft. Maar, wij liggen wel heel dichtbij. Hij zegt dat het wel kan. In de loop van de avond valt de wind helemaal weg en de boten drijven alle kanten uit. Het scheelt een haar dat we elkaar raken. Spannend hoor. De captain houdt alles wel goed in de gaten en legt zijn rubberboot en veel stootwillen tussen de boten. Eind goed al goed, we hebben elkaar niet geraakt.

De Kouloura baai op Lipsi.

De volgende ochtend zijn ze al weer vroeg vertrokken. Terwijl Marijke rustig aan doet, wandelt Cees naar het stadje om een paar boodschapjes te halen. Hij is maar een uur weggeweest, de thee is nog niet gezet. In de loop van de middag lopen we samen nog een keer naar het stadje. We nemen een andere weg die iets minder stijl en hoog is. Voor Marijke is het weer een grote uitdaging, maar het lukt.

De middagwandeling met prachtig uitzicht op de baai.

In de verte Lipsi stad met eigen baai.

Soms nog lokaal vervoer op Lipsi.

Marijke altijd in voor een praatje.

Het is altijd gezellig om een kijkje te nemen in de haven.
Malinos, de havenmeester, begrijpt er niks van. “Jullie liggen hier toch niet”. Nee, deze keer liggen we in de baai. Bij de bakker, annex ijssalon, trakteren we ons op een heerlijk ijsje. Terug nemen we de bus, het moet wel leuk blijven.

Voor de volgende dag kiezen we een baai op Leros. Er komt zuiden wind en dan lig je in de baai hier op Lipsi niet goed.
Het is maar een paar uurtjes varen. Met een paar grote slagen varen we de Plakoudi baai in het noorden van Leros binnen. Hier moet je goed uitkijken waar je je anker legt, er zijn heel veel plekken met wiet. Marijke kiest een prachtig stukje zand uit en laat het anker vallen. Cees snorkelt even om te kijken hoe het anker ligt. Marijke zet de motor iets in zijn achteruit en we liggen weer prima.

Hier liggen we ook weer prachtig vinden wij.

Een jaar of vijf geleden waren we hier ook. We zullen vanavond bij het enige restaurantje gaan eten. Maar dan ziet Marijke een visbootje binnenlopen. Misschien kunnen we weer eens wat verse wilde vis kopen. Cees snel in de rubberboot en er op af. Ik gooi nog gauw een zakje. Eerst niet, dan toch weer wel, koopt hij voor €10,– vis.

Hier liggen de lokale visbootjes.

Cees komt terug met verse vis.

De verse vis!

Marijke maakt de vis schoon. Cees ont schubt de vis buiten.

Het blijkt wel meer dan 1,5 kg. te zijn. Samen maken we de vis schoon. Dus dat wordt bbqen vanavond en niet naar het restaurant. Om toch nog even de benen te strekken varen we naar de kant en drinken een glaasje wijn bij een nieuwe uitbater. Het stand is nog aardig bezet en het is er gezellig.

Overzicht op de wal met rechts de Taverna.

De vis s’avonds op de BBQ is werkelijk heerlijk. Omdat we zoveel hebben hoeven we niet zuinig te doen en eten ruim van de graat af. In de avond en de nacht wakkert de zuiden wind aan. Cees zet de ankerwacht aan op de ipad, zodat hij s’ nachts af en toe kan kijken of we nog safe liggen. Morgen gaan we naar Leros Marina om te wassen te poetsen en vrienden van mijn broer te ontmoeten.

Astypalaia, 9, 10 en 11 september 2017.

Astypalaia, 9, 10 en 11 september 2017.

Astypalaia “Het vlindereiland” genoemd vanwege de vlindervorm.

Het valt niet mee om uit mijn bedje te komen vanmorgen. Cees maakt alvast koffie en thee terwijl Marijke bezig is met de dagelijkse oefeningen.
De verwachting voor vandaag is dat er weinig wind zal staan. Toch willen we naar een andere stek. We zullen ons door de wind laten leiden. Wordt het Kefalos, Nysiros , Kalymnos of toch Astypalaia wat al heel lang op ons verlanglijstje staat.

Het binnen lopen in de haven van Astypalaia.

Na negen en een half uur op het water meren we aan in Pera Yialos op het ” vlindereiland” Astypalaia . Het eiland ligt midden in de Egeïsche zee en hoort meer bij de Cycladen dan de Dodecaneses. Dit is vooral te zien aan de witte huizen met blauw, typerend voor de Cycladen.

De kleine haven op Asypalaia.

De haven met rondom tavernes.

We liggen in een kleine kom met een kade met water en elektriciteit, aangelegd met Europees geld. Er liggen maar een paar boten, waarvan een met Nederlandsche vlag. Maar de verrassing is nog groter als we zien wie onze buren zijn. Jenny en Robert, de naam van de boot is me ontgaan. Zij hadden het meteen gezien wie wij waren. Toen wij in 2011 in Marina di Ragusa Italië lagen, hebben we het een aantal weken heel gezellig gehad. Zij maakte deel uit van de groep. Jammer dat we geen tijd hebben gehad om ze verder te spreken. Het stel van de Nederlandsche boot hebben zin in een praatje en drinken een glaasje bij ons aan boord. Ze herkennen de naam “Le Clapotis” van ons blog, wat ze regelmatig gelezen hebben, om informatie voor hun reisplan te verkrijgen. Gezamenlijk zoeken we een restaurantje, waar we heerlijk en heel gezellig hebben gegeten. Zowel Jenny en Robert als Hanny en Sietse vertrekken de volgende morgen. Wij blijven nog een dagje om het e.e.a. te gaan bekijken.
Terwijl Marijke nog een beetje uitslaapt, gaat Cees alvast een wandeling maken en wat informatie vergaren. Astypalaia bestaat uit twee eilanden verbonden met “steno” van maar 100 mrt breed. Het eiland is al bewoond geweest in de tijd van de Myceniers. Er zijn uit die tijd koepelgraven gevonden met daarin vazen en potten. Het eiland heeft net als de andere eilanden in Dodecaneses vele heersers gehad. Bijv. Byzantijnen en ook Osmaanse rijk. Vanaf 1912 tot 1947 viel ook dit eiland onder Italië . Daarna zijn alle Dodecaneses eilanden bij Griekenland gekomen.
Cees is al bij het kasteel geweest, maar ik wil er ook graag naar toe wandelen.

Op weg naar het kasteel.

En Marijke gaat weer een lange trap op!!

Halverwege lopen we langs 6 Griekse windmolens.

Via vele trappen en stijle wegen komen we boven bij de molens. Van hier af hebben we mooie uitzichten. Om bij het kasteel te komen is het nog een pittig stukje lopen voor Marijke. Het is heel indrukwekkend hoe deze Chora is opgebouwd. De huizen zijn allemaal aan elkaar vast gebouwd.

uitzicht over de haven.

Uitzicht op de inloop van de haven en in de verte de noordbaai van Astypalaia.

Het kasteel is gebouwd op resten en fundering van een oude acropolis. Er zijn nog enkele resten zichtbaar. De Venetiaanse familie Guerini heeft rond 1448 het kasteel ver- en herbouwd. Tot aan de tweede wereld oorlog is het bewoond gebleven. In 1956 is het door een aardbeving praktische helemaal verwoest . Gelukkig is er nog genoeg te zien om een goede indruk te krijgen en er van te genieten.

De kasteel muur.

De kasteel muur.

ingang van het kasteel.

Een van de twee kerkjes binnen het kasteel.

De binnenmuur van het kasteel.

De overblijfselen na de aardbeving.

het kasteel binnen.

De weg terug is stuk makkelijker.
De andere dag maken we weer een flinke wandeling de andere kant uit van het eiland. Een volgende keer als we hier zijn gaan we de rest bekijken.

Uitzicht over de noordbaai van Astypalaia.

Tijdens de wandeling zien we op vele bomen mededelingen over het overlijden van de bewoners.

Uitzicht op het kasteel.

We eten s’ avonds weer heerlijke mezes en vis aan het strand met uitzicht op de lichtjes van de Chora. Verbaast zijn we als we bediend worden door de havenmeester. Overdag haalt hij geld op bij de boten voor een organisatie en s’avonds werkt hij hier in het restaurant. Zo heeft hij genoeg inkomen om van te leven, ook voor de wintermaanden .

Kardamena, Kos, Griekenland, 1 tot en met 8 september 2017.

Kardamena, Kos, Griekenland, 1 tot en met 8 september 2017.

We zijn niet weg te slaan hier. En wij zijn niet de enige, de meeste blijven.
Het weer werkt niet echt mee, de wind in het bijzonder. Dan zijn de verwachtingen weer, veel wind, dan weer geen. En, och, we hebben geen haast dus vermaken we ons hier wel.
Cees trekt er iedere morgen op uit om een wandeling van een uur te maken. Voor Marijke is dat iets te veel van het goede.

Foto van de omgeving waar Cees wandelt.

Bergachtige omgeving.

Heerlijk wandelen langs de olijfbomen.

De olijfbomen dragen al vrucht.

Tijdens een van zijn wandelingen belandt hij op een plekje waar veel vijgenbomen staan in het wild. Nu onze vriend Dimitri weg is, moeten we zelf voor vijgen zorgen. Wij er samen op af de volgende dag. Cees neemt de bootshaak mee om de hogere takken naar beneden te trekken.
Met rekken en trekken verzamelen we een grote portie van die heerlijke vruchten. Genoeg om ook nog wat uit te delen aan de buren.

Cees plukt de vijgen.

Met de bootshaak trekt Cees de takken naar beneden.

Met de gevulde plastic tas en bootshaak weer op terugweg.

Een deel van onze “dagpluk”

Zaterdag is er weer live muziek bij Theo’s. De sfeer is super en er wordt fantastisch gedanst door een aantal lokalen.

Er is weinig plaats, maar er is altijd wel een plekje voor de Griekse dans.

Onze vriend David komt ook weer binnen varen met aan boord dochter Emma. Op Mallorca hebben we haar voor het laatst gezien. Super leuk weer, na zeven jaar.
We profiteren van haar lichtgewicht. Er is bij ons een lijntje gebroken voor het gastenvlaggetje. Dat betekend dat er iemand de mast in moet. Emma is zo vriendelijk omdat voor ons te doen. Samen met Cees en David wordt ze een stukje gehesen en klaar is Kees. Later in de week komt ook de zoon van David. Het is heel gezellig als we koffie drinken en gezamenlijk uit eten gaan, want ook Bobby G blijft op de Marina camping “Kardamena”.

Emma hangt in de mast om het vlaggelijntje vast te maken.

Het is vechten om een plekje hier aan de kade. Zaharias, de havenmeester, wordt regelmatig op het verkeerde spoor gezet. Sommige zeggen voor een nachtje te blijven en blijven dan toch gewoon liggen. En die arme jongen had andere al een plekje beloofd. Cees is druk bezig om andere te helpen. Zo gaat hij met Franz, een Duitser die alleen is en op gasten wacht de boot verleggen. Later hebben we zeer gezellige en interessante gesprekken met elkaar. Woensdag is de verwachting dat er harde wind komt. Iedereen is bezig om extra lijnen en stootwillen aan te brengen.
Er ligt hier een groot onbemand super yacht van een Nederlander. De eigenaren van restaurant Taratsa hebben de zorg voor dit schip op zich genomen. Eigenlijk kunnen ze er niets mee behalve een keer luchten en zorgen dat er geen vreemden aan boord gaan. Omdat ze bang is dat het schip niet ver genoeg van de kant ligt, vraagt ze Cees om daar iets aan te kunnen doen. Cees neemt een kijkje om evt het anker wat aan te trekken. Nou, dat wordt niks. Nergens staat spanning op. Hij belt met een andere Nederlander die het uiteindelijk ook niet weet. We laten het maar zo, god zegen de greep. Gelukkig is het allemaal meegevallen en er is geen schade. Wat kunnen sommige mensen toch raar omgaan met hun spullen.

Cees aan het bellen om meer info te krijgen over de boot.

Zwemmen doen we iedere dag. Het lijkt wel of er steeds meer en meer verschillende vissen zwemmen. Cees probeert e.e.a. nog eens vast te leggen.

Nou we er toch zijn, blijven we hier om donderdag en vrijdag het feest mee te vieren van de geboortedag van Maria. Volgens Zaharias moet het heel bijzonder zijn. Dinsdag en woensdag worden er rond de haven marktkramen ingericht met heel veel speelgoed, tassen, kleding en heel veel andere “rommel”. Donderdagavond zal er een processie zijn. Wij maar wachten. Eindelijk om kwart voor negen horen we kerkklokken luiden. Binnen tien minuten horen we de fanfare. We laten ons eten staan en haasten ons naar de hoek van de straat. Cees kan nog net een fotootje maken, want de hele optocht is al bijna weg. Nou, dat stelde echt niks voor.

De processie in het donker. Te laat om het icoon wat door militairen gedragen wordt te fotograferen.

Drukte langs de kade waar allerlei kraampjes staan met eten en prullerij.

Vrijdag gaan we naar de kerk om te kijken wat er nog te wachten staat. Het kerkplein staat vol met tafels en stoelen.

Het icoon staat opgesteld in de kerk.

Interieur van de kerk.

Vanaf acht uur kunnen we etensbonnen kopen. Het is al jaren een traditie dat de bevolking hier komt eten. De opbrengst gaat naar een goed doel. Met Kerst worden de armen van Kos uitgenodigd voor een maaltijd. Vroeger kookte de Pope met Kerst voor de arme. De Kerst en de Pope zijn er nog, maar het geld ontbreekt een beetje.

Tafels en stoelen staan klaar.

Nog meer tafels en stoelen.

Om half acht staan we opgepoetst en wel klaar. Franz gaat ook gezellig mee.
Ieder koopt een bon voor €10,–. Er zijn al een aantal plaatsen bezet of gereserveerd. Maar er is nog keus genoeg voor een goed plekje. We zitten voor het podium en de dansvloer, eerste klas. Al snel loopt het vol en zitten we gezellig te praten met redelijk goed Engels sprekende Grieken.

Gezellig babbelen.

We worden helemaal bijgepraat over deze authentieke bijeenkomst. Iedere kerk heeft zijn eigen feest. Alles wordt gesponsord door een aantal goedgevige gelovigen, zodat de opbrengst van de bonnen netto is. Wij schatten dat er zo’n 250 stoelen staan. Het eten wordt geserveerd op vertoon van je bon. De pot schaft rundvlees met bami en een bakje Griekse salade. De drankjes, bier, flesjes retsina(witte wijn met hars smaak) en frisdrankjes zijn inclusief. We laten het ons goed smaken.

De maaltijd!

Intussen is de muziek gestart en wordt volop de sirtaki gedanst. Ik moet me er ook aan wagen. Pff, lastig, maar ik wil het ook wel heel graag leren. Na een korte pauze staat de Pop op de vloer met een mandje in zijn hand. Ik zeg nog gekscherend, hij gaat met de pet rond. Maar nee.

De Pope krijt het collecte mandje van een van de dames die e.e.a. regelen. Daarna opent hij de dans.

De muziek begint weer te spelen en een dame komt op de vloer. Ze doet geld in het mandje, neemt het in haar hand en gaat dansen. Steeds komen er meer dames de vloer op die het mandje overnemen door er geld in te doen en aansluiten bij de sirtaki. Ook ik trek de stoute schoenen aan en dans als eerste van de kring.

Marijke in de kring.

Super eng maar wel leuke ervaring. De Grieken aan onze tafel zijn super trots op mij. Om een uurtje of half twaalf nemen wij afscheid en gaan weer naar de boot. Wat was dit een geweldige ervaring, dit hadden we niet willen missen. Waarschijnlijk waren we de enige toeristen. Er wordt ook weinig aandacht voor gevraagd.